Galing kami sa date. Simple lang naman — dinner, konting kwentuhan, konting sweet moments. Walang malisya. Or so I thought.

Pagkatapos kumain, hinatid niya ko pauwi. Pagkapasok ko sa sasakyan, napansin ko na medyo tahimik siya. Yung tipo ng tahimik na may iniisip.

Pagdating namin sa may tapat ng bahay namin, imbes na mag-unlock agad ng pinto, bigla kong narinig yung click.

Ni-lock niya yung sasakyan.

Biglang bumilis tibok ng puso ko. Hindi dahil sa kilig. Kundi dahil sa kaba.

Sabi ko sa isip ko, “Lord, ano ‘to?”

Napansin ko rin na medyo iba yung aura niya. Yung tipong galing date na parang na-“in heat” sa loob ng kotse. Mas malapit siya umupo. Mas intense yung tingin. Tapos biglang hinawakan niya kamay ko.

Sa una, okay lang. Sweet naman.

Pero maya-maya, hindi na lang kamay ko yung hinahawakan.

Tumingin siya sakin, may halong ngiti na parang may balak. Sabi niya, “Sandali lang tayo dito.”

Sandali? Sa naka-lock na sasakyan? Alas-diyes na ng gabi?

Nararamdaman ko na yung attempt niyang mang-akit. Yung tipong papalapit nang papalapit. Parang may background music na pang-romantic scene.

Pero sa utak ko, iba ang tumutugtog,choir.

Bigla kong naalala yung nasa bag ko.

Dahan-dahan kong inabot.

Akala niya siguro makikipag-sweet ako pabalik. Nakangiti pa siya.

Tapos bigla kong inilabas…

Bible ko.

Yes. Yung maliit na dala ko lagi.

Tiningnan niya ko. Tapos tiningnan yung Bible. Tapos bumalik sakin ang tingin niya.

Sabi ko, sobrang kalmado:

“Babe, bago tayo magpatuloy… magbasa muna tayo.”

Natahimik siya.

Yung kamay niyang kanina confident, biglang umurong.

Sabi niya, “Ha?”

Binuksan ko pa talaga. Random page. Tapos sabi ko,

“Alam mo, feeling ko kailangan natin ng guidance ngayon.”

Teh, yung mukha niya? Parang batang nahuling may ginagawang kalokohan.

Bigla siyang umupo nang maayos. Parang may principal na pumasok sa classroom.

Sabi niya, “Grabe ka naman.”

Sagot ko, “Grabe ka rin eh. Naka-lock pa.”

Tahimik siya ng ilang segundo. Ramdam ko yung hiya niya. Parang may konsensyang biglang nagising.

Tapos natawa na lang siya. Yung tawang nahihiya.

“Sorry. Nadala lang.”

Sabi ko, “Oo, nadala ka. Pero hindi tayo delivery.”

Hindi ko alam kung saan ko nakuha yung confidence na yun. Siguro sa adrenaline. Siguro sa takot. O siguro sa Holy Spirit.

After nun, in-unlock niya yung sasakyan. Sabi niya,

“Hatid na kita. Promise behave.”

Habang naglalakad ako papasok ng gate namin, tumatawa ako mag-isa.

Kasi imagine mo,akala niya romantic scene. Ang ending, Bible study.

Hindi naman ako killjoy. Hindi rin ako sobrang conservative na hindi marunong makipag-lambingan. Pero may tamang oras. May tamang lugar. At definitely hindi sa naka-lock na kotse na parang may plano.

Simula nun, lagi niya akong binibiro.

“Magdadala ka ba ulit ng props?”

Sabi ko, “Depende kung maglo-lock ka ulit.”

At least ngayon alam niya,hindi lahat ng naka-lock na pinto may kasunod na eksena.

Minsan, may kasunod na verse.

At sa gabing yun, hindi lang siya natahimik.

Parang napaisip din siya

Alas-sais ng umaga, nagising ako sa tunog ng notification ng phone ko. Siya.

“Gising na ba?”

Medyo natawa ako kasi alam kong hindi yan gumigising nang ganito kaaga. Trabaho niya ay pang-gabi. Usually, tanghali na nagigising yan.

Sabi ko, “Oo. Ikaw bakit gising?”

Tapos biglang дов дов дов — sunod-sunod na text.

