Nasikipan si Kumpare…

Ang sikip mo naman Mare?Hindi ka ba lagi b3neb3mbang n pareng allan sayang naman ang rapsa mo pa naman….

Itago nyo ako sa pangalan Malou 34 years old may asawa at dalawang anak…Ang gusto ko g ibahagi sa inyo ate ella ay ang sarili kong karanasan..
Nais ko iyong simulan ng dumating sa buhay namin si Rodel naging ka trabaho ng asawa ko sa quezon city noong binata pa siya..
After pandemic ay bigla na lang sumulpot sa bahay namin si pareng Rodel dahil nagbawas daw ng tao sa pabrika at isa siya sa naalis.
Namasukan siya sa shop ng asawa ko at madyo nakaka intindi naman din siya sa pag aayos ng mga appliances..

Si pareng Rodel ay kinuhang ninong ng asawa ko sa anak namin pero hindi ito dumating nong binyag..Taga Calamba Laguna kami at maayos naman ang pamumuhay..Sa bahay namin na dating bodega pero pina ayos ng asawa ko nag stay si Pareng Rodel .

Mabilis itong nagkaron ng mga kaibigan sa lugar namin dahil mahusay itong makisama .Madami ding babae ang nagkagusto sa kanya dahil gwapo ito at maganda ang boses lagi siyang bida sa videoke kapag may inuman…

Sa paglipas ng mga buwan maski ako ay napapahanga sa kanya lalo na sa maganda niyang boses at magandang pangangatawan.Malalaki ang muscle niya at lagi pa siyang nakasando o nakahubad lang..

Masarap din siyang magluto…Madalas silang mag inum sa bahay ng asawa kong su allan pagkasara ng shop…
Hanggang unti-unti ko napapansin na parang nilalandi niya ako at kinikilig naman ako ..

Minsan habang nagluluto ako sa kusina ay lumapit siya sa akin dinakot ang pwet ko bago kumuha ng baso para uminom.

“Pare anjan naba si allan ang aga nyo yatang nag sara.
“2pm pa lang mare may kukunin lang akong piyesa sabi nito at umalis..
Hindi ko naman ma explain ang mraramdaman ko sa pagdakot niya ng pwet ko…

Isang gabi ay umuwi ito sa bahay na lasing at may kasamang babae na kilalang pok2 sa lugar namin ..
Mare pacynsya na sinama ko sa Betty tulog na ba si pare aayaain kong uminom..
Tulog na pare alas onse na pairap na sabi ko sa kanya .
Hindi pa ako natulog at nasa sala ako tatapusin ko pinapanuod ko sa cable na movie…

Tanaw sa sala ang kwarto ni Pareng Rodel bukas ang ilaw at hindi man lang nila isinara ang pinto..Pinatay ko na lang ang ilaw sa sala at nahiga sa sofa ..
Maya maya ay nadidinig ko na sa sala ang mga ungol…
Grabe naman sila hindi manlang nagsara ng pinto hindi manlang nahiya sa may ari ng bahay..

Palakas na ng palakas ingay nila hindu na ako makatiis gusto ko na silang sawayan…
Naglakad ako patungo sa kwarto ni pareng Rodel.
Ngunit sa halip na sawayin si sila ay napasilip na lang akong kung bakit ang lakas ng ungol ni betty
Doon ay kitang kita ko kung paano ito sisirin ni kumpare..Bigla nanigas ang pakiramdam ko at gumapang ang matinding init nainggit ako kay betty si allan ay hindi mahilig kumain ng keps…Kapag ginagamit ako nito ay kunting halikan lang l@m@s ng bundok nong bagong kasal ko lang naransan ang kainin nito at gustong gusto ko yon kahit saglit lang niyang ginawa…
Mula non hindi na naulit.Ang pagsiping naman niya sa akin ay 2-3beses sa isang buwan .
Ang pagkukulang niya sa kama ay binbawi naman niya sa pag aalaga at pagmamahal.At good provider din siya…Naibibigay niya mga kailangan naming mag ina..May saving kami ,may business nasa private ang anak ko kahit grade 1 pa lang .May kotse din kami at dalawang motor madami ang naiinggit sa akin na ibang nanay sa kalapit namin dahil spoiled daw ako sa mister ..

