KINABAHAN AKO KASI MAS KAMUKHA NI KUMPARE ANG ANAK KO NOONG ISILANG ITO NG AKING ASAWA


Masasabi kong TALL DARK AND HANDSOME ako at ito marahil ang nagustuhan sa akin ng aking naging asawa.

Madalas nya akong kurutin sa noo, kagatin sa balikat at pati na sa braso hanggang sa ito ay mamaga.

Hinahayaan ko na lamang kasi dito sya masaya eh. Pero nagbago iyon makaraan ang ilang buwan naming pagsasama.

Madalas na hindi na nya ako kinakausap. Lagi syang lumalabas ng bahay at kapag dis oras na ng gabi ay madalas syang ihatid ng kumpare naming si Jetron.

Sinasabi sa akin ni Jetron na nakikita nya sa mall ang aking asawa at wala na itong masakyan pauwi kaya inihahatid na lamang nya.

Baka daw mapano pa ang misis ko at mapagtripan ng mga masasamang loob kaya magmamagandang loob siya at nagkukusang ihatid si Jemmalyn.

Buwan pa ang lumipas hanggang sa nakumpirma naming buntis ang aking asawa. Sobra ang pag-iingat ko sa kanya dahil una namin iyong baby.

Lahat ay ginawa ko para lamang maging malusog ang aking mag ina hanggang sa matagumpay nya itong maisilang ng ligtas.

Ang kaso, habang pinagmamasdan ko ang bata ay wala akong makita na namana nya sa akin. Pati kulay ay hindi kami magkapareho.

Isang araw, pumasyal si Kumpare na masaya. Habang papalapit sya ay nakikita ko ang itsura ng anak namin ni Jemmalyn sa kanya.

Bilog na nata, tangos ng ilong, hugis ng mukha, pagngiti, kulay ng kutis ay kabaliktaran sa akin at sa Jetron nya ito namana.

Ang sabi ng asawa ko ay sobrang napaglihian daw lang nya noon si Jetron kaya nya kamukha ang anak namin.

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon. Paulit-ulit kong pinagmamasdan ang mukha ng aming anak habang natutulog ito sa kanyang duyan. Si Jemmalyn ay mahimbing ding natutulog sa tabi ko, tila walang kinikimkim na sikreto.

Pero ang utak ko ay ayaw tumigil sa pag-iisip.

Sinaad ko sa aking sarili na baka nag-iimagine lang ako. Baka nga nagkataon lang na kamukha ni Jetron ang bata. Marami naman talagang pagkakataon na ang anak ay hindi kamukha ng ama kundi ng ibang kamag-anak. Pero bakit si Jetron? Bakit hindi ko kamag-anak kundi ang kumpare ko pang ito?

Kinaumagahan, habang naghahanda ako ng almusal, hindi ko napigilang tanungin si Jemmalyn.

“Malay, bakit hindi ko kamukha si Baby? Hindi ba ako ang ama nito?” diretsahan kong tanong.

Natigilan si Jemmalyn sa kanyang ginagawa. Bumaligtad ang kanyang mukha. “Ano bang pinagsasabi mo, e? Eh ikaw lang naman ang asawa ko. Sino pa bang iba?”

“Si Jetron. Lagi ka niyang hinahatid dati. Madalas kayong magkasama.”

Bigla siyang napatawa, ngunit pilit. “Nagseselos ka pa rin kay Jetron? Eh hanggang ngayon, tumutulong pa rin siya sa atin. Ninong pa nga natin siya kay Baby.”

“Oo, ninong. Kaya nga siguro kamukha niya.”

“Ano bang ibig sabihin noon?” tumaas ang boses ni Jemmalyn. “Pinagdududahan mo ba ako? Sampung buwan kong dinala sa sinapupunan ko itong batang ito. Pinaghirapan ko itong isilang. At ngayon, pagsususpetsahan mo lang ako?”

Napahinto ako. Tama naman siya. Wala naman akong matibay na ebidensya. Puro hinala lang.

