KINIK!$$ PARIN AKO NG TATAY KO SA LIPS KAHIT DALAGA NA AKO

Hindi ko akalaing darating sa punto na matatakot ako sa simpleng salitang “kiss.”
Pero ngayon, tuwing maririnig ko ‘yon, parang may malamig na tubig na bumubuhos sa likod ko.

Tawagin niyo na lang akong Mara, 22 years old, working student sa isang private clinic sa QC.
Legal age na ako, pero pakiramdam ko minsan parang wala pa rin akong boses sa sariling bahay.

Lumaki akong hindi close sa tatay ko, si Papa Joel, tahimik pero bigla na lang nagagalit.
Sa labas, maayos siyang tao, may trabaho, may kaibigan, present sa family gatherings.

Sa loob ng bahay, iba ang tono ng boses niya.
Kapag nag-aaway sila ni Mama, may sigawan, may murahan, minsan may pagbato ng gamit.

Sanay na akong umiwas kapag tumataas ang boses niya.
Boses pa lang niya, automatic nagfflinch na ako.

Dati, ang pinaka-interaction lang namin ay hatid-sundo niya ako sa school.
Doon nagsimulang magulo ang lahat.

Bawat hatid at sundo, may ritual siya.
“Kiss mo muna ako,” sabi niya bago ako bumaba ng kotse.

Noong una, sa pisngi lang ako.
Ayoko talaga, pero ginagawa ko para matapos na.

Hindi siya nakuntento.
Ina-adjust niya mukha niya para tumapat sa labi ko.

Dinododge ko, tapos sasabihin niya, “Ano yan?”
Yung tono, hindi biro, hindi rin lambing.

Parang may pressure na kailangan kong sumunod.
Kaya minsan, napapahalik ako nang hindi ko gusto.

Isang beses, dalawang beses niyang inulit.
Magkasunod, parang test kung susunod ba ako.

May pagkakataon ding pumasok siya sa kwarto ko nang basta.
Nakahiga ako, nagphophone, tapos biglang, “Kiss nga.”

Hindi ko man lang napaghandaan.
Nagawa niya bago ako makailag.

May time na sa pisngi lang naman.
Pero hindi ko maalis yung kaba tuwing lalapit siya.

Pinakamatagal yung nangyari sa kotse isang gabi.
Tatlo hanggang limang segundo, hawak niya magkabilang pisngi ko.

Hindi ako makagalaw agad.
Madiin, parang ayaw niya akong pakawalan.

Pagkatapos, normal ulit siya.
Magkukuwento tungkol sa traffic o sa trabaho niya.

Parang walang nangyari.
Parang ako lang ang may problema.

Minsan, inaya niya akong magpamasahe raw kami.
Tumanggi ako agad, sabi ko hindi ko pa age.

Ngumiti siya at sinabing, “Hindi mo pa nga nasusubukan.”
May something sa paraan ng pagkakasabi niya na hindi ko ma-explain.

Simula noon, lagi ko nang iniisip kung ako ba ang malisyosa.
Baka OA lang ako, baka sensitive lang.

Pero bakit ganito pakiramdam ko tuwing lalapit siya?
Bakit parang kailangan kong maghugas agad pagkatapos?

After niya akong halikan, nagso-soak ako ng alcohol sa tissue.
Binababad ko sa labi ko kahit masakit at nagbabalat.

Hindi dahil marumi siya.
Kundi dahil pakiramdam ko may kailangang burahin.

Isang gabi, huminto siya tatlong bahay bago sa amin.
“Kiss mo na ko para di mo na ko ikikiss mamaya,” sabi niya.

Doon ako lalong kinabahan.
Bakit kailangang itago bago makarating sa bahay?

May araw na nagkasalubong kami sa hallway.
Na-corner niya ako sa may pader.

Hinawakan niya baywang ko.
Lumapit siya ulit para humalik.

Buti na lang dumaan kapatid kong lalaki.
Bigla siyang umiwas, parang siya pa ang nailang.

Hindi ko alam kung guni-guni ko lang.
Pero may naramdaman akong pagdikit sa gilid ng hita ko.

Hindi ko masabi kung sinadya o hindi.
Pero buong gabi akong nanginginig.

Gusto kong isipin na normal lang ang lahat.
May mga pamilya namang affectionate.

Pero bakit kailangan kong magsabi ng “ayoko” nang paulit-ulit?
At bakit tuloy pa rin siya?

Maraming beses ko nang sinabi na ayaw ko.
Minsan pabiro, minsan seryoso.

Parang wala lang sa kanya.
O mas lalo pa siyang nagiging demanding.

Option ko raw ay kausapin siya nang diretsahan.
Pero paano kung magalit siya tulad ng dati?

Pwede ko ring i-text.
Pero paano kung basahin niya tapos harapin ako nang galit?

Mas komportable akong sabihin kay Mama.
Pero paano kung isipin niyang sinisiraan ko tatay ko?

Takot akong baka ako pa ang sisihin.
Na baka isipin nilang malisyosa lang ako.

May trauma na rin ako sa public transpo.
Ilang beses na akong na-hipuan ng mas matatandang lalaki.

Kaya hindi ko alam kung lumalala lang ba sensitivity ko.
O may mali talaga sa ginagawa niya.

Doon ko narealize na hindi ko na kayang i-normalize.
Hindi ako komportable, at sapat na ‘yon.

Hindi dapat pinipilit ang halik.
Hindi dapat kailangan kong umiwas sa sariling bahay.

Minsan naiisip ko, pag bumukod ako, titigil ba siya?
O hahanap lang siya ng ibang paraan?

Hindi ko alam ang tamang hakbang.
Ang alam ko lang, pagod na pagod na ako.

Pagod na magduda sa sarili.
Pagod na maglinis ng labi na parang may kasalanan ako.

Hindi ko akalaing aabot dito ang simpleng “kiss.”
Ngayon, gusto ko na lang ng katahimikan.

Kung kayo ang nasa sitwasyon ko, ano ang gagawin niyo?
Ako ba ang mali, o may dapat na talaga akong gawin?