Ako si Mario, trenta anyos, tahimik na tao sa aming barangay. Hindi ako pala-away. Kung may problema, mas gusto kong idaan sa usapan. Pero may mga pagkakataon talaga sa buhay na kahit gaano ka pa kabait, mapupuno ka rin.
May kapitbahay kasi kami na si Mang Lito. May alaga siyang malaking aso, halo raw ng aspin at German Shepherd. Malaki, matapang, at laging gala sa kalsada.
Ilang beses na naming pinakiusapan si Mang Lito.

“Lito, baka pwede mong itali yung aso mo. Delikado kasi sa mga bata,” sabi ng kapitbahay kong si Aling Rosa.

“Oo nga, kuya. Kahit sa gabi lang,” dagdag ko minsan.
Pero lagi lang siyang tatawa.

“Hindi naman nangangagat yan. Mabait yan,” sagot niya.

Ang problema, hindi iyon ang nakikita namin.
Madalas habulin ng aso niya ang mga nagbibisikleta. Minsan pati yung delivery rider ng tubig, muntik nang matumba sa sobrang takot.
Kaya umabot na sa barangay ang reklamo.
Pinatawag si Mang Lito sa opisina ng Barangay.

“Sir, kailangan niyo pong itali o ikulong ang aso ninyo. Marami nang nagrereklamo,” sabi ng barangay tanod.

“Oo, oo. Gagawin ko,” sagot niya.

Pero lumipas ang ilang linggo, wala pa ring nagbago.
Isang hapon, galing ako sa tindahan. May dala akong noodles at sardinas para sa hapunan. Tahimik ang kalsada. Bigla kong narinig ang tahol.
Paglingon ko, nakita ko na yung aso ni Mang Lito. Diretso itong tumakbo papunta sa akin.

“Hoy! Hoy!” sigaw ko. Pero huli na. Bigla nitong kinagat ang binti ko.

“Aray!” napasigaw ako habang napaupo sa kalsada.
Dumugo agad ang sugat ko. Lumabas si Mang Lito mula sa bahay niya.

“Ay! Kinagat ka ba?” sabi niya na parang wala lang. Doon ako lalo nainis.

“Sinabi na namin sa’yo ilang beses na itali mo yang aso mo!” sigaw ko.
Tumawa pa siya.

“Sabi ko naman sa inyo mabait yan. Siguro natakot lang.”

Sa sobrang galit ko, parang may pumutok sa ulo ko. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Lumapit ako sa kanya at kinagat ko siya sa braso.

“Aray! Ano ba yan! Baliw ka ba?!” sigaw niya habang napaatras.
Nagulat ang mga tao sa paligid.

“Mario! Ano ginagawa mo?” sigaw ni Aling Rosa.

Sumagot ako habang hinihingal sa galit. “Kinagat ako ng aso niya. Eh di kinagat ko rin yung may-ari!”

Tahimik ang buong kalsada. Tapos biglang may tumawa.
Isa, dalawa, hanggang sa halos lahat ng nakakita.
Pero sa huli, parehong napunta sa barangay ang kaso.
Ako, dahil kinagat ko raw ang kapitbahay ko.
Si Mang Lito naman, dahil sa aso niyang matagal nang nirereklamo ng buong lugar.
At doon sa barangay, sinabi ko lang ang gusto kong iparating.

“Kung ayaw mong kagatin ka ng tao, siguraduhin mong hindi nangangagat ang aso mo.”

Pagkatapos ng insidenteng iyon, napansin ng buong barangay ang isang bagay.
Simula noon, lagi nang nakatali ang aso ni Mang Lito.
Kung gusto mo,

Ang pagkakaroon ng alagang aso ay hindi lang basta libangan; kasama rito ang malaking responsibilidad. Bilang may-ari, tungkulin mong siguraduhin na hindi makakasakit o makakaperwisyo ang iyong alaga sa ibang tao. Kung may mga babala o reklamo na mula sa komunidad o sa Barangay, mahalagang pakinggan at aksyunan agad ang mga ito.
Ipinapakita rin ng kwento na kapag pinabayaan ang responsibilidad, maaaring mauwi ito sa gulo at kapahamakan. Minsan, dahil sa galit o sakit ng damdamin, nakakagawa ang tao ng padalos-dalos na desisyon na lalo pang nagpapalala ng sitwasyon.
Sa huli, mas mabuti pa ring pairalin ang responsibilidad, respeto sa kapwa, at mahinahong pag-uusap upang maiwasan ang problema at mapanatili ang kapayapaan sa komunidad