ISINAULI NG LALAKING NAKAPULOT NG AKING CELLPHONE PERO SINIMANGUTAN KO SYA DAHIL SA NAKITA KO

MY name is Mitch, isa po akong call center agent ng isa sa sikat na kompanya. Inaamin ko na may something sa ugali ko noon kuys.

At heto na nga, pauwi ako ng appartment ko that time. Dahil sa wala akong mahintay na taxi, nagjeep na lang ako. No choice eh kasi pagabi na at tila uulan pa.

Pagkasakay ko ng Jeep, dumagsa rin ang mga pasahero kasi tuluyan ng bumagsak ang mga ulan.

Nairita ako kasi iba-iba na ang amoy na nalalanghap ko pero hind iyo ang naging problema ko kuys.

Pagbaba ko ng jeeo, hindi ko namalayan na naiwan ko pala ang cellphone ko sa inupuan ko sa kamamadali ko.

Pagdating ko ng kwarto ko, nainis ako kasi hindi ko mahagilap. Kinuha ko ang back up phone ko sa aking shoulder bag. Pinagring ko ang number ng hinahanap kong cellphone.

Tumutunog naman pero wala sa kwarto ko. Hanggang sa may sumagot, boses lalake. Tumaas ang kilay ko.

“At bakit mo hawak ang cellphone ko stranger!” wika ko.

“Ah maam, napulot ko po ito sa upuan ng Jeep. Nagring kaya sinagot ko. Sa inyo po ba ito?” sagot nya.

“Hindi pa ba obvious? Haler!” pagtataray ko.

“Sige maam, name the place nalang kung saan ko ito isasauli at bukas nalang kasi malakas pa ang ulan.”

“Ok!”

Naiinis pa rin ako kasi may ibang nakahawak ng cellphone ko. Baka kako pinapakialaman nya ang mga convos ko sa messenger.

Kinabukasan ay kaagad kong kinatagpo sa isang mall ang lalakeng nakapulot. Sa food court kami nagkita.

Mukhang namukhaan nya ako kasi sya na ang lumapit sa akin. Tumayo sya at tinawag ako sa pangalan saka nya ako niyayang umupo.

Pag upo namin, may mga order nang pagkain. Magkukwento pa sana sya ng sabihin kong where is my cellphone.

Ibinigay naman nya. Kaagad kong kinalikot at sa gallery ko, may nakita ako. Picture nya. Nagawa nyang magselfie sa cellphone ko.

“Who the hell are you to use my cellphone in your ugly face ha!” padabog kong saad sa kanya saka ako tumayo at sinabing kumain sya ng mag isa.

Hindo ko na sya liningon pa, wala eh nabadtrip ako. Nakauwi ako ng bahay na asar na asar. Dinelete ko mga pics nya at nilinis ng alcohol ang cellphone ko. Malinis kasi ako sa katawan lods at ayaw kong nakakahawak ng germs

Makalipas ang isang linggo, may kakaiba na akong napapansin sa sarili ko. Paulit-ulit kong inaalala ang itsura ng lalaking nakapulot ng cellphone ko. Hindi naman siya pangit—masasabi ko pang gwapo siya, matangos ang ilong, maputi, at may maamong mata. Pero syempre, hindi ko yun aaminin kahit kanino.

Isang gabi, habang nagbabasa ako ng notes ko para sa trabaho, may kumatok sa pinto ng apartment ko. Nagtataka ako kung sino dahil walang nag-aannounce na dadalaw.

Pagbukas ko, nanlaki ang mata ko. Siya yung lalaki!

“Good evening, Ma’am Mitch. Alam kong magugulat kayo pero please, bigyan niyo lang ako ng limang minuto,” nakangiting wika niya.

“P-paano mo nalaman address ko?!” namumutlang tanong ko.

“Yung number niyo po nasa phone ko pa rin. At dahil kabisado ko na ang lugar na ‘to, madali ko lang nalaman sa isang guard kung saan banda ang apartment niyo. Medyo sikat po kayo dito,” natatawa niyang saad.

“Ano bang kailangan mo? At bakit mo pa ako hinahanap? Pinahiya na nga kita sa mall, ‘di ba?”

Napayuko siya saglit. “Oo, nasaktan ako. Pero hindi dahil sa sinabi niyo—kundi dahil hindi niyo man lang ako pinakinggan. Yung picture po na nakita niyo sa gallery ko… kuhan ko yun para ipakita sa nanay ko.”

“H-ha?” nalilito kong tanong.

