Sa loob ng maliit at medyo luma ng fitting room ng bridal Dreamsque sa Quiapo, nakatitig si Camille sa kaniyang sarili sa salamin. Suot niya ang isang simpleng puting gown. Hindi ito galing sa sikat na designer at halatang luma ang istilo ng lace sa laylayan. Pero para kay Camille, ito na ang pinakamagandang damit na naisuot niya sa buong buhay niya.

Hinaplos niya ang tela sa kanyang baywang. 30 taong gulang na siya. isang simpleng florist na nag-aayos ng mga bulaklak sa lobby ng Vilarama Grand Hotel niya akalain na darating ang araw na ito. Sa wakas, magiging misis na siya ni Jason Villarama. Napangiti siya ng mapait habang inaalala ang mga bulung-bulungan ng mga katrabaho niya.

“Swerte mo, Camille.” Sabi nila. Parang tumama ka sa lotto.” Isang hamak na ulila na pinalaki sa ampunan pakakasalan ang tagapagmana ng isa sa mga pinakamatagal ng hotel sa Maynila. Parang panaginip. Bumukas ang pinto ng butik. Ang tunog ng kampanilya sa itaas ng pinto ay naghudyat ng pagdating ng kanyang hinihintay. Agad na humarap si Camille, puno ng excitement ang kanyang mga mata.

Jason, tignan mo. Ito yung sale na sinasabi ko sa’yo. PH5,000 lang. Pero mukhang natigil ang kanyang boses. Ang nangiti sa kanyang mga labi ay dahan-dahang naglaho at napalitan ng kaba. Hindi lang si Jason ang dumating. Sa likuran ni Jason ay nakatayo ang isang babaeng kilalang-kilala ni Camille.

Hindi dahil sa kabaitan nito kundi sa takot na idinudulot nito sa lahat ng empleyado ng hotel. Si Donya Mercedes Viller Rama. Nakasuot ito ng itim na silk dress na tila papunta sa isang lamay at ang leeg nito ay pinalamutian ng makapal na kwintas na Perlas. Ang tingin nito kay Camille ay parang nakakita ng ipis sa gitna ng malinis na hapagkainan.

At sa tabi ni Donya Mercedes ay isang babaeng hindi kilala ni Camille pero halatang galing sa Alta Sosyad. Matangkad maputi at suot ang isang pulang designer dress na mas mahal pa siguro kaysa sa buong laman ng apartment ni Camille. “Mom Mercedes.” Nautal na bati ni Camille. Napatingin siya kay Jason. Jason, anong anong ginagawa niyo rito? Hindi makatingin ng diretso si Jason.

Ang lalaking nangako sa kanya ng pag-ibig sa ilalim ng buwan buwan nung nakaraang linggo ay nakayuko ngayon pinaglalaruan ang susi ng kotse sa kanyang mga kamay na tila isang batang nahuli sa kalokohan. Si Donya Mercedes ang unang bumasag sa nakabibing katahimikan. Ang boses niya ay hindi sumisigaw pero puno ito ng lamig na tumagos hanggang sa buto ni Camille.

Akala ko ba Jason ay naipaliwanag mo na sa babaeng ito ang sitwasyon? Tanong ni Dona Mercedes nang hindi man lang tumitingin sa anak ang mga mata niya ay nakapako kay Camille na may halong pandidi lumapit siya ng ilang hakbang at hinawakan ang laylayan ng mumurahing gawn. Nasuot ni Camille, polyester. Magaspang at ang tahi parang gawa ng isang bulag.

Ito ba ang isusuot ng magiging may bahay ng CEO ng Villa Rama Grand na kakahiya. Binitiwan niya ang tela na parang may nakahawang sakit at pagkatapos ay nagpunas ng kamay gamit ang isang panyong seda. “Ma’am, huwag naman po kayong magsalita ng ganyan.” Nanginginig na sagot ni Camille. Tumingin siya kay Jason naghahanap ng kakampi. Jason, sabihin mo sa kanila.

Sabihin mo na mahal natin ang isa’t isa. ‘ Ba sabi mo sa akin, “Kahit simple lang ang kasal, basta magkasama tayo.” Sa wakas ay nag-angat ng tingin si Jason pero walang pagmamahal sa mga mata niya. Ang naroon lang ay pagod at takot. “I’m sorry, Camille.” Mahinang sabi ni Jason. halos pabulong.

“Hindi ko hindi ko kaya.” Anong hindi mo kaya? Humakbang palapit si Camille pero agad siyang hinarangan ng babaeng nakapula si Vanessa. Tiningnan siya ni Vanessa mula ulo hanggang paa at isang mapanguyam na ngiti ang sumilay sa mga labi nito. My God Jason, ito ba yon ang florest ng hotel niyo? Kaya pala amoy pataba at lupa ang buong kwartong ito.

Tumawa ng mahina si Vanessa at bumaling kay Camille. Hiha mukhang kailangan mong magising sa katotohanan. Ang Varama Grand Hotel ay baon sa utang. Hundreds of millions. At ang pamilya ko ang pamilyang Gozon ang tanging makakapagligtas sa kanila. Humawak si Vanessa sa braso ni Jason ng mahigpit parang nagmamarka ng teritoryo.

Kaya sa ayaw mo man o sa gusto ako ang pakasalan niya. Ako ang magiging Mrs. Villarama. Hindi ikaw na walang ibang maiaambag kundi mga bulaklak na nalalanta. Parang sinampal si Camille ng katotohanan. Tumingin siya kay Jason nagmamakaawa. Jason, pera lang ba? Ipagpapalit mo ang tatlong taon natin para sa pera.

Hindi lang ito pera, kamil. Biglang tumaas ang boses ni Jason pero may halong desperasyon. Ito ang legasiya ng pamilya ko. Mawawala ang hotel kapag hindi ako nagpakasal kay Vanessa. Wala kang pera kamil. Wala kang pangalan, wala kang koneksyon. Anong magagawa ng pagmamahal mo kapag kinuha na ng bangko ang lahat ng ari-arian namin? Napahagulgol si Camille.

Ang sakit ay parang pisikal na sumusumusuntok sa kanyang dibdib. Pero nangako ka. Enough of this drama. Naiinip na. Sabi ni Donya Mercedes. Wala na kaming oras para sayakan ng isang hampaslupa. Lumapit muli si Donya Mercedes kay Camille sa isang mabilis at marahas na galaw. Hinablot niya ang belo na nakapatong sa ulo ni Camille.

Isang matunog na repo ang umaling awngaw sa tahimik na butik nang mapunit ang manipis at murang tela ng belo. Napasinghap ang tindera na nanonood sa isang sulok pero walang naglakas loob na umawat. Itinapon ni Donya Mercedes ang punit na belo sa maruming sahig at tinapakan ito gamit ang kanyang mamahaling takong.

Dinurog niya ang tela sa sahig. Iniikot ang takong hanggang sa maging gusot at marumi ang puting lace. Dian ka nababagay, Camille. Marieng sabi ni Donya Mercedes. Ang mukha niya ay ilang pulgada lang ang layo sa mukha ni Camille. Sa ilalim ng mga paa namin, huwag ka ng mangarap na aangat ka pa. Isa ka lang ulila na pinalaki sa awa ng iba.

Wala kang karapatang sumali sa mundo namin. Pagkatapos ay tinalikuran na siya ng matanda. Tayo na Jason, Vanessa. Nasusuka na ako sa lugar na ito. Sumunod si Vanessa pero bago lumabas, lumingon muli siya kay Camille at nag-iwan ng huling insulto. Kumuha siya ng PH,000 sa kanyang pitaka at hinayaan itong mahulog sa paanan ni Camille sa tabi ng punit na belo. Pambayad sa abala.

Nakangising sabi ni Vanessa. Bili ka ng ice cream pampatahan sa iyak mo. Nanatiling nakatayo si Jason ng ilang segundo. Tumingin siya kay Camille na nanginginig at umiiyak-yakap ang sarili sa gitna ng silid. May dumaang awa sa kanyang mukha at akmang hahakbang siya pabalik. Pero tinawag siya ng kanyang ina mula sa labas.

Jason, ngayon na! Sigaw ni Donya Mercedes. Yumuko si Jason tinikuran si Camille at mabilis na lumabas ng pinto. Ang tunog ng kampanilya ng pinto ay hudyat na. Tapos na ang lahat. Naiwan si Camille na nakatayo suot ang kanyang punit at mumurahing pangarap. Ang mga luha ay walang tigil sa pagtulo. Humaha sa murang makeup na ngayon ay kumalat na sa kanyang pisngi.

Dahan-dahan lumapit ang may-ari ng butik. Ang babae ay mukhang naawa pero mas nangingibabaw ang pag-aalala sa negosyo. Miss, alanganing tawag ng tindera. pasensya na pero kailangan mo ng bayaran yung gown at saka yung nasirang belo. Hindi na namin yan mabebenta. Tumingin si Camille sa babae.

Pagkatapos ay sa perang itinapon ni Vanessa sa sahig at sa punit na belo na tinapakan ni Donya Mercedes. Ang sakit na nararamdaman niya ay unti-unting napapalitan ng isang kakaibang lamig. Isang lamig na nanggagaling sa napakalalim na sugat. Pinulot niya ang PH,Bongo. Inabot niya ito sa tindera kasama ang lahat ng natitirang pera.

Sa kanyang pitaka ang inipon niya ng anim na buwan para lang sa damit na ito. “Sige po.” Bulong ni Camille ang boses ay paos at basag. Aalis na ako. Lumabas siya ng shop. Sa labas bumubuhos ang malakas na ulan sa Quiapo. Walang dalang payong naglakad si Camille sa gitna ng baha at putik. Ang puting gawn ay mabilis na naging kulay abo.

Bumibigat sa bawat hakbang dahil sa tubig ulan parang kadena na humihila sa kanya pababa. Ang mga tao sa bangketa ay napapatingin sa kanya isang babaeng nakasuot ng basang wedding gown. Naglalakad ng mag-isa sa ulan habang umiiyak. Para siyang isang multo ng kalungkutan. Pero sa loob ng kanyang isipan, habang nararamdaman niya ang lamig ng ulan at ang hapdi ng pagtakwil isang bagong damdamin ang nagsisimulang mabuo.

Hindi na lang ito sakit, galit na ito. Galit sa sarili niya dahil naniwala siya. Galit kay Jason dahil sa karwagan nito at higit sa lahat galit kay Donya Mercedes at Vanessa na tumapak sa kanya na parang insekto. Balang araw bulong niya sa hangin habang niyayakap ang sarili sa ginaw. Balang araw ako naman ang titingin sa inyo mula sa itaas.

Wala siyang kamalay-malay na ang balang araw na iyon ay mas malapit na kaysa sa inaakala niya. Basang-basa at nanginginig sa ginaw. Pumasok si Camille sa kanyang inuupahang kwarto sa sampalok. Ang silid ay maliit amoy amag at halos kasing laki lang ng banyo ng mga vilarama. Ang bubong ay may tagas at ang tubig ulan ay pumapatak sa isang timba.

Sa gitna ng silid lumilikha ng isang malungkot na ritmo na sumasabay sa pintig ng kanyang sumisikip na dibdib. Isinarado niya ang pinto at sumandal dito. Dahan-dahang dumadaosdos pababa hanggang sa mapaupo siya sa malamig na sahig. Ang bigat ng basang wedding gown ay parang bigat ng mundo sa kanyang mga balikat. Tumingin siya sa paligid.

Sa maliit na mesa naroon ang mga diad. Wedding invitation na siya mismo ang gumawa gamit ang murang papel at printer sa internet cafe. Naroon ang isang pares ng sapatos na binili niya sa ukay-ukay at nilagyan ng glitters para magmukhang bago. Ang bawat sulok ng kwartong ion ay puno ng pag-asa. isang pag-asang dinurog at itinapon sa putikan ng mga taong akala niya ay magiging pamilya niya.