Nagpatuloy ako sa panunuod sa kanila pakiramdam ko ay umaagos na din ang keps ko habang iniisip na ako ang nasa sitwasyon ni betty..Naipasok ko tuloy ng kusa ang palad ko sa loob ng padjama..Napapilig ako ng tumapat s sentro at dko na napigilan ilaro don .Impit na ungolang kumawala sa akin…Nakita ko naman si betty naman ang nakasubsob..
Loveß ang laki parang ga sardinas ang natatawang sabi nito habang turon iyon na d!nid!l@an…
Nakasabunot si Pareng Rodel sa mahabng buhok ni betty …
Na excite ako at naging malikot lalo ang mgg daliri ko ng p@tuw@d na t!rahin ito ni Rodel ..Inggit na inggit talaga ako sa kanila…Tuluyan ko ng hindi napigil at nauna pa akong bumulw@k sa kanila ..
Takbo na lang ako sa banyo at naligo..Nakadama ako ng hiya sa sarili sa nangyari.Pinatay ko na din ang tv at natulog na ako katabi ng nhihimbing kong asawa ..

Simula noon ay palagi ko na iyong naiisip ..Hanggang sa may gawin kami ni mister biniro ko siya na bakit hindi niya kinakain petchay ko natawa naman ito at pinagbigyan ako ..Kahit paano hindi man singgaling ni Rodel ay dumaloy ang k@tas mula sa akin .Naging masaya ako at mas may gana din sya ng angkinin ako …Kaya naman pala akong paligayahin ni allan kya kinalimutan ko na lang ang nkita ko..

Part 2: Ang Pagsubok at Pagbabalik ng Alab

Makalipas ang ilang linggo, tila may nagbago sa pagitan naming mag-asawa. Si Allan, ang asawa ko, ay naging mas mapagbigay sa akin. Hindi lang sa iisang posisyon umiikot ang gawain namin sa kama. Minsan, habang nanonood kami ng telebisyon, bigla niya akong hahalikan at dadalhin sa kwarto. Parang bumabalik ang siglang meron kami noong magkasintahan pa lang kami. Masaya ako, sobra. Akala ko sapat na iyon para mawala sa isipan ko ang gabing iyon.

Pero kahit anong gawin ko, hindi ko pa rin maiwasang mapansin si Pareng Rodel. Ang bawat pagkakataon na nakikita ko siyang nakahubad pagkatapos maligo, ang bawat saglit na magkatabi kami sa kusina, o kahit ang simpleng pag-abot niya ng baso ay tila may ibang kahulugan na para sa akin. Nahihiya ako sa sarili ko, pero hindi ko mapigilan.

Isang hapon, wala si Allan. May inayos siyang aircon sa kabilang bayan at sinabing gabi na siya uuwi. Nasa labas ang mga bata, naglalaro sa bakuran ng kapitbahay. Ako ay naglalaba sa may likod-bahay, nakasuot ng manipis na sando at shorts. Ang init ng panahon, kaya naman basang-basa na ng pawis ang aking likod.

Biglang may narinig akong yabag. Si Rodel. Nakatayo siya sa may pintuan ng kusina na nakatingin sa akin. Nakasando lang siya at maong na pantalon, nakasandal sa pinto habang nakatikom ang mga braso, lalong nagpapalitaw sa malalaki niyang kalamnan.

“Uy, Mare. Mag-isa ka lang?” tanong niya, ang boses ay seryoso ngunit may kakaibang timbre.

“Oo, si Allan kasi may inayos sa kabilang bayan,” sagot ko, habang pinipilit na huwag tumingin sa kanya at itutok ang paningin sa damit na hinuhugas.

Lumapit siya nang lumapit. Ramdam ko ang presensya niya sa likuran ko. Ang init ng katawan niya kahit hindi pa kami nagkakadikit.

“Ang tagal mong naglalaba, Mare. Pahinga ka muna,” sabi niya, at hindi ko alam kung panunukso ba iyon o pag-aalala.

“Konti na lang, Rodel. Maaga pang matuyo ito,” sagot ko, hindi pa rin tumitingin.

At sa isang iglap, naramdaman ko ang dalawa niyang kamay na humawak sa balikat ko. Marahan niya akong pinihit para humarap sa kanya. Ang lapit ng mukha niya sa akin. Amoy sabon at pawis siya, isang pabangong panlalaking bigla akong pinahilo.