“Opo. Sinend ko sa kanya yung picture ko na hawak-hawak ko yung cellphone na nakita ko. Kasi nanay ko po, may Alzheimer’s. Nakakalimot na siya ng mga bagay. Pero tuwing may bago akong picture kasama ng ibang bagay, natatandaan niya. Sabi ko sa kanya, ‘Ma, may natulungan akong tao. Nakapulot ako ng phone. Ibabalik ko bukas.’ At tumawa siya. Sa unang pagkakataon after ilang buwan, tumawa siya.”

Tumigil ang mundo ko.

“Gusto ko lang pong malaman niyo na hindi ako masamang tao. At gusto ko rin humingi ng tawad kung nagkaroon kayo ng maling impresyon. Ingat lagi, Ma’am Mitch.”

Tumalikod na siya at palakad na papalayo.

“T-tigil ka!” sigaw ko.

Napahinto siya.

“Ano… ano pangalan mo?”

Napangiti siya. “Kenji. Kenji Santos.”

Makalipas ang dalawang buwan, magkasama kaming naglalakad ni Kenji sa mall—yung same mall kung saan ko siya pinahiya.

“Alam mo, hanggang ngayon natatawa pa rin ako sa itsura mo noon,” natatawa kong wika habang nakasabit ang braso ko sa kanya.

“Hoy, hindi ako yung nagmumukhang sinapian ng masamang espiritu nung makita ang selfie ko ah?” banat niya pabalik.

Sinuntok ko siya sa braso. “Eh kasi naman! Sino ba namang hindi magagalit? Eh ang lakas-lakas ng ulan tapos may unknown na lalaking nagse-selfie sa phone ko!”

Napailing siya. “Buti na lang pala at may Alzheimer ang nanay ko.”

Natigilan ako. “Kenji, ang sama nun!”

“Hindi yun yung ibig kong sabihin. I mean, kung hindi dahil don, baka hindi mo ko pinansin nun. At kung hindi mo ko pinansin, baka hindi mo rin nakilala kung gaano ako kagaling magluto, kagaling mag-alaga, at kagaling magparaya sa babaeng sobrang sungit.”

Napahinto ako. “Sungit pa rin ba ako?”

Tiningnan niya ako. “Oo. Pero yun na yung favorite kong ugali mo.”

Namula ako.

Habang naglalakad kami, bigla kaming nadaanan ng isang tindahan ng cellphone. Napatingin ako kay Kenji.

“Alam mo, kelangan na nating palitan yang phone mo,” wika ko.

“Bakit? Okay pa naman e. Ayaw kong gumastos.”

“Dali na, bibilhan kita.”

Napatingin siya sa akin ng masama. “Mitch, wag ka na nga mag-aksaya ng pera.”

“Hindi yun aksaya. Regalo ko yun sa’yo. Kasi kung hindi dahil sa phone ko, hindi rin naman tayo magkikita, ‘di ba? Tsaka… para may pang-selfie ka na ulit ng may hawak na bagay para sa nanay mo.”

Napangiti siya ng sobrang saya. “Sige na nga. Pero ako na pipili ng model, ha? Baka kasi yung pang-fitness instructor na phone ang kunin mo e, eh pang-call at text lang naman kelangan ko.”

Napatawa ako. “Ang arte mo rin pala. Pero sige, ikaw na pumili.”

Habang namimili siya ng phone, napaisip ako. Kung noon, iisipin ko na ang mga ganitong eksena ay sobrang cheesy at nakakairita. Pero ngayon, nandito ako, kasama ang lalaking pinagtaasan ko ng kilay, pinagsigawan sa mall, at pinagbawalan kumain ng pagkain na siya mismo ang nag-order.

Hindi ko alam kung tadhana ba ito o simpleng pagkakataon lang. Ang alam ko lang, minsan, ang mga taong dumarating sa buhay natin ay hindi sinasadya—minsan, napupulot lang sila sa jeep, kasama ng cellphone mong naiwan.

“Oy! Ano bang maganda?” tanong ni Kenji habang pinapakita sa akin ang dalawang modelo ng cellphone.

“Yan! Yung pink!” turo ko.

“Pink?! Baduy! Yung black na lang.”

“Ako bumibili, ako masusunod!”

“Eh ako gagamit, dapat ako masusunod!”

Napatinginan kami sa isa’t isa at napatawa nang malakas.

Sa wakas, may nakita na akong taong kayang tumapat sa pagkasungit ko—at hindi siya natatakot lumaban pabalik.

Mahal ko na ba siya? Syempre hindi ko pa aaminin. Baka mamaya mag-selfie na naman siya ng hawak-hawak niya ako, e.