Tumayo si Camille puno ng galit na biglang sumiklab sa kanyang dibdib. Hinubad niya ang basanggaw ng marahas. Halos mapunit ang zipper sa likod dahil sa pwersa ng paghila niya. Inihagis niya ang damit sa sahig at tinitigan ito. Ang puting tela na kanina ay simbolo ng kanyang pangarap ngayon ay mukha ng basahan. Marumiusot at walang halaga.

Kinuha niya ang gunting sa ibabaw ng kanyang swingkit. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang itinataas ang gunting. Gusto niyang sirain ang lahat. Gusto niyang gupitin ang damit hanggang sa maging pirapiraso ito tulad ng ginawa nila sa puso niya. Akmang ibabaon na niya ang talim ng gunting sa tela. Nang biglang tumunog ang kanyang cellphone, ang tunog ay matinis at nakakagulat sa gitna ng katahimikan.

Huminto si Camille humihingal. Tinitigan niya ang screen. Sister Rosario. Bumuntung hininga siya at pinilit pakalmahin ang sarili. Si Sister Rosario ang tumayong ina niya sa bahay aga ang ampunan kung saan siya lumaki. Siya lang ang taong tunay na nagmamahal kay Camille. Sinagot niya ang tawag.

Hello, sister! Sinubukan niyang gawing normal ang boses niya pero basag pa rin ito. Camil anak! Ang boses ng madre ay puno ng pag-aalala pero may halong kakaibang urgency. Nasaan ka? Umiiyak ka ba?” “Wala po ito, sister.” Napuhing lang. Pagsisinungaling ni Camille habang pinapahid ang luha. Bakit po kayo napatawag ng ganitong oras? May problema po ba sa mga bata? Hindi. Walang problema sa mga bata.

Pero kailangan mong pumunta dito sa ampunan. Ngayon na. Kumunot ang noon ni Camille. Ngayon na po sister gabi na. At bumabagyo. Pwede po bang bukas na lang? Hindi makakapaghintay ang bukas camil. Marieng sabi ni sister Rosario. May naghihintay sayo dito. Isang bisita. Kanina pa siya dito at sinabi niyang hindi siya aalis hangga’t hindi ka nakakausap. Tungkol ito sa pamilya mo.

Natigilan si Camille. Pamilya. Ang alam niya ay iniwan siya sa pintuan ng simbahan sanggol pa siya. Wala siyang pamilya. Iyun ang laging sinasabi sa kanya. Sige po, sister, papunta na ako. Kahit pagod at wasako, nagbihis si Camille ng simpleng t-shirt at jeans. Iniwan niya ang wedding gown sa sahig ng kwarto parang isang bangkay ng kanyang nakaraan at lumabas muli sa ulan.

Pagdating niya sa bahay Auga, napansin agad ni Camille ang isang kakaibang tanawin. Sa tapat ng luma at kinakalawang na gate ng ampunan, may nakaparadang isang sasakyan na hindi nababagay sa lugar na ion. Isang makintab na itim na jaguar. Ang makina nito ay umaandar ng tahimik at ang mga bintana ay tinted.

Mukha itong isang dayuhan sa gitna ng mga tricycle at gipne sa kalsada. Pumasok siya sa loob. Ang opisina ni Sister Rosario ay kadalasang amoy floor wax at laging bukas para sa mga bata. Pero ngayon ay nakasara ang pinto. Kumatok si Camille at pumasok sa loob. Nakaupo si Sister Rosario sa kanyang lumang silya. Sa tapat naman ng mesa, nakaupo ang isang lalaking may edad na marahil ay nasa 60 anyos.

Nakasuot ito ng mamahaling grays suuit. Itim na kurbata at sa laming may gold rim. Ang tindig niya ay tuwid at puno ng aoridad. Pero ang mga mata niya nang dumako kay Camille ay napuno ng halu-halong emosyon pagkabigla lungkot at paggalang. Nang makita ng lalaki si Camille, mabilis itong tumayo mula sa pagkakaupo. Inayos niya ang kanyang Amerikana at yumuko ng bahagya isang galaw na puno ng respeto na kailan man ay hindi pa nararanasan ni Camille.

“Magandang gabi, senorita Camille!” Bati ng lalaki. Ang boses niya ay malalim at pormal. Napatingin si Camille kay sister Rosario nalilito. Sister, sino po siya? May nagawa po ba akong mali? Umiling ang madre at tumayo para hawakan ang kamay ni Camille. Ang mga palad ni Sister Rosario ay mainit kabaligtaran ng nilalamig na mga kamay ni Camille.

Wala kang ginawang mali anak. Ito si Attorney Jose Andres. Galing pa siya sa Singapore. Siya ang Siya ang personal na abogado ng iyong lola. Lola, kumunot ang noon ni Camille. Sister, alam niyo naman po ang kwento ko. Iniwan ako sa labas ng simbahan. Wala akong kilalang lola. Hindi ka basta iniwan, Camil.

Singit ni Attorney Andres. Lumapit siya at iniabot ang isang lumang litrato na nakapaloob sa isang silver frame. Itinago ka. Inilayo ka para protektahan. Kinuha ni Camille ang litrato. Sa larawan may isang babaeng nakatayo sa harap ng isang malaking gusali. Ang babae ay mukhang istrikto matapang at puno ng dignidad. Pero ang nakapukaw sa atensyon ni Camille ay ang mga mata nito.

Ang mga mata ng babae sa litrato ay kaparehong-kapareho ng mga mata ni Camille. Siya si Donya Remedios Montemayor. Pagpapakilala ni Attorney Andres. Isa sa pinakamayamang negosyante sa Southeast Asia. Siya ang nagmamay-ari ng Montemayor Holdings. Isang imperyo yun ng real estate na nakabase sa Singapore. Napailing si Camille.

Nagkakamali po kayo. Isang hamak na floris lang ako. Kanina lang itinapon ako palabas ng isang butik dahil wala akong pera pambayad sa sirang belo. Paano ako magiging apo ng isang bilyonaryo? Dahil ang nanay mo ang kaisa-isang anak ni Donya Remedios ay umibig sa isang lalaking hindi tanggap ng pamilya. Paliwanag ni Sister Rosario ng mahinahon.

Tumakas sila papuntang Maynila pero namatay sila sa isang aksidente noong sanggol ka pa lang. Bago mangyari iyon na ibilin ka nila sa akin. Ang akala ng lola mo kasamang namatay ang apo niya sa aksidente. Nagpatuloy si Attorney Andres ang boses ay seryoso. 20awamp taon ka niyang hinanap senyorita. Noong nalaman niyang buhay ka, gusto ka na niyang kunin agad.

Pero nagkasakit siya ng malubha. At bago siya pumanaw noong nakaraang linggo, iniwan niya ang lahat ng mayroon siya sa nag-iisang kadugo na natitira sa kanya. Sao. Ibinaba ni Attorney Andres ang isang makapal na folder sa ibabaw ng mesa. Binuksan niya ito at tumambad ang mga dokumento na puno ng mga selyo at pirma. Lahat ng ito.

Sabi ng abogado habang itinuturo ang mga dokumento ay sayo na ngayon. mga lupa, mga gusali, mga investments at bank accounts na nagkakahalaga ng bilyon-bilyong piso. Napaupo si Camille sa Cecilia, Ilo at hindi makapaniwala. Kanina lang umiiyak siya dahil sa PH,000, na itinapon sa kanya ni Vanessa. Ngayon, sinasabihan siyang siya ang may-ari ng isang imperyo.

Bakit ngayon lang? Tanong ni Camille, ang boses ay nanginginig sa galit at sakit. Kung mayaman pala ako. Bakit hinayaan niyo akong lumaking mahirap? Bakit hinayaan niyo akong apihin ng mga tao tulad nina Mercedes Viller Rama? Dahil iyon ang huling bili ng lola mo. Sagot ni Andres. Gusto niyang lumaki ka na may matibay na pundasyon malayo sa lason ng kayamanan hanggang sa tumuntong ka ng 30 anyos.

Gusto niyang maranasan mo ang buhay ng ordinaryong tao para kapag hawak mo na ang kapangyarihan, alam mo kung paano ito gamitin ng tama.” Tinitigan ni Attorney Andres si Camille ng diretso sa mata. At mukhang tama ang timing namin. Nabalitaan ko ang nangyari kanina sa butik. Ang pamilya Villar Rama.

Tinatrato ka nilang parang basura dahil wala kang pera. Tama ba? Tumango si Camille ang luha ay muling namuo sa kanyang mga mata. Isang manipis na ngiti ang sumilay sa labi ng abogado. Binuklat niya ang isa pang pahina ng dokumento. Kung gayon magugustuhan mo ito, Senorita, kasama sa mga ari-arian na minana mo ay ang lupang kinatatayuan ng Vilarama Grand Hotel.

Ang kontrata ng pag-upa nila sa lupa ay magtatapos na sa susunod na buwan. Natigilan si Camille. Ang Villarama Grand Hotel, ang pagmamalaki ni Donya Mercedes, ang legasya na ipinagpalit ni Jason sa kanya. Ang buong estruktura ay nakatayo sa lupa na ngayon ay pagmamay-ari na ni Camille. Ibig sabihin, bulong ni Camille, unti-unting pumapasok sa isip niya ang kapangyarihang hawak niya.

Ibig sabihin, pagtatapos ni Attorney Andres, hawak mo ang leeg ng pamilyang umapis sa’yo. Ikaw ang magpapasya kung mananatiling nakatayo ang hotel na yon o kung magiging abo ang lahat ng ipinagmamalaki nila. Inabot ni Attorney Andres ang isang mamahaling ballpen kay Camil. Pirmahan mo ito, Camille Montemayor at simulan natin ang pagbabago ng iyong tadhana.

Tumingin si Camille sa ballpen. Pagkatapos ay sa litrato ng kanyang lola at huli sa bintana kung saan makikita ang malakas na ulan sa labas. Naalala niya ang mukha ni Donya Mercedes habang tinatapakan ang kanyang belo. Naalala niya ang tawa ni Vanessa. Naalala niya ang pagtalikod ni Jason. Dahan-dahan na wala ang takot sa kanyang puso.

Ang pumalit ay isang malamig na determinasyon. Kinuha niya ang ballpen. Mahigpit ang hawak niya rito. “Handa na ako.” Sabi ni Camille. At sa pagdampi ng tinta sa papel, namatay si Camille na Florest at isinilang si Camille Montemayor, ang babaeng wawasak sa mundo ng mga vilarama. Ang tunog ng ballpen na dumadausd sa papel ay tila napakalakas sa loob ng tahimik na opisina.

Ibinaba ni Camille ang pluma matapos ilagay ang kanyang huling pirma. Camille Montemayor. Tinitigan niya ang pangalang iyon. Ilang oras pa lang ang nakalilipas. Isa lamang siyang hamak na kamil ang Florest na walang apelyido, walang pamilya at walang halaga sa mata ng lipunan. Ngayon sa isang pirma lang na bago ang ikot ng kanyang mundo.

Kinuha ni Attorney Andres ang dokumento at maingat itong inilagay sa loob ng kanyang briefcase. Tumingin siya kay Camille ng may paghanga. “Tapos na!” sabi ng abogado. Legal na ngayon ang lahat. Ikaw na ang nagmamay-ari ng Montemayor Holdings. Hindi ko pa rin maramdaman. Mahinang sabi ni Camille. Tumingin siya sa kanyang mga kamay.