“Tingnan mo ako, Malou,” bulong niya. Hindi ‘Mare’ kundi ‘Malou’.

Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin. Nagtama ang mga mata namin. Sa mga sandaling iyon, parang nawala ang lahat ng ingay sa paligid. Wala ang mga anak ko, wala ang asawa ko, wala ang hiya, wala ang konsensya. Nandoon lang kami, nagtititigan, hawak-hawak niya ang balikat ko.

Yumuko siya. Dahan-dahan. Sobrang bagal na binigyan niya ako ng pagkakataong umiwas o tumakbo. Pero hindi ako gumalaw. Nanigas ako, ngunit hindi sa takot. Sa pananabik. At dumampi ang labi niya sa labi ko.

Iba ang halik niya kumpara kay Allan. Mapusok, sabik, parang matagal nang naghihintay. Hindi ako nakadama ng guilt, sa simula. Naramdaman ko lang ang sarili kong tumutugon, na para bang isang uhaw na uhaw na halaman na diniligan pagkatapos ng mahabang tag-init. Sumalubong ang labi ko sa kanya, bumukas ang bibig ko para sa kanya. Niyakap ko siya, naramdaman ko ang tigas ng dibdib niya sa pagkakadikit sa akin. Ang sarap.

Hinawi niya ang basang buhok ko sa aking mukha, hinalikan ang noo ko, ang pisngi, ang panga, hanggang sa leeg. Habang ginagawa niya iyon, bumubulong siya, “Ang ganda mo, Malou. Miss na miss na kita.”

Natigilan ako. “Miss? Miss mo ako? Kailan mo pa?”

Tumingin siya sa akin, ang mga mata’y nagniningas. “Mula pa nang unang araw na makita kitang naglalaba sa may poso. Mula pa nang mapansin kong parang may lungkot sa mata mo kahit nakangiti ka kay Allan.”

Tama siya. May lungkot nga. Ang lungkot ng isang babaeng hindi lubos na nasisiyahan. Ang lungkot ng isang babaeng nakakalimot kung ano ang pakiramdam ng mahalin at pagnasaan ng buo.

Bago pa ako makapagsalita, hinatak niya ako paakyat ng bahay. Tahimik lang kaming naglakad, palapit sa kwarto niya. Alam kong mali. Alam kong bawal. Pero sa pagkakataong iyon, mahigit isang taon na pagkukulang ng asawa ko, at ang gabing nakita ko sila ni Betty, parang nagbigay sa akin ng kakaibang katwiran.

Sa loob ng kwarto niya, hindi na kami nag-aksaya ng oras. Hinalikan niya ako nang muli, sabaytanggal ng damit naming pareho. At nang hubad na kaming pareho, saka ko lubusang napagtanto kung gaano ako nagutom sa ganitong klaseng atensyon.

Kinalimutan ko na ang lahat. Si Allan, ang mga bata, ang bahay, ang labahin. Sa gabing iyon, ako ay naging kay Rodel.

Part 3: Ang Pagitan ng Dalawang Mundo

Simula noong hapong iyon, nagbago ang lahat. Para kaming nasa isang sikretong mundo ni Rodel, isang mundo na nagsisimula kapag umaalis ng bahay si Allan at natutulog na ang mga bata. Hindi na namin kailangan pang mag-ambagan; kusa na lang nangyayari ang lahat.

Sa umpisa, puno ng kilig at pananabik ang bawat tagpuan namin. Ibinabalik niya sa akin ang pakiramdam ng pagiging dalaga, ng pagiging gusto, ng pagiging sentro ng pagnanasa ng isang lalaki. Hindi lang siya basta nakikipagtalik; ginagawa niya akong espesyal. Pinapakain niya ako, hinahawakan ang buhok ko, kinakausap nang matino. Pinaparamdam niyang ako lang ang babae sa mundo. Ginagawa niya ang lahat ng hindi ginagawa ni Allan sa loob ng maraming taon.

