ITINAPON NG ASAWA KO ANG MALETA KO SA DAMUHAN AT NIYAKAP ANG KABIT NIYA. “LUMAYAS KA! BAHAY KO ITO!” SIGAW NIYA. TUMALIKOD AKO NANG NAKANGITI… DAHIL HINDI NIYA ALAM NA ANG TITULO NG LUPA AT BAHAY AY NASA PANGALAN KO.

Umuulan nang malakas nang gabing iyon. Pero mas malamig pa sa ulan ang puso ng asawa kong si Dante.

Kakaladkad lang niya sa akin palabas ng Master Bedroom. Pagdating sa front door, hinablot niya ang maleta ko at buong lakas na inihagis sa putikan sa front lawn.

BLAG!

Bumukas ang mga zipper ng maleta. Nagkalat ang mga damit ko sa basang damuhan.

Sa may pintuan, nakatayo si Dante. Naka-akbay sa kanya si Ruby, ang sekretarya niya na ngayon ay “Lady of the House” na.

“Layas!” sigaw ni Dante. Ang mukha niya ay puno ng pandidiri. “Sawang-sawa na ako sa pagmumukha mo, Elara! Wala ka namang silbi! Palamunin! Puro ka lang luto at linis!”

Humagikgik si Ruby at sumandal sa dibdib ni Dante. “Bye, Elara. Huwag kang mag-alala, aalagaan ko ang bahay… at si Dante.”

“Narinig mo ‘yun?” dagdag ni Dante. “Ito ang bago kong Reyna. At ito…” itinaas niya ang kamay para ituro ang malaking mansyon sa likod nila. “ITO AY BAHAY KO. Pinaghirapan ko ito! Katas ng sweldo ko bilang CEO! Kaya wala kang karapatan dito! Alis!”

Có thể là hình ảnh về bộ vét

Basang-basa ako sa ulan. Tinitigan ko silang dalawa. Inaasahan nilang iiyak ako. Inaasahan nilang magmamakaawa ako at luluhod sa putikan para patirahin nila ako.

Pero dahan-dahan akong tumayo nang tuwid. Pinunasan ko ang tubig-ulan sa mukha ko.

At NGUMITI ako.

“Sigurado ka ba, Dante?” kalmado kong tanong. “Sigurado ka bang sa’yo ang bahay na ‘to?”

“Aba’t sumasagot ka pa!” bulyaw niya. “Ako ang nagbabayad ng bills! Ako ang CEO! Ikaw? Housewife lang! Wala kang pera! Layas!”

Isinarado nila ang pinto nang padabog. BLAG!

Hindi ko pinulot ang mga gamit ko. Kinuha ko lang ang cellphone ko sa bulsa ko.

Tinawagan ko si Atty. Guevarra, ang family lawyer namin.

“Attorney,” sabi ko. “Activate Protocol Alpha. Putulin na lahat.”

Sumakay ako sa Grab na kakarating lang at nagcheck-in sa isang 5-Star Hotel. Natulog ako nang mahimbing sa unang pagkakataon

Có thể là hình ảnh về bộ vét

KINABUKASAN NG UMAGA
Nagising si Dante at Ruby sa tunog ng malakas na katok.
TOK! TOK! TOK!
Pagbukas ni Dante ng pinto, nakita niya ang limang pulis at isang Sheriff.
“Good morning,” bati ng Sheriff. “Kayo po ba si Mr. Dante Alcantara?”
“Oo, ako nga,” mayabang na sagot ni Dante. “Bakit? May reklamo ba ang ex-wife ko? Sabihin niyo sa kanya, hindi na siya makakabalik dito!”
Nagkatinginan ang mga pulis.
“Sir,” inabot ng Sheriff ang isang dokumento. “Ito po ay isang Eviction Notice at Restraining Order.”
Kumunot ang noo ni Dante. “Eviction?! Pinapalayas niyo ako sa SARILI KONG BAHAY?! Sino ang nag-utos nito?!”
“Ang may-ari po,” sagot ng pulis.
“AKO ANG MAY-ARI!” sigaw ni Dante.
Biglang may pumaradang itim na Limousine sa tapat ng gate. Bumaba ang bintana sa likod.
Nakita ni Dante si Elara. Naka-shades, suot ang isang mamahaling red suit, at mukhang fresh na fresh.
Lumabas ako ng kotse.
“Hi, Dante. Hi, Ruby,” bati ko.
“Anong kalokohan ito, Elara?!” sigaw ni Dante. “Pinalayas na kita!”
Naglakad ako palapit sa gate. Hawak ko ang orihinal na Titulo ng Lupa.
“Dante,” paliwanag ko na parang nagtuturo sa bata. “Naalala mo nung kinasal tayo? Pumirma ka ng Prenuptial Agreement. Nakasaad doon na ang lahat ng ari-arian ko bago ang kasal ay mananatiling akin.”
“So?!” sagot ni Dante. “Binili ko ang bahay na ‘to habang kasal na tayo!”
Tumawa ako.
“Mali,” sagot ko. “Ang bahay na ito ay binili ng kumpanya mo—ang Alcantara Holdings—bilang ‘Executive Housing’ para sa CEO.”
“Oo! Kumpanya ko!” pagmamalaki ni Dante.
“Dante…” iling ko. “Ikaw ang CEO. Empleyado ka lang. Pero sino ba ang Chairman of the Board at may-ari ng 60% ng stocks ng kumpanya?”
Natigilan si Dante. Napaisip siya. Ang alam niya, isang Silent Investor ang may-ari. Hindi ito nagpapakita sa meetings. Ang pangalan sa papel ay “E.M. Holdings.”
“E.M…” bulong ni Dante. Tumingin siya sa akin. “Elara… Mendoza…”
Nanlaki ang mata niya. Namutla si Ruby.
“Surprise,” kindat ko. “Ang pera na ginagamit mo, ang kumpanyang pinapasukan mo, at ang bahay na tinitirhan mo… AKIN LAHAT ‘YON. Namuhay lang ako nang simple kasi gusto kong makita kung mamahalin mo ako kahit ‘housewife’ lang ang tingin mo sa akin.”
“Pero tinapon mo ako,” naging seryoso ang boses ko. “Kaya ngayon, tinatapon din kita.”
Humarap ako sa Sheriff.
“Officer, may trespassers sa property ko. Paki-alis sila.”
“Sandali! Elara! Babe!” lumuhod si Dante sa semento. “Sorry! Hindi ko alam! Nagkamali ako! Si Ruby ang may kasalanan! Nilandi niya ako!”
“Hoy! Anong ako?!” sigaw ni Ruby. “Ikaw ang nagsabing mayaman ka!”
“Tama na ang drama,” sabi ko. “Dante, you are FIRED as CEO. At Ruby, fired ka na rin. Lumayas kayo sa pamamahay ko.”
Pumasok ang mga pulis at kinaladkad sila palabas. Wala silang nadala kahit isang damit. Ang mga maleta nilang itinapon nila palabas? Wala. Tanging suot lang nila ang dala nila.
Pumasok ako sa mansyon ko. Nakita ko ang mga gamit ko na nakakalat pa rin sa damuhan.
Inutusan ko ang new security guards.
“Sunugin niyo ang mga gamit ni Dante at Ruby,” utos ko. “At linisin niyo ang bahay. Ayoko ng amoy ng basura.”
Sa huli, ang lalaking naghagis ng maleta ang siya ring pinalayas nang walang bitbit na maleta. Napatunayan ni Dante na ang tunay na hari ng tahanan ay hindi ang sumisigaw, kundi ang may hawak ng titulo