Ang mga kamay na puno ng maliliit na sugat at gasgas dahil sa pag-aayos ng mga bulaklak na may tinik. Pakiramdam ko ay panaginip lang ito at gigising ako anumang oras sa aking tumutulong kwarto. Hindi ito panaginip, senyorita. Sagot ni Andres. Tumayo siya at lumapit sa isang malaking mapa na nakalatag sa mesa.

At para patunayan iyon, kailangan mong makita kung ano talaga ang minana mo. Hindi lang ito pera sa bangko. Ito ay kapangyarihan. Sinimulan ni Andres ang pagpapaliwanag. Itinuro niya ang mga larawan ng matataas na gusali sa Singapore, mga luxury resort sa Palawan at mga commercial complex sa Makati.

Habang nagsasalita ang abogado, unti-unting lumalaki ang mga mata ni Camille. Ang yaman ng kanyang lola ay hindi lang basta mayaman ito ay yaman na kayang bumili ng gobyerno kung gugustuhin nito. Pero may isang folder na sadyang ibinukod si Andres. Isang folder na kulay pula. Ito sabi ni Andres ang boses ay naging mas seryoso.

Ito ang asset na sa tingin ko ay pinakainteresado ka sa ngayon. Binuksan niya ang folder. Sa loob ay may isang lumang kontrata na naninilaw na ang papel at isang aerial photo ng isang pamilyar na gusali. Ang Vilarama Grand Hotel. Napasinghap si Camille. Bakit? Bakit nasao ang mga papeles ng hotel nina Jason? Hindi sa kanila ang hotel Camille. Pagtatama ni Andres.

Ang gusali. Oo, sila ang nagpatayo. 50 taon na ang nakakaraan. Pero ang lupa, ang tatlong ektaryang lupain sa gitna ng Roxas Boulevard kung saan nakatayo ang kanilang kaharian. Pag-aari iyon ang iyong lola. Pag-aari mo na ngayon. Kinuha ni Camille ang kontrata. binasa niya ang mga detalye. Lee’s agreement term years.

Lesor Remedios, Montemayor, Lessi Vilarama Corporation. Basahin mo ang petsa ng expiration utos ni Andres. Hinanap ni Camille ang petsa sa ibaba ng pahina. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ito. October 1524 basa niya. Sa sa susunod na buwan na ito. Eksakto. Tumango si Andres. Isinandal niya ang kanyang likod sa silya at pinagsalikop ang mga daliri.

taon na ang nakakaraan ng ama ni Donya Mercedes ay nakiusap sa iyong lola na paupahan sa kanila ang lupa sa napakamurang halaga dahil magkaibigan sila noon. Pumayag ang iyong lola pero sa paglipas ng panahon nakalimutan ng mga Vilarama kung sino ang tunay na may-ari. Umakto sila na parang Harry at Reyna habang ang tunay na reyna ay nanonood lang mula sa malayo.

Biglang naalala ni Camille ang nangyari sa butik. Ang pagtapak ni Dona Mercedes sa kanyang belo, ang panlalait ni Vanessa. Ang sabi ni Jason na kailangan nila ng pera para iligtas ang hotel. Kaya pala bulong ni Camille ang mga piraso ng puzzle ay unti-unting nabubuo sa kanyang isipan. Kaya desperado si Jason na magpakasal kay Vanessa.

Kailangan nila ng pera para i-renew ang kontrata. Hindi lang renewal paliwanag ni Andres. Ayon sa aking intel ang Vilarama Grand ay baon sa utang. Ang plano nila ay gamitin ang lupa bilang kolateral para makautang ng malaki sa bangko ng pamilya ni Vanessa Gozon. Pero hindi nila magagawa yun kung hindi sa kanila ang lupa o kung hindi nila mapapahaba ang le contract.

Ngumiti ng malamig si Andres. Sa madaling salita, Senorita Camille, ang kinabukasan ng pamilya Villera Larama ay nakasalay sa isang pirmamo. Natahimik si Camille. Hinawakan niya ang folder. Ang bigat nito sa kanyang kamay ay tila nagbago. Hindi na ito papel lang. Ito ay sandata. Sa loob ng tatlong taon, nagtrabaho siya sa hotel na yon.

Ilang beses siyang minaliit ni Donya Mercedes kapag nakikita siyang nag-aayos ng bulaklak sa lobby. Ilang beses siyang pinaalalahanan na siya ay hampaslupa at walang pinag-aralan. Pero sa lahat ng panahon na yon, si Camille pala ang may-ari ng lupang tinatapakan ni Donya Mercedes. Ang bawat hakbang ng matandang iyon, ang bawat party na inorganisan nila, ang bawat gabing natutulog sila ng mahimbing, lahat ng iyon ay dahil sa pahintulot ng pamilya ni Camille.

Isang mapait na tawa ang kumawala sa mga labi ni Camille. Nakakatawa. Tinawag nila akong walang halaga. Pero kung wala ako, wala rin sila. Ano ang gusto mong gawin, senyorita? Tanong ni Andres. Pwede nating ipadala ang notice of eviction bukas na bukas din. Pwede natin silang palayasin sa loob ng tatlong araw.

Umiling si Camille. Ang apoy ng galit sa kanyang dibdib ay hindi na nagliliyab ng padalos-dalos. Ito ay naging isang malamig at kalkuladong apoy. Masyadong madali iyon, Attorney. Sabi ni Camille habang nakatingin sa larawan ng hotel. Kung palalayasin ko sila agad, magugulat lang sila. Gusto kong gusto kong maramdaman nila ang takot.

Gusto kong maranasan nila ang mawalan ng pag-asa tulad ng ipinaramdam nila sa akin kanina. Isinara niya ang folder ng marahan. Hayaan mong umasa sila na mailigtas nila ang hotel sa pamamagitan ng kasal nina Jason at Vanessa. Hayaan mong magdiwang sila at kapag nasa tuktok na sila ng kanilang kasiyahan, doon ko hihilahin ang alpombra sa paanan nila.

Tumango si Andres halatang nasisiyahan sa nakikita niyang tapang sa kanyang bagong boss. Kung gayon kailangan nating maghanda, hindi ka pwedeng humarap sa kanila bilang si Camille na Florist. Kailangan mong humarap bilang si Camille Montemayor, ang chairman ng Montemayor Holdings. Tumingin si Andres sa kanyang relaw.

May private jet na naghihintay sa hangar. Dadalhin kita sa Singapore ngayong gabi. Sa loob ng isang linggo, tuturuan kita ng lahat ng kailangan mong malaman. Paano maglakad, paano magsalita, paano magpatakbo ng bilyong pisong negosyo at paano durugin ang iyong mga kaaway nang hindi nadudumihan ang iyong mga kamay.

Tumayo si Camille. Tumingin siya kay Sister Rosario na tahimik na nakamasid sa sulok. Sister, tawag ni Camille. Babalik ako at panga ko hinding-hindi na magugutom o mamomroblema ang ampunang ito. Lumapit ang madre at niyakap siya ng mahigpit. Mag-ingat ka anak. Huwag mong hayaang kainin ng galit ang puso mo.

Gamitin mo ang kapangyarihan para sa tama. Gagamitin ko ito para sa katarungan sister. Bulong ni Camille. Humarap siya kay Attorney Andres. Ang kanyang mga mata na kanina ay puno ng luha, ngayon ay tuyo na at matalim. Tara na, attorney. Marami tayong kailangang gawin. Lumabas sila ng opisina. Tumigil na ang ulan.

Ang hangin ay sariwa at malamig sumakay si Camille sa itim na jaguar. Habang umaandar ang sasakyan palayo sa lugar ng kanyang pagkabata, hindi na siya lumingon pabalik. Ang dating kamil ay namatay na kasama ng punit na Belo sahig ng butik. Ang babaeng nakaupo sa loob ng kotseng iyon ay isang bagong nilalang, isang bagyo na paparating sa buhay ng mga Vilarama.

Ang Singapore ay kumikinang sa ilalim ng gabi. Mula sa ika-50 palapag ng Montemayor Tower, tanaw ni Camille ang buong Marina Bay. Ang mga ilaw ng siyudad ay parang mga bituin na inilatag sa kanyang paanan. Isang tanawin na dati ay nakikita lang niya sa mga postcard na itinatapon ng mga mayayamang bisita sa hotel. Ito ang iyong kaharian, Camille.

” wika ni Attorney Andres habang nakatayo sa kanyang likuran. “At ikaw ang reyna.” Humarap si Camille. Nasa loob sila ng penthouse suite na dating opisina at tirahan ng kanyang lola. Ang bawat sulok ay sumisigaw ng kapangyarihan mga pader na gawa sa marble mga painting na nagkakahalaga ng milyon-milyon at isang malaking mahogany desk kung saan pinirmahan ni Dona Remedios ang mga kontrata na bumago sa skyline ng Asia.

Pero sa kabila ng karangyaan, naramdaman ni Camille ang kanyang kaliitan. Nakasuot pa rin siya ng simpleng t-shirt at jeans. Ang kanyang buhok ay nakatali ng isang mumurahing goma. Ang kanyang mga kuko ay maikli at hindi pantay. Attorney. Mahinang sabi ni Camille. Paano ko ito gagawin isang linggo? Paano ako magiging isang CEO sa loob ng isang linggo? Kahapon lang namomroblema ako kung paano pagkakasyahin ang sweldo ko sa pagkain.

Lumapit si Andres. Ang kanyang mukha ay seryoso. Walang halong awa. Hindi kita tuturang maging CEO sa loob ng isang linggo, Camil. Ang mga MBA graduate ay nag-aaral ng dalawang taon para diyan. Ang ituturo ko sa’yo ay kung paano umakto na parang ikaw ang may-ari ng mundo dahil sa negosyo ang perception ay realidad.

Pumalakpak si Andres ng dalawang beses. Bumukas ang pinto at pumasok ang isang grupo ng mga tao. Isang stylist, isang speech coach, isang posture expert at isang team ng mga mananahi. Simulan natin sa pagpatay sa dating Camil. Utos ni Andres. Ang sumunod na mga araw ay isang impyerno ng pagbabago. Unang hinarap ang kanyang anyo.

Si Camille ay pinaupo sa harap ng isang malaking salamin. Hinawakan ng stylish ang mahaba at medyo kulot niyang buhok. Ang buhok na ito ay sumisimbolo sa pagiging sunod-sunuran komento ng stylist sa ingles habang sinusuri ang mga dulo nito. Masyadong mabait, masyadong provinsyal. Tumingin si Camille sa salamin.

Nakita niya ang babaeng minahal ni Jason. Ang babaeng handang maghintay, handang magtiis, handang magpakumbaba. Ang babaeng iniwan sa ere. Gupitin mo. Matigas na utos ni Camille. Sigurado ka ba, ma’am? Gupitin mo lahat. Sa bawat bagsak ng kanyang buhok sa sahig pakiramdam ni Camille ay nababawasan ng bigat sa kanyang dibdib.

Nang matapos ibang babae na ang nakatingin sa kanya sa salamin. Ang kanyang buhok ay isa ng sharp bob cut na hanggang pa nga ang haba, makintab at tuwid. Ang gupit na ito ay nagbigay diin sa kanyang mahabang leeg at matatalim na mata. Wala na ang maamong florest. Ang nakikita niya ay isang babaeng hindi marunong magpatawad.

Sumunod ang kanyang pananamit. Ang mga lumang jeans at t-shirt ay sinunog literal na sinunog ayon sa utos ni Andres bilang isang ritwal ng paglimot. Pinalitan ito ng mga taayored suits galing sa Paris at Milan. Puti itim at pula. Walang bulaklak na pattern. Walang lace. Puro matutulis na linya at mamahaling tela na yumayakap sa kanyang katawan ng may autoridad.