“Sorry,” mahina kong sabi. “Nalilito lang ako.”

Pero kahit humingi ako ng tawad, hindi na nawala sa isip ko ang pagdududa.

Lumipas ang mga linggo. Pilit kong pinagmamasdan ang bata araw-araw. At araw-araw ko ring nakikitang lumalaki ang pagkakahawig nito kay Jetron. Hindi lang sa pisikal na anyo, pati na sa kilos, sa pag-iyak, sa paraan ng pagtawa — lahat ay Jetron.

Isang araw, nagkaroon ng okasyon sa barangay. May birthday ang kapitan kaya inanyayahan kami. Naroon din si Jetron kasama ang kanyang pamilya.

Habang kumakain kami, lumapit si Jetron para kantyawan si Baby. Binuhat niya ito at pinatatawa.

“Uy, pare! Ang saya saya ng inaanak ko! Tignan mo, mukhang ako yata ang gusto niya kesa sa’yo! Baka ako talaga ang daddy nito, hahaha!” natatawa niyang sabi.

Natigilan ako. Hindi ako ngumiti.

Napansin ni Jemmalyn ang reaksyon ko kaya agad niyang kinuha si Baby mula kay Jetron. “O, sige na, busog ka na siguro. Pakainin ko na lang ito,” sabi niya sabay alis.

Nilingon ako ni Jetron. “Pare, may problema ba? Nagbibiro lang naman ako.”

Wala akong sinabi. Tumayo na lang ako at umalis.

Hindi na napigilan ng aking isipan ang patuloy na pag-iisip. Hindi na ako mapakali sa aking sariling tahanan. Tuwing makikita ko si Baby, tuwing makikita ko si Jemmalyn, at tuwing maiisip ko si Jetron, parang may sumisikip sa aking dibdib.

Nagdesisyon akong kausapin si Jetron nang masinsinan. Isang gabi, pumunta ako sa kanilang bahay. Wala ang kanyang asawa, nag-out of town daw.

“Pare, kailangan nating mag-usap,” sabi ko sa kanya.

“Ano iyon, pare? Bakit parang seryoso ang mukha mo?”

“Tungkol kay Jemmalyn. At kay Baby.”

Nanlamig ang mukha ni Jetron. Sandali siyang natigilan bago nagsalita. “Ano bang gusto mong ipahiwatig, pare?”

“Alam mo bang kamukhang-kamukha mo ang anak ko? Ang anak naming mag-asawa ni Jemmalyn?”

Hindi sumagot si Jetron. Ibinaba niya ang kanyang tingin.

“Jetron, totoo ba? Kayo ba ni Jemmalyn?”

Mahabang katahimikan ang sumunod. Ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng aking puso. Gusto kong sumabog sa kaba at galit na naghahalo sa aking sistema.

Sa wakas, nagsalita si Jetron. “Pare… hindi ko alam kung paano ko ito sasabihin sa’yo.”

“Sabihin mo na!” halos sigaw ko na.

“Oo. May nangyari sa amin ni Jemmalyn. Ilang beses. Bago siya mabuntis. Hindi ko alam na magiging ganito. Hindi ko alam na magkakaganito. Pasensya na, pare. Pasensya na.”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Parang may kumuha sa puso ko at dinurog-durog sa harap ko.

“Bakit?” tanging nasabi ko. “Bakit n’yo ginawa sa akin iyan? Kaibigan kita. Asawa ko siya. Magkumpare tayo. Pinagkakatiwalaan ko kayo.”

Umiiyak na si Jetron. “Alam kong mali. Alam kong kasalanan namin ito. Pero hindi ko alam kung paano nangyari. Nalalasing kami, nagkakasama… Hindi ko alam.”

Umuwi akong lugmok. Hindi ako umimik kay Jemmalyn. Hindi ko siya kinibo nang ilang araw. Napansin niyang may kakaiba.