“Hindi ako makatulog.”
“Magdamag ako nag-isip.”
“Alam mo, first time may naglabas ng Bibliya sa harap ko habang nasa kotse.”
“Hindi ko alam kung maaasar ako or mahihiya.”
“Pero habang tumatagal, natawa na lang ako.”
“Saka napaisip.”

Napatawa naman ako.

Sabi ko, “Napaisip saan? Kung magchi-church ka na?”

Sabi niya, “Oo. At saka napaisip ako… bakit ganun ka?”

Medyo natigil ako.

“Bakit daw?”

“Yung tipong kahit nasa sitwasyon na pwedeng-pwede kang magpabaya, hindi mo ginagawa. Yung tipong may boundaries ka. At hindi ka natakot ipakita yun kahit alam mong posibleng magmukha kang KJ.”

Bago pa ako makasagot, nag-text na naman siya.

“Na-appreciate ko.”
“Seryoso.”
“Kasi sa totoo lang, hindi rin ako sanay sa ganung klase ng babae.”

Napangiti ako. Hindi yung tipong kilig na parang nasa teleserye. Yung tipong ngiting may nagbago.

Isang linggo lumipas bago kami nagkita ulit. May pasok siya, may pasok ako. Pareho kaming abala. Pero hindi nawala yung usapan namin. Hindi na lang tungkol sa kung anong kakainin o saan pupunta. May mga tanong na siya tungkol sa faith. Tungkol sa kung bakit ganun ako mag-isip. Tungkol sa kung ano ba ang meron sa akin na hindi niya maintindihan.

Sabi ko, “Hindi ito sa akin. Ito yung nagtuturo sa akin kung paano mag-mahal nang tama.”

Natahimik siya. Tapos sabi, “Puwede ba akong sumama sa inyo isang araw? Sa church niyo?”

Hindi ako sumigaw sa tuwa. Pero sa loob ko, parang may nag-leap.

“Oo naman. Excited nga ako.”

Yung second date namin ay hindi na dinner. Sa pagkakataong ito, sa coffee shop kami nagkita. Simpleng kape lang. Walang locking ng sasakyan. Walang intense na tingin. Pero may something na mas malalim.

Habang nagkukuwentuhan kami, bigla niyang sinabi:

“Alam mo ba, simula nung gabing yun, may nagbago sa paningin ko sa’yo.”

Sabi ko, “Ano naman?”

Sabi niya, “Dati, attracted ako sa’yo. Yung tipong gusto kita mahawakan, gusto kita makuha. Pero ngayon, iba na. Parang… nirerespeto kita. Hindi lang bilang babae. Bilang tao. Bilang isang taong alam kung ano ang gusto at alam kung paano panindigan yun.”

Hindi ako nakaimik. Hindi dahil sa wala akong masabi. Kundi dahil sa hindi ko inaasahan na manggagaling sa kanya yun.

Tumuloy siya:

“Yung ginawa mo, hindi yun KJ. Hindi yun pambabara. Yung ginawa mo, tinuruan mo ako na hindi lahat ng pagkakataon ay tungkol sa kung ano ang gusto ko. Minsan, tungkol din sa kung ano ang tama.”

Sa pagkakataong ito, hindi na ako ang may dala ng Bibliya.

Siya na mismo ang may dalang tanong.

At sa tanong na yun, naramdaman ko na may binhi na naitanim.

Hindi ko alam kung tutubuan yun. Hindi ko alam kung magiging sagot sa kanyang paghahanap ang makikita niya sa simbahan o sa pananampalataya.

Pero alam ko, sa gabing yun — sa simpleng coffee shop na walang intense na eksena — may isang bagay na mas mahalaga ang nangyari.

Nagkaroon siya ng respeto.

Hindi lang sa akin.

Kundi sa sarili niya rin.

Kasi kapag may nakakilala sa iyo na handa kang ipaglaban kung ano ang tama, hindi mo maiwasang hindi magtanong sa sarili mo: “Bakit ako hindi ganito? Bakit ako hindi ganito ka-steady? Bakit ako hindi ganito ka-sigurado sa sarili ko?”

At sa mga tanong na yun nagsisimula ang pagbabago.

Hindi sa kotse. Hindi sa madilim na lugar. Hindi sa pagkakataong walang nakakakita.

Kundi sa liwanag. Sa harap ng kape. Sa harap ng totoong usapan.

At sa harap ng isang babaeng hindi natakot maging tanga para sa Diyos niya.