Pero ang pinakamahirap na bahagi ay ang pagsasanay sa pag-uugali. Ulitin mo. Sigaw ni Andres habang naglalakad si Camille sa gitna ng kwarto gamit ang anim na pulgadang takong. Sorry po Attorney natapilok ako. Stop. Mabilis na lumapit si Andres at hinawakan si Camille sa balikat para itama ang tindig nito.

Iyan ang problema. Sorry po. Opo. Pasensya na po. Tigilan mo ang paghingi ng tawad. Camil. Ang isang monte mayor ay hindi humihingi ng tawad sa pag-okupa ng espasyo. Kapag pumasok ka sa kwarto, dapat maramdaman ng lahat na ikaw ang may-ari ng hangin na hinihinga nila. Pinulot ni Camille ang folder nahulog niya. Huminga siya ng malalim.

Ang sakit ng kanyang mga paa ay tumutusok. Pero ang ala-ala ng mukha ni Vanessa na tumatawa ay masakit. Tumayo siya ng tuwid. Tinaas ang noo. Ulitin natin. Sabi ni Camille, ang boses ay mas matatag ngayon. Hindi na siya gumamit ng po. Sa ikatlong araw, tinuruan siya kung paano basahin ang mga kahinaan ng kalaban.

Inilatag ni Andres ang financial report ng Varama Corporation sa Mesa. “Hanapin mo ang leeg nila!” hamon ni Andres. Sinuri ni Camille ang mga numero. Dati ang mga numerong ito ay parang ibang lenggwahe sa kanya. Pero matapos ang walang tulog na pag-aaral, kasama ang mga financial analyst ng lola niya, nagsisimula na niyang makita ang pattern.

“Dito,” turo ni Camille sa isang linya sa page 15. Ang debt to equity ratio nila ay mapanganib dito itinuro niya ang isa pang dokumento. Ang bangko ng mga Gozon, ang pamilya ni Vanessa ay nagbigay ng conditional loan approval. Ang kondisyon ay ang renewal ng le contract sa lupa natin. Napangiti si Andres. Tama. At ano ang ibig sabihin niyan? Tumingin si Camille sa abogado.

Isang malamig na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi na ngayon ay kulay pula. Ibig sabihin, ang kasal ni Jason at Vanessa ay hindi tungkol sa pag-ibig. Ito ay isang business merger. Ang dote ni Vanessa ay ang pautang ng bangko at ang ambag ni Jason ay ang lupa. Ang lupa na hindi naman sa kanya. At ano ang gagawin mo? Hahayaan ko silang maniwala na hawak nila ang mundo.

Sagot ni Camille habang isinasara ang folder ng marahan. At sa sandaling pirmahan nila ang kontrata ng kasal, wawasakin ko ang pundasyon nila. Dumating ang huling gabi ng kanyang pagsasanay. Nakatayo si Camille sa harap ng floor to ceiling na salamin ng penthouse. Suot niya ang isang all white taxido suit na gawa ni Eve Sa Lauran.

Ang kanyang bagong gupit na buhok ay perpektong nakaayos. Sa kanyang leeg, suot niya ang isang simpleng kwintas na may pendant na diyamante. Ang tanging alahas na ipinaman ng kanyang lola. Wala na ang bakas ng camil na nag-aayos ng bulaklak. Wala na ang camil na yumuyuko. Kapag dumadaan si Donya Mercedes, pumasok si Attorney Andres.

May dala itong isang baso ng wine. Handa na ang private jet, Madam Chairman. Sabi ni Andres, ang flight natin pabalik ng Maynila ay sa loob ng dalawang oras. Nandoon na ang imbitasyon para sa ika-50 anniversary gala ng Villarama Grand. Bukas ng gabi, kinuha ni Camille ang baso ng wine. Tinitigan niya ang mapulang likido.

Naalala niya kung paano siya minsan natapunan ng wine ng isang lasing na guest sa hotel at kung paano siya pinagalitan ng manager kahit hindi niya kasalanan. Alam ba nila na darating ako? Tanong ni Camille. Alam nilang darating ang bagong chairman ng Montemayor Holdings pero hindi nila alam kung sino siya. Inakala nila na isang matandang business tycoon mula Singapore ang kakaharapin nila.

Humakbang si Camille palapit sa bintana. Sa malayo lampas ng dagat, naghihintay ang Maynila. Naghihintay si Jason. Naghihintay si Vanessa. Naghihintay ang pamilyang dumurog sa kanya. Attorney. Sabi ni Camille, ang boses ay mababa pero puno ng kapangyarihan. Ihanda mo ang termination of Lee’s notice.

Gusto ko itong hawak kapag pumasok ako sa ballroom bukas. Masusunod. Itinaas ni Camille ang baso para kay Lola Remedios at para sa lahat ng babaeng sinabihan na hindi sila sapat. Ininom niya ang alak ng walang pag-aalinlangan. Ang lasa ay matapang at mapait. Parang ang paghihiganti na malapit na niyang ihain.

Humarap siya sa pinto at naglakad palabas. Ang tunog ng kanyang takong sa marmol na sahig ay parang tunog ng paparating na digmaan. Ang metamorphosis ay tapos na. Ang paro-paro ay naging isang lawin at handa na itong mangaso. Ang grand ballroom ng Vilarama Hotel ay kumikinang sa karangyaan ngayong gabi. Ang tema ay Golden Legacy, isang pagdiriwang ng ika-50 anibersaryo ng hotel.

Ang mga chandelier na kristal ay bagong linis. Ang mga bulaklak ay inangkat pa mula sa Holland at ang champa ay walang tigil sa pagdaloy. Sa gitna ng bulwagan nakatayo si Donya Mercedes Viller Rama. Suot niya ang isang gold gown na puno ng sequence at sa kanyang leeg ay nakasabit ang isang kwintas ng brilyante.

Na alam ni Jason ay hiniram lang nila sa isang jewelry shop kapalit ng sponsorship. Ngumiti ka naman Jason. Bulong ni Dona Mercedes sa kanyang anak habang kumakaway sa mga bisita. Nandidito ang mga investors. Kailangan nilang makita na matatag ang pamilya natin. Si Jason na nakasuot ng itim na toksido ay mukhang balisa.

Panay ang tingin niya sa pintuan. Masigurado ba tayong dadating ang representative ng Montemor Holdings kung hindi natin ma-renew ang le ngayong gabi, mawawalan ng saysay ang lahat ng ito. Darating siya. Singit ni Vanessa na biglang sumulpot sa kanilang tabi. Yakap nito ang braso ni Jason ng mahigpit. Sinabi ng daddy ko na darating ang bagong chairman.

Siguro ay isang matandang Singaporean na madaling kausapin. Isang ngiti ko lang doon pipirma na yon. Tumawa si Vanessa puno ng kumpyansa. Wala silang kamalay-malay na ang kanilang hinihintay ay wala sa loob ng eroplano mula Singapore kundi nasa labas na ng kanilang pintuan. Sa labas ng hotel, bumagal ang trapiko sa driveway.

Ang mga valid parking attendant ay naging alerto nang makita ang isang convoy na paparating. Hindi ito mga ordinaryong taxi o grab car. Ito ay tatlong magkakasunod na itim na Cadillac Escalade. Mga sasakyang sumisigaw ng kapangyarihan at seguridad. Huminto ang convoy sa tapat mismo ng red carpet. Agad na lumapit ang head of security at ang floor manager na si Mr. Santos.

Si Mr. Santos ang dating boss ni Camille ang taong laging sumisigaw sa kanya kapag may isang kelot na nalalanta sa Vice. Sino yan? Tanong ni Mr. Santos sa security. Wala sa VI ang ganyang sasakyan. Bumukas ang pinto ng gitnang sasakyan. Unang lumabas ang isang pares ng sapatos Christian Lubuten Stiletto Hills na kulay itim.

Ang pulang ilalim nito ay kasing pula ng dugo. Sumunod na lumabas ang isang babaeng nakasuot ng impecable white toxido suit. Walang suot na gaw ng babae sa dagat ng mga babaeng naka-dress at puno ng bulloloy ang kanyang suot na panlalaking hiwa pero pambabaeng hubog ay agaw atensyon. Ang kanyang buhok ay maikli at matalim.

Ang kanyang mukha ay natatakpan ng isang malaking designer sa glasses. Kahit gabi na, natahimik ang mga tao sa labas. Ang aura ng babae ay nakakatakot. Naglakad siya patungo sa entrance. Sa kanyang likuran, sumunod si Attorney Andres at dalawang bodyguards na mukhang mga pader na naglalakad. Hinarang siya ni Mr. Santos sa may pintuan. “Excuse me, ma’am.” Sabi ni Mr.

Santos. Medyo kinakabahan pero sinusubukang maging ma-autoridad. Invitation only ang event na ito. Kung wala kayong pass, hindi kayo pwedeng pumasok. Dahan-dahang tinanggal ng babae ang kanyang salamin. Tinitigan niya si Mr. Santos. Ang mga mata niya ay pamilyar pero ang lamig na nasa loob nito ay bago.

Nanlaki ang mga mata ni Mr. Santos. Napaatras siya ng isang hakbang. Si Camille. Nauutal na tanong ng manager. Ikaw ba y’yan? Hindi sumagot si Camille. Tinitigan lang niya ang manager mula ulo hanggang paa na parang sinusuri kung karapatdapat ba itong kausapin. Biglang nagbago ang timpla ng mukha ni Mr. Santos. Mula sa gulat na palitan ito ng inis at paghamak, bumalik ang dati niyang ugali sa pagtrato kay Camille. Ikaw nga asik ni Mr. Santos.

Ang kapal din ng mukha mong bumalik dito. Anong ginagawa mo? Naka-costume ka pa. Akala mo ba porkit nagpagupit ka at nagsuot ng suit? Eh makakapasok ka na dito para guluhin ang engagement ni Sir Jason. Senyales ni Mr. Santos sa mga security guards. Ilalabas niyo ang babaeng ito. Bawal ang mga ex-employees dito.

Lalo na ang mga desperadang exgirlfriend. Akmang hahawakan ng security guard ang braso ni Camille nang biglang humarang ang bodyguard ni Camille. Sa isang mabilis na galaw na itulak ng bodyguard ang security guard palayo nang hindi man lang pinapawisan. Don’t touch her. Babala ni Attorney Andres sa malalim na boses.

Tumawag kayo ng pulis. Sigaw ni Mr. Santos namumula na ang mukha. Tres passing ito. Camil, umalis ka na bago ka pa mapahiya. Lalo bumalik ka na sa pagtitinda ng bulaklak sa palengke. Sa wakas nagsalita si Camille. Ang boses niya ay mahinahon mababa at makinis malayo sa boses ng babaeng dating nagmamakaawa para sa day off.

“Tapos ka na ba, Mr. Santos mo?” tanong ni Camille. May inilabas siyang isang bagay mula sa bulsa ng kanyang puting suit, isang maliit na business card holder na gawa sa ginto. Kumuha siya ng isang card, isang itim na card na may gold na letra. Sa halip na iabot ito ng maayos binitiwan ni Camille ang card at hinayaan itong mahulog sa paanan ni Mr.

Santos. Pulutin mo, utos ni Camille. Aano, sabi ko, pulutin mo at basahin mo ulit ni Camille. Hindi siya sumigaw pero ang tono niya ay parang latigo dahil sa takot sa mga bodyguard na nakapaligid dahan-dahang yumuko si Mr. Santos. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang pinupulot ang card sa red carpet.

Binasa niya ang nakasulat. Camille Montemayor chairman at CEO Montemayor Holdings at Real Estate Corporation. Ang dugo sa mukha ni Mr. Santos ay biglang nawala. Namutla siya na parang papel. Montemor Holdings ang kumpanyang may-ari ng lupa. Ang kumpanyang hinihintay nina Donya Mercedes. Tumingala si Mr.

