“KINASAL AKO PERO PURO UTANG”

Sabi nila, ang kasal ay isa sa pinakamagandang araw sa buhay ng isang tao. Para sa akin, totoo ‘yon — pero may kapalit.

Hindi ko makakalimutan ang araw ng kasal namin. Maganda si misis sa kanyang puting gown, at ako naman ay proud na proud na suot ang aking puting barong, kahit pagod sa byahe galing barko. Puno ng saya, luha, at mga pangakong habangbuhay.

Pero sa likod ng ngiti namin sa mga litrato, may bigat sa dibdib ko — at iyon ay ang gastos.

Inutang ko halos lahat. Yung singsing, pautang. Yung catering, hulugan. Yung videographer at photographer, installment. Yung wedding gown, utang sa pinsan. At kahit yung hotel para sa wedding night namin, charged sa credit card ng kaibigan ko.

Ayoko sanang gawin, pero nahihiya ako. Lahat ng pamilya namin excited. Lahat ng barkada invited. Gusto kong mapasaya si misis. Gusto kong maging “the best” na groom.

Kaya kahit alam kong kakayanin naman namin simpleng kasal, pumatol ako sa engrandeng handaan.

Pagbalik ko sa barko, hindi honeymoon ang inisip ko — kundi kung paano ko babayaran ang lahat. Bawat sahod, bawas. Bawat padala, hati. At si misis, sa halip na masaya sa bagong simula, nadadala ng stress at pressure sa paniningil ng mga pinagkakautangan.

Hanggang sa dumating ang punto na nag-away na kami.

“Mas masaya pa yata tayo nung magkasintahan tayo kaysa ngayon na mag-asawa na,”

sabi niya. At masakit ‘yon, dahil alam kong may katotohanan.

Napagtanto ko — hindi pala sukatan ng pagmamahal ang engrandeng kasal. Mas mahalaga pala yung kaya mong panindigan ang buhay pagkatapos ng kasal pero patuloy ako sa pagdarasal:

“Panginoon, Patawad po kung minsan ay inuuna ko ang panlabas na saya kaysa sa tunay na kahulugan ng pagmamahalan. Turuan Mo po akong maging responsable sa aking pamilya. Gabayan Mo po kami ng asawa ko na malampasan ang mga pagsubok sa pinansyal at emosyonal na aspeto ng buhay. Amen.”

Ang tunay na kasal ay hindi tungkol sa magarang selebrasyon kundi sa araw-araw na sakripisyo, pag-unawa, at paninindigan sa isa’t isa. Walang masama sa simpleng kasal kung ang puso ay totoo. Dahil sa huli, hindi singsing o larawan ang magtatagal, kundi ang pagmamahalan at katapatan ninyong dalawa sa hirap at ginhawa.