“Ishesh, anong problema mo? Bakit ‘di ka nagsasalita?” tanong niya isang gabi.

Tiningnan ko siya nang matagal. “Kinausap ko si Jetron.”

Nanlaki ang mata ni Jemmalyn. Namutla siya. Hindi siya nakapagsalita.

“Totoo ba? Totoo bang kayo ni Jetron? At si Baby… hindi ko anak?”

Biglang lumuha si Jemmalyn. Lumuhod siya sa harapan ko. “Patawarin mo ako, Ishesh. Patawarin mo ako. Hindi ko sinasadya. Nagkamali ako. Isa lang iyon. Hindi ko alam na mabubuntis ako. Hindi ko alam na magiging ganito. Pero mahal kita. Mahal na mahal kita.”

“Mahal mo ako? At ginawa mo sa akin iyan? Pinagkanulo mo ang tiwala ko. Pinagkanulo mo ang pamilya natin.”

“Patawarin mo ako, please. Hindi ko kayang mawala ka. Hindi ko kayang mawala ang pamilya natin.”

Tumayo ako at lumayo sa kanya. Tiningnan ko si Baby na natutulog sa duyan. Mahal ko ang batang iyon. Lumaki siya sa mga bisig ko. Akala ko anak ko siya. Pero hindi pala.

“Kailangan ko ng panahon,” sabi ko kay Jemmalyn. “Kailangan kong mag-isip.”

Lumipas ang mga araw na magkahiwalay kami sa iisang bubong. Hindi ko kayang tingnan si Jemmalyn nang hindi sumasakit ang loob ko. Hindi ko kayang yakapin si Baby nang hindi ko naiisip na gawa siya sa kasinungalingan.

Isang araw, nagdesisyon ako. Umalis ako ng bahay. Iniwan ko ang susi sa mesa kasama ang isang liham.

“Jemmalyn, kailangan kong lumayo. Hindi ko kayang magpanggap na maayos ang lahat. Hindi ko kayang tanggapin na hindi ako ang ama ng batang minahal ko nang buong puso. Mahal kita, pero hindi sapat ang pagmamahal para burahin ang katotohanan. Alagaan mo si Baby. Hindi ko siya kayang makita nang hindi nasasaktan. Paalam.”

Lumayas ako. Pumunta ako sa probinsya. Doon ko sinubukang buuin ang sarili ko. Pero gabi-gabi, pinapangarap ko si Baby. Ang tawag niya sa akin ng “Papa.” Ang yakap niya tuwing umuuwi ako ng galing trabaho.

Makalipas ang isang taon, may natanggap akong mensahe mula kay Jemmalyn.

“Ishesh, may sakit si Baby. Leukemia. Kailangan ka niya. Kailangan ka namin. Pumunta ka na lang sa Philippine General Hospital. Kahit hindi mo siya anak, mahal ka niya. At mahal pa rin kita. Kung galit ka pa rin, intindihin ko. Pero pakiusap, makita mo lang siya.”

Hindi ako nagdalawang-isip. Sumakay ako ng unang bus pauwi ng Manila.

Pagdating ko sa hospital, nakita ko si Baby na nakahiga sa kama. Payat na payat. Kalbo dahil sa chemotherapy. Pero nang makita ako, ngumiti siya.

“Papa! Papa dumating ka!” mahina niyang sabi.

Yumakap ako sa kanya. Hindi ko napigilang umiyak.

“Nandito na ako, anak. Nandito na ako. Hindi na ako aalis.”

Tumingin ako kay Jemmalyn na umiiyak din sa tabi. Kahit anong mangyari, kahit hindi ko siya kadugo, ito ang anak ng puso ko. At ang pamilyang ito, kahit sira, gusto kong subukang ayusin.

Hindi madali. Hanggang ngayon, may sakit pa rin. Pero pinipili kong magpatawad. Pinipili kong manatili. Dahil sa huli, ang pagmamahal ko sa kanila ay mas malakas kaysa sa sakit na dulot ng katotohanan.