Santos kay Camille. Ang kanyang mga tuhod ay nagsimulang manginig. Mamom, chairman. Halos hindi lumabas ang boses sa kanyang lalamunan. Kayo po ang ang representative. Hindi ako representative, Mr. Santos. pagtatama ni Camille habang muling isinusuot ang kanyang salamin. Ako ang may-ari. Ang hotel na ito ang lupang tinatapakan mo at ang trabaho mo lahat yan ay nasa palad ko.

Lumapit si Camille sa mukha ng manager at bumulong. At ayaw ko ng basurang nakaharang sa daanan ko. Tabi. Parang naging estatwa si Mr. Santos. Mabilis siyang gumilid yumuko ng sagad hanggang sahig at halos hindi makahinga sa takot. Buksan ang pinto. Utos ni Camille sa mga Dorman na nakangarin sa nasaksihan. Dahan-dahang bumukas ang malalaking pinto ng grand ballroom.

Mula sa loob sumabog ang musika ng orkestra at ang ingay ng kasiyahan. Ang hangin ay amoy mamahaling pabango at pagkain. Huminga ng malalim si Camille. Sa likod ng pintong yon, naroon ang mga taong sumira sa kanya. Pero sa pagkakataong ito, hindi siya papasok para magsilbi. Papasok siya para maningil. Naglakad siya papasok ang kanyang puting suit ay tila isang liwanag na humahati sa dilim.

Ang bagyo ay tuluyan ng nakapasok para bang may dumaang anghel na naging sanhi ng bigla ang pagtahimik ng buong grand ballroom. Napatigil ang orkestra sa pagtugtog. Ang mga tawanan at kwentuhan ay unti-unting namatay hanggang sa ang tanging naririnig na lang ay ang tunog ng takong ni Camille na tumatama sa marmol na sahig.

Naglakad siya sa gitna ng red carpet na humahati sa bulwagan. Ang kaniyang puting toksido suit ay tila nagnining sa ilalim ng mga chandelier isang matapang na kontraste sa dagat ng mga makukulay at kumikinang nagaw ng mga bisita. Ang bawat hakbang niya ay puno ng kumpyansa ang kanyang baba ay nakataas at ang kanyang mga mata sa likod ng dark glasses ay nakapako sa entablado.

Sa gitna ng entablado napatigil si Jason sa kanyang speech. Ang hawak niyang mikropono ay muntik ng mahulog. Tinitigan niya ang babaeng papalapit ang buhok. Ay maikli at moderno ang tindig. Ay aristokratiko. Pero ang mukha, ang mukha ay ang babaeng iniwan niya sa ulan. Si Camille. Bulong ni Jason sa patlang para marinig ni Vanessa na nasa tabi niya.

Nanlaki ang mga mata ni Donya Mercedes. Paano nakapasok ang babaeng yan dito? Asik niya sa mahinang boses pero halata ang galit. Nasaan ang seguridad? Huminto si Camille sa gitna ng dance floor. Ilang metro ang layo mula sa pamilya Viller Rama. Dahan-dahan niyang tinanggal ang kanyang salamin at ibinigay ito kay Attorney Andres na nasa likuran niya. Tumingin siya sa paligid.

Nakita niya ang mga dating katrabaho na waiter at waitress na nakanganga sa gilid. Nakita niya ang mga mayayamang kaibigan ni Vanessa na nagbubulungan. Bumaba si Vanessa mula sa entablado. Ang kanyang mukha ay namumula sa galit. Hawak niya ang isang kupita na puno ng red wine. Ang pulang gaw niya ay humahawiis sa hangin habang mabilis siyang lumalapit kay Camille.

Ang kapal din ng mukha mo. Bungad ni Vanessa ang boses ay matinis at puno ng lason. Talagang sinundan mo pa kami dito. Ano to Camil? Isang desperadong eksena para bawiin si Jason. Tumawa si Vanessa ng mapakla at humarap sa mga bisita. Ladies and gentlemen, pasensya na sa abala. Ito lang naman ang dating floris ng hotel na tinanggal sa trabaho.

Mukhang nabaliw na siya dahil sa pagkasawi at nagsuot ng costume para magpapansin. Nagtawanan ang ilang bisita lalo na ang mga kaibigan ni Vanessa. Nanatiling tahimik si Camille. Wala siyang mababakas na emosyon sa mukha. Tinitigan lang niya si Vanessa na parang isang guro na nanonood sa isang batang nag-aalboroto.

Umalis ka na. utos ni Vanessa lumapit pa lalo. Bago pa kita ipakaladkad sa mga aso sa labas, hindi ka nababagay dito. Amoy lupa ka pa rin kahit anong suot mo. Tapos ka na? Tanong ni Camille. Ang boses niya ay kalmado, malamig at walang bahid ng takot. Nainis si Vanessa sa kawalan ng reaksyon ni Camille.

Gusto niyang makita itong umiyak, magmakaawa o sumigaw. Ang katahimikan ni Camille ay isang insulto sa kanyang ego. “Huwag mo akong sagutin ng ganyan,” sigaw ni Vanessa. Sa sobrang inis, itinaas ni Vanessa ang hawak niyang baso ng wine. Sa isang mabilis na galaw, ibinato niya ang laman nito patungo sa mukha ni Camille.

Inaasahan ng lahat na sisigaw si Camille o matatakpan ng pulang mantsa ang kanyang puting suit. Pero hindi yun nangyari dahil sa kanyang pagsasanay sa Singapore at dahil na rin sa pagbabasa niya sa galaw ng katawan ni Vanessa, nakaiwas si Camille, isang simpleng hakbang pakanan, isang eleganteng paglihis ng katawan at ang red wine ay tumapon sa sahig at sa laylayan ng gown ng isang ginang na nasa likod ni Camille.

Napasinghap ang mga tao. Nakatayo pa rin si Camille malinis puti at walang bahid. Tiningnan niya ang wine na tumapon sa sahig. Pagkatapos ay tumingin kay Vanessa na gulat na gulat dahil nagmintis siya. Sayang ang wine, sabi ni Camille. Vintage 990 pa naman yan. Pero mukhang lasing ka na, Vanessa. Kailangan mo ng mahimasmasan. Mabilis na kumuha si Camille ng isang baso ng tubig mula sa train ng waiter na nasa kanyang tabi.

Bago pa makakilos si Vanessa, isinaboy ni Camille ang tubig sa mukha nito. Hindi ito marahas na pagbuhos. Ito ay kalkulado direkta at puno ng diin. Basang-basa ang mukha ni Vanessa. Tumulo ang tubig sa kanyang mamahaling makeup. Nasira ang kanyang pekeng pilikmata at bumagsak sa kanyang pulang gawn. Ah! Vanessa napahawak sa mukha.

You Sinira mo ang makeup ko? Akmang susugod si Vanessa para saktan si Camille. Pero mabilis na humarang ang dalawang bodyguard ni Camille. Hinarang nila si Vanessa gamit ang kanilang malalaking katawan nang hindi ito hinahawakan sa patlang para mapaatras ito. Bumaba na rin si Jason at Donia Mercedes mula sa entablado.

Ano sa tingin mo ang ginagawa mo? Sigaw ni Donya Mercedes nanginginig ang mga kamay. Pumasok ka sa hotel ko ng gulo sa party ko at sinaktan ng magiging manugang ko. Ipapulis kita. Hotel mo?” tanong ni Camille. Isang maliit na ngiti ang sumilay sa kanyang labi. Humarap siya kay Attorney Andres at tumango.

Lumapit si Attorney Andres sa gitna bitbit ang isang mikropono na inagaw niya mula sa MC. “Magandang gabi sa inyong lahat.” Boses ni Andres na umalingawngaw sa buong ballroom. Humihingi kami ng paumanhin sa kaunting gulo ngunit nais kong itama ang isang pagkakamali. Itinuro ni Andres si Camille. Ang babaeng nasa harapan ninyo ay hindi isang gate crasher.

Siya ang aming panauhing pandangal na hinihintay ninyo kanina pa. Natahimik si Donya Mercedes. Kumunot ang noon ni Jason. Ipinapakilala ko sa inyo pagpapatuloy ni Andres ang kaisa-isang tagapagmana ni Dona Remedios Montemayor, ang bagong chairman at CEO ng Montemayor Holdings at ang tunay na may-ari ng lupang kinatatayuan ng hotel na ito, Miss Camille Montemayor.

Parang may bombang sumabog sa loob ng ballroom. Ang mga bulungan ay naging ingay ng gulat. Montemayor ang may-ari ng lupa. Si Camilla namutla si Donya Mercedes. Napahawak siya sa dibdib tila nawalan ng hangin. Tumingin siya kay Camille, ang babaeng tinawakan niya ng belo kahapon at ngayon ay nakatayo sa harap niya bilang kanyang panginoon.

Tumingin si Jason kay Camille. Ang kanyang mga mata ay puno ng shock at takot. Camille, ikaw ikaw ang chairman. Lumapit si Camille kay Jason. Ang distansya ng kanilang mukha ay malapit pero ang distansya ng kanilang mundo ay milya-milya na. “Nasurpresa ba kayo?” tanong ni Camille ng mahinahon. Tumingin siya kay Dona Mercedes.

Sabi niyo kahapon wala akong karapatang sumali sa mundo niyo dahil wala akong pera, pangalan o koneksyon. Naglakad si Camille palapit sa mikropono. Ngayon nasa akin ang pera, nasa akin ang pangalan at ang koneksyon. Itinaas niya ang hawak niyang folder ang termination of least notice. Ang tanging koneksyon na mayroon kayo sa hotel na ito ay ang kontratang hawak ko.

At sa tingin ko, Mrs. Villarama, kailangan nating mag-usap tungkol sa evics. Binitawan ni Camille ang mikropono. Ang tunog ng Thudd ay nagsilbing tuldok. Sa kanyang deklarasyon, iniwan niyang tulala ang buong pamilya Villarama. Sa gitna ng dance floor, basang-basa si Vanessa. Nanginginig si Mercedes at wasak si Jason habang ang buong Altaad ng Maynila ay nanonood sa pagbagsak ng kanilang imperyo.

9 ng umaga. Ang conference room ng Montemayor Tower sa Makati ay balot ng katahimikan na mas malamig pa sa hangin mula sa aircon. Ang mahabang mesa na gawa sa Mahogani ay kumikintab at sa dulo nito ay nakaupo ang pamilya Viller Rama. Ibang-iba ang itsura nila ngayon kumpara noong nakaraang gabi. Si Donya Mercedes na laging puno ng yabang ay mukhang tumanda ng 10 taon.

Ang kanyang mga mata ay namamagahahalatang hindi nakatulog. Si Jason ay nakayuko. Ang kanyang kurbata ay maluwag at ang kanyang mga daliri ay hindi mapakali sa paglalaro sa isang ballpen. Si Vanessa naman ay wala roon matapos ang insidente ng pagbuhos ng tubig. Nagkulong ito sa kanyang kwarto at tumangging humarap sa kahihian. Bumukas ang malaking pinto.

Pumasok si Camille. Suot niya ang isang Midnight Blue business suit. Ang kanyang mukha ay walang emosyon parang isang maskara ng yelo. Sa kanyang likuran ay si Attorney Andres at dalawa pang financial auditors. Hindi siya bumati. Dire-diretso siyang naglakad patungo sa kabisera ng mesa ang pwesto na dapat ay para sa pinakamataas na opisyal.

“Maupo kayo.” Utos ni Camille. Kahit nakaupo na sila, ito ay paraan niya para ipaalala kung sino ang nagbibigay ng utos. “Camille!” basag ni Jason sa katahimikan. Ang boses niya ay paos. Pwede ba tayong mag-usap ng tayo lang please huwag na nating idamay ang mga abogado. Tiningnan siya ni Camille ng diretso.

Wala tayong dapat pag-usapan na hindi tungkol sa negosyo Mr. Villarama at sa negosyo kailangan ng abogado. Huwag kang masyadong mayabang hija! Singit ni Dona Mercedes. Pinilit ng matanda na ituwid ang kanyang likod at ibalik ang kanyang dating aoridad. Maaaring ikaw na ang chairman ng Montemayor Holdings pero bata ka pa.

Wala kang alam sa pagpapatakbo ng kumpanya. At huwag mong kalilimutan ang Vilarama Grand Hotel ay institusyon. Hindi mo kami pwedeng basta-basta takutin. Isang manipis na ngiti ang sumilay sa labi ni Camille. Attorney Andres. Tawag ni Camille nang hindi inaalis ang tingin kay Mercedes. Pakibigay sa kanila ang realidad.

Lumapit si Attorney Andres at inilapag ang tatlong makakapal na folder sa harap nina Jason at Mercedes. Ang tunog ng pagbagsak ng mga papel sa mesa ay mabigat at puno ng banta. Ayon sa aming audit panimula ni Andres, ang Vilarama Corporation ay nalulugi na sa loob ng limang sunod-sunod na taon. Ang inyong utang sa tatlong malalaking bangko ay umaabot na sa milyong piso.

Binuksan ni Camille ang sarili niyang folder at ang mas malala, dagdag ni Camille, ang collateral na ginamit niyo para sa mga utang na yon ay ang building ng hotel. Pero paano niyo isasangla ang gusali kung ang lupang kinatatayuan nito ay hindi sa inyo at paso na ang kontrata. Namutla si Jason. Alam niya ang tungkol sa utang pero hindi niya alam na alam na rin ito ni Camille.

Ilegal iyon. Patuloy ni Camille. Technical malversation, fraud. Kung gugustuhin ko, pwede ko kayong ipakulong ngayon din dahil sa paggamit ng lupa ko bilang garantiya sa utang niyo ng walang pahintulot. Hindi namin alam na sao ang lupa. Katwiran ni Mercedes. Pero halatang natatakot na siya. Ang lola mo.

Kaibigan siya ng asawa ko. Ang lola ko ay patay na. Malamig na sagot ni Camille. At ang kaibigan ng asawa niyo ay hindi kaibigan ng apong inapin ninyo. Sumandal si Camille sa kanyang upuan at pinagsalikop ang kanyang mga kamay. Simple lang ang sitwasyon, Mrs. Villerama. Expired na ang le contract ninyo kahapon.

Bilang may-ari ng lupa, may karapatan akong bawiin ito anumang oras. Pero ang hotel, nauutal na sabi ni Jason. Nakatayo ang hotel diyan. Hindi mo pwedeng bawiin ang lupa nang hindi sinisira ang hotel. Eksakto. Sagot ni Camille. Kaya narito ang offer ko. Senyales niya kay Andres. Inilapag ng abogado ang isang manipis na dokumento.

Option A. Paliwanag ni Camille, magbabayad kayo ng renewal fee na PH milyong cash up front. Kapalit nito, bibigyan ko kayo ng panibagong limang taong kontrata. Napasinghap si Donya Mercedes. Milyon. Nababaliw ka na ba? Wala kaming ganyang pera. Alam mong baon kami sa utang. Kung gayon nagkibitbalikat si Camille.

Option B. I-vacate ninyo ang property sa loob ng 30 araw. Kukunin ko ang lupa. At dahil ang building ay nakakabit sa lupa, magiging pag-aari ko na rin ito bilang kabayaran sa mga taon na hindi niyo binayaran ng tamang renta. Papatayin mo kami. Sigaw ni Mercedes. Tumayo siya at pinalo ang mesa.

Papatayin mo ang legasya ng pamilya ko. Ito ba ang gusto mo? Paghihiganti dahil lang sa hindi natuloy ang kasal niyo ni Jason. Hindi natinag si Camille. Tinitigan niya ang matanda na ngayon ay nanginginig sa galit at takot. Huwag niyong ipasok ang nakaraan dito. Sagot ni Camil ng mahinahon. Ito ay negosyo. Sabi niyo nga sa akin noon sa butik, wala kaming panahon para sayakan ng isang hampaslupa.

Ibabalik ko lang sa inyo ang salita niyo. Wala akong panahon para sa drama ng isang bangkaroteng pamilya. Camille, please. Nagmakaawa si Jason. Ang kanyang mga mata ay puno ng luha. Alam kong galit ka pero huwag naman ganito. Tatlong araw. Saan kami pupulutin? Paano ang mga empleyado? Natawan ng mahina si Camille. Isang tawa na walang saya.

Ngayon nag-aalala ka sa mga empleyado. Noong tinanggal niyo ako dahil sa kapretso ni Vanessa, naisip niyo ba ang kapakanan ko? Noong pinahiya niyo ako sa harap ng mga katrabaho ko? Naisip niyo ba ang mararamdaman nila? Tumayo si Camille. Ang kanyang anino ay tumakip sa mag-ina. Mayroon kayong 24 na oras para magdesisyon 5 milyong ovicson.

Kung ako sa inyo, tatawagan ko na ang daddy ni Vanessa. Baka sakaling pautangin pa kayo ng bangko nila. Oh wait, tumawag nga pala ako sa kanila kaninang umaga. Nanlaki ang mga mata ni Jason. Anong ginawa mo? Sinabi ko sa kanila ang totoo. ngiti ni Camille na ang hotel niyo ay nakatayo sa hangin at bilang isang matalinong bangkero ni-revoke na ni Mr. Goson ang lo ninyo.

Wala na kayong makukuhang pera sa kanila. Napaupo si Jason tila na wala ng lakas ang mga tuhod. Ang huling pag-asa nila ang pera ng mga gozon ay nawala na rin. Bakit bulong ni Jason? Bakit mo ginagawa sa amin ito? Lumapit si Camille sa pinto. Bago siya lumabas, lumingon siya sa huling pagkakataon. Dahil tinuruan niyo ako, Jason.

Tinuruan niyo ako na sa mundong ito ang may pera ang gumagawa ng batas. Sinusunod ko lang ang batas na ginawa ninyo. Iniwan ni Camille ang conference room. Sa kanyang likuran narinig niya ang paghagulgol ni Donya Mercedes at ang mabigat na katahimikan ng pagsuko ni Jason. Sa labas ng pinto, huminga ng malalim si Camille.

Nanginginig ang kanyang mga kamay hindi dahil sa takot kundi dahil sa adrenaline. Masakit makita ang taong minahal niya na wasak na wasak pero mas masakit ang alalahanin ang batang Camil na umiiyak sa ulan. Ayos lang po ba kayo, ma’am? Tanong ni Andres. Inayos ni Camille ang kanyang coate. Pinatigas muli ang kanyang ekspresyon. Ayos lang ako, Attorney.

Simulan mo ng i-draft ang takeover agreement. Alam kong hindi sila makakabayad. Sa loob ng 30 araw, akin na ang hotel na iyon. Bumagsak ang isang maleta sa sahig ng master bedroom ng mansyon ng mga Vilarama. Nakatayo si Jason sa may pintuan. Gulo-gulo ang buhok at nanlalaki ang mga mata habang pinapanood si Vanessa na mabilis na naghahagis ng mga damit sa loob ng Louis Vitton na maleta.

Vanessa, anong ginagawa mo? Tanong ni Jason ang boses ay puno ng takot. Saan ka pupunta? Kailangan nating mag-isip ng paraan para kausapin ang daddy mo. Baka mapabago pa natin ang isip niya tungkol sa loan. Huminto si Vanessa sa pagtutupi. Humarap siya kay Jason at tumawa isang tawa na walang halong pagmamahal kundi puro panghahamak. Gising na Jason.

Sigaw ni Vanessa. Tinawagan na ako ni daddy. Sinabi niya sa akin ang lahat. Ang lupa, ang utang, ang panloloko niyo sa bangko. Tapos na ang lahat. Wala na kayong pera at sa tingin mo ba mananatili ako sa isang lumulubog na barko. Lumapit si Jason at hinawakan ang braso ni Vanessa. Pero mahal natin ang isa’t isa ‘ ba? Sabi mo sa akin tayo hanggang dulo.

Hinawi ni Vanessa ang kamay ni Jason ng marahas parang nandidiri siya sa hawak nito. Mahal. Ngumiwi si Vanessa. Minahal ko ang apelidong Barama. Minahal ko ang titulo ng pagiging may-ari ng hotel. Pero ikaw isang lalaking walang bayag na nagtatago sa saya ng nanay niya. Huwag kang magpatawa. Huwag kang magpatawa. Ang totoo niyan, bagay kayo ni Camille.

Pareho kayong mga talunan. Isinira ni Vanessa ang zipper ng kanyang maleta ng marahas. Hinila niya ang handle nito at naglakad palabas ng kwarto binabangga ang balikat ni Jason sa kanyang pagdaan. Ang tunog ng takong ng kanyang sapatos sahig na kahoy ay parang mga pako na ibinabaon sa kabaong ng relasyon nila. Vanessa, sandali.

Sigaw ni Jason humahabol sa hagdanan. Hindi mo pwedeng gawin ito. Sa ibaba ng hagdan na abutan nila si Donya Mercedes. Nakatayo ang matanda, namumutla at nanginginig ang mga labi habang nakatingin sa papaalis na si Vanessa. Hija! Tawag ni Mercedes ang boses ay nanginginig. Saan ka pupunta? Ang engagement party? Ang pautang.

Huminto si Vanessa sa tapat ng pintuan. Hindi siya lumingon. Tapos na ang palabas, Mercedes. Malamig na sabi ni Vanessa. Hanap na lang kayo ng ibang maloloko. Padabog na isinara ni Vanessa ang malaking pinto ng mansyon. Ang ugong ng makina ng kanyang sports car sa labas ay hudyat ng pagtatapos ng kanilang huling pag-asa.

Naiwan si Jason at Mercedes sa gitna ng malaking sala. Ang katahimikan ay nakakabingi. Tumingin si Mercedes sa kanyang anak. Jason, anong gagawin natin? Mawawala ang lahat. Ang hotel, ang mansyon, ang pangalan natin. Napaupo si Jason sa sofa sapo ang kanyang noo. Hindi ko alam ah. Hindi ko na alam. Biglang napahawak si Donya Mercedes sa kanyang dibdib.

Ang kanyang paghinga ay naging mabilis at mababaw. Ah, ang puso ko. Daing ni Mercedes. Ang kanyang mukha ay napangiwi sa sakit. Jason, hindi ako makahinga. Ang puso ko. Dahan-dahang bumagsak si Mercedes sa carpeted na sahig. Ang isang kamay ay nakataas na parang humihingi ng saklolo. Mama! Mabilis na lumapit si Jason at lumuhod sa tabi ng kanyang ina.

Ma, anong nangyayari? Tatawag ako ng ambulansya. Hinawakan ni Mercedes ang kamay ni Jason ng mahigpit, masyadong mahigpit para sa taong inaatake sa puso. “Huwag, huwag ambulansya!” bulong ni Mercedes humihingal. “Tawagan mo, tawagan mo si Camille.” “Samil? Bakit si Camil ma? Kailangan mo ng doktor? Tawagan mo siya!” mariing utos ni Mercedes saglit na nawala ang hirap sa boses bago bumalik sa pag-arte.

Sabihin mo namamatay na ako. Baka baka sakaling maawa siya. Baka hindi niya tayo palayasin kapag nalaman niyang may sakit ako. Naintindihan agad ni Jason. Isa na naman itong palabas. Isa itong manipulasyon. Pero sa desperasyon niya wala siyang ibang choice kundi sumakay sa laro ng ina.

Pagkalipas ng t minuto, bumukas ang pinto ng mansyon. Pumasok si Camille. Hindi siya nagmamadali. Kalmado ang kanyang mga hakbang habang naglalakad papasok sa sala. Sa likuran niya, hindi si Attorney Andres ang kasama kundi isang lalaking nakasuot ng puting coat at may dalang medical bag. Naabutan nila si Mercedes na nakahiga sa sofa na hihirapan.

Huminga habang si Jason ay nagpapaypay sa tabi nito. Camille. Salubong ni Jason pilit na ginagawang malungkot ang boses. Buti dumating ka. Si mama. Inatake siya nung nalaman niyang paalisin mo na kami. Sabi niya bago daw siya mawala gusto ka niyang makausap. Tiningnan lang ni Camille si Jason ng blanko. Pagkatapos ay bumaling siya sa matandang nakapikit sa sofa. Dr.

Reyeso, tawag ni Camille sa kasama niya. Pakitingnan nga ang pasyente. Siya ang head ng cardiology sa medical center. Mas magaling siya kaysa sa sinoang doktor na tatawagan niyo. Lumapit si Dr. Reyas kay Mercedes. Inilabas niya ang kanyang stethoscope at blood pressure monitor. Habang sinusuri ng doktor si Mercedes, mapapansin ang bahagyang pagtaas ng kilay ng doktor.

Sinuri niya ang pulso. Pinakinggan ng dibdib. Tiningnan ang reaksyon ng mga mata. Aray! Masakit!” Daing ni Mercedes habang nakapikit. Tumayo si dokor reyas at humarap kay Camille. “Ano ang lagay niya, Doc?” tanong ni Camille. “Kailangan ba nating magpa-reserve ng kabaong?” Umiling si Dr. Reyz nagligpit ng gamit. Miss Montemayor, ang blood pressure ng pasyente ay 120 over 80 normal.

Ang heart rate ay steady. Walang senyales ng arithmya o infarction. Sa katunayan, ang puso niya ay mas malakas pa kaysa sa akin. Tumingin si Camille kay Mercedes. Narinig niyo yun, Mrs. Villerama, normal daw. Nanatiling nakapikit si Mercedes. Nagmamatigas sa kanyang pag-arte. Hindi. Nagkakamali ang doktor. Masakit talaga.

Lumapit si Camille at bumulong sa taingan ng matanda. Tumayo na kayo diyan, Donya Mercedes. Wala kayong makukuhang award sa acting na yan. At kung hindi kayo tatayo sa bilang ng tatlo, itutuloy ko ang pagpapalayas sa inyo. Bukas na bukas din. Isa. Nanatiling nakapikit si Mercedes pero nakakuyom na ang kanyang mga kamao.

Dalawa. Biglang dumilat si Mercedes at bumangon mula sa sofa. Wala na ang bakas ng sakit sa kanyang mukha. Ang naroon lang ay purong puot at kahihiyan. Wala kang modo, sigaw ni Mercedes. Halos mamatay na ako sa stress dahil sa’yo. Tapos pagbibintangan mo pa akong nag-iinarte. Hindi hinala yun kundi diagnosis.

Sagot ni Camille ng walang emosyon. Ngayon nagising na gising na kayo. Pag-usapan natin ang huling offer ko. Ang exit strategy. Naupo si Camille sa tapat na armchair parang siya na ang may-ari ng bahay. Jason Mercedes, makinig kayong mabuti. Dahil isang beses ko lang ito sasabihin. Inilabas ni Camille ang isang dokumento mula sa kanyang bag.

Babayaran ko ang lahat ng utang ng Villarama Corporation. Ire-renew ko ang le ng lupa ng walang bayad at mag-i-inject ako ng bagong capital para sa renovation ng hotel. Nanlaki ang mga mata ni Jason. Talaga? Gagawin mo yun. Patapusin mo ako. Putol ni Camille. Gagawin ko yun sa ilalim ng tatlong kondisyon. Itinaas niya ang tatlong daliri.

Una kukunin ko ang 51 porento ng shares ng kumpanya. Ibig sabihin ako na ang may hawak ng majority control. Wala kayong desisyon na magagawa ng walang pirma ko. Napasinghap si Mercedes. Akin ang kumpanyang ito. Hindi mo pwedeng agawin ang kontrol. Pangalawa, patuloy ni Camil. Hindi pinansin ang reklamo ng matanda. Lahat ng empleyado na tinanggal niyo ng walang sapat na dahilan kasama na ang mga kaibigan ko sa housekeeping at kitchen ay ibabalik sa trabaho na may umento sa sweldo at backpay.

At pangatlo, tumingin si Camille ng diretso sa mata ni Donya Mercedes. Ikaw Mercedes ay magre-resign bilang chairman at board member. Magreretiro ka na. Bawal ka ng tumapak sa hotel. Bawal ka ng makialam sa operasyon at bawal ka ng magbigay ng utos kahit sa janitor. Ang tanging papel mo na lang ay maging isang tahimik na shareholder na naghihintay ng dibidendo.

Natahimik ang buong sala. Ang kondisyon ay napakabigat para kay Mercedes. Ang hotel ang kanyang buhay, ang kanyang entablado, ang kanyang kaharian. Ang alisin siya doon ay parang pagpatay sa kanya ng buhay. Hindi ako papayag sigaw ni Mercedes. Ito ang buhay ko. Kung gayon magsimula na kayong mag-impake. Tumayo si Camille at akmang aalis na.

Dahil bukas ipapatupad ko ang eviction order. Gigibain ko ang hotel at gagawin kong parking lot. Mamili kayo. Mawalan ng kapangyarihan pero may pera at bahay pa rin o mawalan ng lahat at tumira sa lansangan. Tumingin si Mercedes kay Jason umaasang ipagtatanggol siya nito. Pero si Jason ay nakayuko lang.

Alam niyang talo na sila. Alam niyang wala silang ibang choice. “Ma!” mahinang sabi ni Jason. “Pirmahan na natin Jason.” Matama na. Sigaw ni Jason sa kauna-unahang pagkakataon ay sumigaw siya sa kanyang ina. Wala na tayong pera. Iniwan na ako ni Vanessa. Wala na tayong kakampi. Gusto mo bang maging pulubi tayo? Natahimik si Mercedes.

Dahan-dahan tumulo ang luha sa kanyang mga mata. Hindi luha ng pag-arte kundi luha ng pagkatalo. Ang reyna ay natanggalan na ng corona. Inilapag ni Camille ang ball pen sa ibabaw ng dokumento. “Hihintayin ko ang pirma niyo sa opisina ko bukas ng umaga.” Sabi ni Camille. Tinalikuran niya ang mag-ina.

Sa kanyang paglabas ng mansyon, naramdaman ni Camille ang bigat ng hangin na nawala. Nagawa na niya. Nadurog na niya ang kanilang pride. Pero bakit parang walang saya? Bakit parang pagod lang ang nararamdaman niya? Sumakay siya sa kanyang kotse sa ampunan tayo. Utos niya sa driver. Kailangan niya ng lugar na totoo.

Kailangan niyang makita si Sister Rosario. Kailangan niyang maramdaman na tao pa rin siya. Gabi, muling bumubuhos ang ulan sa Maynila. Tila ginagaya ang gabing itinapon si Camille palabas ng butik. Pero sa pagkakataong ito, hindi siya basang-basa sa kalsada. Nakaupo siya sa loob ng kanyang bagong mansyon sa Forbes Park.

Hawak ang isang kupita ng red wine habang nakatingin sa malaking bintana. Ang mansyon ay tahimik, masyadong malaki para sa isang tao. Ang mga kasangkapan ay bago at mamahalin pero wala pang mga ala-ala. Tumunog ang doorbell. Sumilip ang kanyang mayordoma sa pinto ng sala. Ma’am Camille, nasa labas po si Mr. Jason Villarama. Basang-basa po siya.

Ayaw po niyang umalis hangga’t hindi kayo nakakausap. Bumuntung hininga si Camille. Inaasahan na niya ito. Matapos pirmahan ni Donya Mercedes ang kasunduan kaninang umaga at isuko ang kontrol ng kumpanya, alam niyang babalik si Jason hindi para lumaban kundi para magmakaawa. Papasukin mo. Utos ni Camille.

Ilang sandali pa pumasok si Jason sa sala. Malayo na ang itsura niya sa Jason na nakilala ni Camille. Wala na ang arrogance. Wala na ang mamahaling suit na laging plantado. Nakasuot siya ng gusot na polo. Nabasa ng ulan. Ang kanyang buhok ay magulo at ang kanyang mga mata ay mapula at pagod. Para siyang isang batang nawawala sa gitna ng bagyo.

Nakatayo lang si Camille. Hindi inaalok si Jason na maupo. Camil! Bulong ni Jason ng makita siya. Humakbang ito palapit pero tumigil ng makita ang malamig na tingin ni Camille. Salamat at hinarap mo ako. Binigyan kita ng limang minuto, Jason. Sabi ni Camille tumingin sa kanyang relo. Gamitin mo ng tama. Biglang lumuhod si Jason.

Ang tuhod niya ay tumama sa makapal na carpet. Yumuko siya ang kanyang balikat ay umaalog sa pag-iyak. Patawarin mo ako, Camil. Patawarin mo ako sa lahat. Alam kong gago ako. Alam kong duwag ako. Pero maniwala ka, wala akong ibang minahal kundi ikaw. Tinitigan ni Camille ang lalaking nakaluhod sa kanyang paanan.

Dati ang lalaking ito ang mundo niya. Dati handa siyang gawin ang lahat para lang ngumiti ito. Pero ngayon habang pinapanood niya itong umiiyak, wala siyang naramdamang kilig. Wala ring galit. Ang nararamdaman lang niya ay awa. “Tumayo ka diyan.” utos ni Camille. Huwag mong dungisan ang carpet ko ng mga luha mo. Camille, please.

Nag-angat ng tingin si Jason puno ng desperasyon ng mukha. Pwede pa nating ayusin ito. Wala na si Vanessa. Wala na ang nanay ko sa kumpanya. Tayo na lang. Ikaw ang chairman. Ako ang tutulong sao. Tayo ang magpapatakbo ng hotel. Tayo ang magiging power couple na pinapangarap natin. Tumawa ng mapait si Camille. Pinapangarap natin o pinapangarap mo ngayon dahil mayaman na ako.

Hindi totoo ‘yan. Depensa ni Jason. Tumayo siya. at sinubukang hawakan ang kamay ni Camille. Pero mabilis na umiwas ang dalaga. Minahal kita noong floris ka pa lang. Minahal kita nung wala ka pang pera. Hindi ba sapat na patunay ‘yon? Minahal mo ako noon. Oo. Sagot ni Camille.

Ang boses ay naging seryoso at malalim. Pero alam mo ba kung bakit mo ako minahal Jason? Naguluhan si Jason dahil mabait ka. Dahil maalaga ka. Mali putol ni Camille. Naglakad siya palapit sa bintana. Tinalikuran si Jason. Minahal mo ako dahil mahina ako. Minahal mo ako dahil sa tuwing kasama mo ako, pakiramdam mo ang lakas-lakas mo. Pakiramdam mo ikaw ang tagapagligtas.

Ikaw ang prinsipe. At ako ang kawawang ulila na kailangang iligtas. Humarap muli si Camille kay Jason. Ang kanyang mga mata ay nagnining sa luha pero hindi dahil sa lungkot kundi dahil sa katotohanan. Gusto mo ng babaeng sunod-sunuran sa’yo. Babaeng kaya mong kontrolin. Babaeng maghihintay sao kahit anong gawin mo.

Iyun ang minahal mo Jason. Ang dependency ko sayo. Hindi yan totoo. Tanggi ni Jason pero mahina ang boses niya. Totoo yan. Maring sabi ni Camille. Kaya noong dumating ang nanay mo at si Vanessa, hindi mo ako kayang ipaglaban kasi sa loob-loob mo alam mong wala akong laban. At ngayon, ngayon na mas mayaman na ako sa’yo.

Ngayon na hawak ko ang leeg ng pamilya mo. Hindi pagmamahal ang nakikita ko sa mga mata mo Jason. Lumapit si Camille sa mukha ni Jason. Takot. Takot ang nakikita ko. Natatakot ka dahil hindi mo na ako kayang kontrolin. Natatakot ka dahil hindi mo na ako pwedeng gawing option lang. Natahimik si Jason.

Ang mga salita ni Camille ay parang mga punyal na tumama sa kanyang igo. Alam niyang totoo ang sinasabi nito. “Camille, miss na miss na kita.” bulong ni Jason bumabalik sa pagiging bata. Miss ko na yung dati. Patay na ang dating. Camil Jason. Sagot ni Camille. Pinatay niyo siya noong gabing itinapon niyo siya sa ulan. Ang nasa harap mo ngayon ay si Camille Montemayor.

At si Camille Montemayor ay hindi nangangailangan ng lalaking duwag. Naglakad si Camille patungo sa pinto at binuksan ito ng malaki. Ang hangin at ambon mula sa labas ay pumasok sa sala. Umalis ka na at huwag ka ng babalik dito. Camille, umalis ka na. Sigaw ni Camille. Ito ang unang beses na itinaas niya ang boses niya ngayong gabi.

Umalis ka bago ko bawiin ang awa ko sa pamilya mo at tuluyan ko kayong pulutin sa kangkungan. Nakita ni Jason ang apoy sa mga mata ni Camille. Alam niyang wala na siyang babalikan. Wala n pag-asa. Yumuko si Jason. Goodbye, Camille. Naglakad siya palabas ng pinto pabalik sa dilim at ulan. Nang makalabas si Jason, isinarado ni Camille ang pinto ng Marahan. Click.

Ang tunog ng lock ay hudyat ng katapusan. Sumandal si Camille sa pinto. Dahan-dahang dumulas ang katawan niya hanggang sa mapaupo siya sa sahig. Iyakap ang kanyang mga tuhod. Umiyak si Camille. Umiyak siya. Hindi dahil gusto niyang bumalik si Jason. Umiyak siya para sa batang Camille na naniwala sa happy ending.

Umiyak siya bilang pamama sa huling bahagi ng kanyang pagiging inosente. Inubos niya ang laman ng wine glass sa isang lagok. Tumayo siya pinahid ang mga luha at tumingin sa salamin. Mag-isa siya sa malaking bahay na ito. Pero sa unang pagkakataon, naramdaman niyang hindi kalungkutan ang pag-iisa. Ito ay kalayaan.

Bukas may board meeting siya. Bukas marami siyang dapat gawin. Pero ngayong gabi, natapos na niya ang pinakamahirap na gawain. Ang palayain ang kanyang sarili mula sa nakaraan. Lumipas ang tatlong taon. Ang mukha ni Camil Montemayor ay nasa pabalat na ng bawat business magazine sa Asya. The Iron Lady of Real Estate ang tawag sa kanya.

Sa ilalim ng kanyang pamumuno ang Montemayor Holdings ay lumago ng triple. Ang dating Vilarama Grand Hotel ay naging The Remidious Tower, isang ultra luxury hotel na simbolo ng kanyang tagumpay. Pero sa kabila ng lahat ng ito may isang sikreto na walang nakakaalam maliban kay Camille. Gabi-gabi umuuwi siya sa pinakamahal na mansyon sa Dasmariñas Village pero ang katahimikan doon ay nakabibingi.

Ang kanyang mga dingding ay puno ng mamahaling sining pero walang mga litrato ng pamilya. Ang kanyang hapagkainan ay gawa sa Italy pero madalas ay kumakain siya ng mag-isa habang nagbabasa ng emails sa iPad. Isang Sabado ng umaga sa halip na dumalo sa isang golf tournament kasama ang mga senador, nagmaneho si Camille pabalik sa lugar kung saan nagsimula ang lahat ang bahay Auga.

Ibang-iba na ang ampunan ngayon dahil sa donasyon ni Camille, bago na ang pintura ng gusali, may aircon na ang mga kwarto at moderno na ang playground. Sinalubong siya ni Sister Rosario na ngayon ay mas matanda na at gumagamit na ng tungkod. Pero ang nangiti ay kasing init pa rin ng dati. Camille, bati ng madre. Madalang ka nang bumisita.

Masyado ka na bang busy sa pagpapatakbo ng mundo? Napangiti ng mapait si Camille. Minsan sister, pakiramdam ko ay pinapatakbo ako ng mundo sa halip na ako ang nagpapatakbo dito. Naglakad-lakad sila sa garden. Doon nakita ni Camille ang mga bata na naglalaro, naghahabulan at tumatawa. Pero sa isang sulok sa ilalim ng puno ng mangga, may isang batang babae na nakaupo ng mag-isa.

Ang bata ay mukhang nasa walong taong gulang. Mayroon itong magulo at kulot na buhok at malalaking mata na tila laging nagmamasid. Hindi ito naglalaro. May hawak itong sketchpad at lapis at gumuguhit ng kung ano. Huminto si Camille. Parang nakikita niya ang sarili niya sa batang iyon. Ang batang Camille. na laging nasa sulok, laging nag-iisip, laging naiiba.

“Sino siya?” tanong ni Camille. “Si Nia,” sagot ni Sister Rosario. “Bagong dating.” Namatay ang mga magulang niya sa sunog sa tondo noong nakaraang buwan. Matalino siya sobra pero hindi siya nakikipaglaro sa iba. Sabi niya wala daw silang sense kausap. Tumawa ng mahina si Camille. Parang narinig ko na ‘yan dati.

Lumapit si Camille kay umupo siya sa damuhan sa tabi ng bata hindi alintana kung marumihan ang kanyang Chanel na pantalon. Anong ginuguhit mo? Tanong ni Camille. Tiningnan siya ni. Walang takot sa mata ng bata kundi kuryosidad. Bahay pa. Sagot niya. Ipinakita niya ang sketch pad. Hindi ito simpleng drawing ng bata na may stick figures.

Ito ay isang detalyadong sketch ng isang gusali na may hardin sa bubong. Gusto ko ng bahay na mataas para kapag bumaha hindi mababasa ang mga libro ko. Namangha si Camille. Mataas na bahay parang skysscraper. Opo. Magiging architekt ako balang araw. Sabi ni nang may determinasyon. Gagawa ako ng mga bahay na matibay.

Yung hindi nasusunog, yung hindi iniiwan ng tao. Naramdaman ni Camille ang pamilyar na kirot sa kanyang dibdib. Ang batang ito ay may apoy sa loob. Tulad ng apoy na ibinigay ni Lola Remedios kay Camille. Pero kung walang gagabay sa apoy na yon, pwede itong mamatay sa lamig ng mundo. Alam mo niya? Sabi ni Camille, may kilala akong babae na gumagawa rin ng mga gusali.

Marami siyang bahay pero wala naman siyang kasama sa loob. Bakit? Tanong niia. Malungkot ‘yun ah. Oo nga eh. Sobrang lungkot pag-amin ni Camille. Tinitigan niya ang bata. Gusto mo bang makita ang mga drawing ng mga building na ginawa niya? Talaga po. Lumiwanag ang mukha ni. Sa sandaling iyon, alam ni Camille na natagpuan na niya ang nawawalang piraso ng kanyang buhay.

Ang proseso ng pag-aampon ay tumagal ng anim na buwan. Dahil sa impluwensya at yaman ni Camille, naging mabilis ang lahat. Pero sinigurado niyang hindi lang papel ang nag-uugnay sa kanila ni. Gabi-gabi umuuwi na si Camille ng maaga. Tinuturuan niya si Niya mag-drawing. Binabasahan niya ito ng kwento at unti-unti ang mansyon na dating parang museo ay naging isang tahanan.

May mga kalat na sa sala, mga ruler, lapis at papel. May tawa na sa hapagkainan. Isang gabi may malaking charity gala ang ginanap. sa The Remidos Tower. Ito ang gabi ng pagpaparangal kay Camille bilang philanthropist of the year. Umakyat si Camille sa entablado. Suot niya ang isang simpleng gown na kulay emerald green.

Wala na ang matalim na bob cut. Mahaba na ulit ang buhok niya at malambot ang bagsak. Sa harap ng daan-daang tao, nagsalita si Camille. Noong una, akala ko ang tagumpay ay nasusukat sa taas ng gusali. na pag-aari mo o sa dami ng zero sa bank account mo. Panimula niya. Akala ko ang pagiging isang Monte Mayor ay tungkol sa kapangyarihan.

Tumingin siya sa front row. Doon nakaupo si Niya suot ang isang magandang dress. Pumapalakpak ng malakas habang katabi si Sister Rosario. Pero nalaman ko na ang tunay na yaman ay hindi ang perang minaman natin. Patuloy ni Camille, ang boses ay nanginginig sa emosyon. Ang tunay na yaman ay ang pagmamahal na pinipili nating ibigay.

Ang tunay na legasya ay hindi ang mga gusaling iiwan natin kundi ang mga taong tinulungan nating tumayo. Nagpalakpakan ang mga tao. Sa likurang bahagi ng ballroom sa may dilim, may isang lalaking nakatayo. Si Jason. Mukha na siyang matanda kaysa sa edad niya. Simple lang ang suot niyang barong. Nagtatrabaho na siya ngayon bilang manager ng isang maliit na resort sa probinsya. Wala na ang angas.

Wala na ang yabang. Pinanood ni Jason si Camille sa entablado. Nakita niya ang ningning sa mga mata nito. Isang ningning na hindi niya kailan man nakita noong sila pa. Masaya ka na. Bulong ni Jason sa sarili. May halong lungkot pero may kasamang pagtanggap. At masaya ako para sa’yo. Tumalikod si Jason at tahimik na lumabas ng ballroom.

Tinanggap na niya na ang papel niya sa buhay ni Camille ay tapos na. Siya ang lesson hindi ang destination. Sa entablado, tinawag ni Camille si Nia. Gusto kong ipakilala sa inyo ang aking anak. Sabi ni Camille nang umakyat ang bata. Si Niya Montemayor ang susunod na tagapagmana. Hindi dahil kadugo ko siya kundi dahil siya ang pinili ng puso ko.

Niyakap ni si Camille ng mahigpit sa harap ng maraming tao. I love you, Mommy. Bulong niya. I love you too, anak. Sagot ni Camille. Sa sandaling iyon, naramdaman ni Camille ang presensya ng kanyang lola remedios at ng kanyang mga magulang. Naramdaman niya na kumpleto na ang bilog. Ang batang ulila na itinapon sa ulan ay naging silungan ng isa pang batang ulila.

Tumingin si Camille sa bintana ng ballroom kung saan tanaw ang skyline ng Maynila. Ang mga ilaw ay kumikinang pero wala ng mas kikinang pa sa buhay na binuo niya hindi gamit ang semento at bakal kundi gamit ang paghilom at pagmamahal. Ito ang lihim ng huling tagapagmana na ang pinakamalaking tagumpay ay ang pagbangon mula sa sakit at ang paggamit sa iyong mga peklat para maging mapa ng pag-asa para sa iba