Pero hindi nagtagal, dumating ang guilt. Bumabalik ito tuwing nakikita ko ang mga mata ng aking mga anak. Tuwing nakikitulog si Allan sa tabi ko, pagod mula sa maghapon trabaho para sa amin. Tuwing inaabot niya sa akin ang kanyang buong kita, walang bawas, at tatanungin kung may kailangan kami. Tuwing ipinagmamalaki niya ako sa kanyang mga kaibigan. “Ito ang aking reyna,” sabi niya, hindi ko sinasadya. At sa tuwing iyon, unti-unting dumudurog ang puso ko.

Isang araw, nag-almusal kaming mag-anak. Nagluto ako ng paborito ni Allan na tapa. Habang kumakain, biglang may kumatok sa pinto. Si Rodel. Galing siya sa shop at may dala-dalang sariwang manga, galing daw sa puno ng kanyang pinsan sa probinsya.

“Para sa mga pamangkin ko,” nakangiting sabi niya, sabay abot ng mangga sa mga bata. Nagliwanag ang mukha ng mga bata. “Salamat, Ninong Rodel!” sabay sabay nilang sigaw.

Nakita ko ang ngiti ni Allan. “Buti pa si Pare, naalala mga bata. Salamat, Pare.”

“Sige, ako muna, maglilinis pa ako ng shop,” paalam ni Rodel, at saglit na sumulyap sa akin bago tuluyang umalis.

Sa saglit na iyon, natigilan ako. Ninong. Ang tawag sa kanya ng mga anak ko. Ninong. Ang aking kabit. Ang lalaking kasama ko tuwing wala ang asawa ko. Ang lalaking sumisira at bumubuo ng aking pamilya sa parehong oras.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Nang gabing iyon, habang natutulog na ang lahat, umupo ako sa may hagdan sa may likod-bahay. Sinundan ako ni Rodel. Alam niyang may problema.

“Malou, anong problema? Kanina ka pa tahimik,” tanong niya, marahang hinahawakan ang kamay ko.

Tiningnan ko siya. Gwapo siya, mabait, at sa loob-loob ko, minahal ko na rin siya. Pero hindi sapat iyon.

“Rodel, hindi na pwede,” mahinang sabi ko. Hindi ko kayang tumingin sa kanya. “Mahal ko si Allan.”

Tumahimik siya. Matagal. Hinawakan niya ang kamay ko nang mas mahigpit, pero hindi nagsalita.

“Mahal ko siya, Rodel. At mahal ko ang mga anak ko. Hindi ko kayang sirain ang pamilya ko. Hindi ko kayang maging dahilan ng pananakit ko sa kanila. Lalo na kay Allan na wala namang alam at pinagkakatiwalaan tayo.”

Lumuluha na ako noon. “Patawad, Rodel. Pero kailangan nating itigil ‘to. Ngayon na. Bago pa tayo tuluyang masaktan. Bago pa masira ang lahat.”

Tumingin siya sa akin. Sa kanyang mga mata, may lungkot, may pang-unawa, at may pagtanggap. Hindi siya nagalit. Hindi siya nagmakaawa. Tiningnan lang niya ako at marahang kinuha ang kamay ko at hinalikan.

“Okay, Malou,” mahinang sabi niya. “Kung iyon ang gusto mo. Hindi kita pipilitin. Mula ngayon, magiging maayos na tayo. Babalik ako sa pagiging maayos na kumpare at ninong para sa mga bata. Pangako.”

Umiiyak na ako noon ng sobra. Niyakap niya ako, isang mahigpit at malinis na yakap, walang halong pagnanasa. Huling yakap.

Kinabukasan, nagising akong magaan ang pakiramdam. Magaan, pero may bahid ng lungkot. Pero nang makita ko si Allan na nag-aayos ng mga gamit ng mga bata para sa paaralan, at ang mga anak kong nag-aagawan sa lugaw na aking niluto, napangiti ako. Ito ang mundo ko. Ito ang totoong mundo ko. Hindi perpekto, pero akin ito. At handa ko itong ipaglaban.

Si Rodel? Umalis siya makalipas ang isang buwan. May natanggap siyang trabaho sa ibang probinsya. Bago siya umalis, nagpaalam siya nang maayos sa amin. Hinawakan niya ang kamay ni Allan, nagpasalamat sa lahat. “Ingatan mo lagi ang pamilya mo, Pare,” sabi niya. At tumingin sa akin, “Ingat kayo lagi, Mare.”

Hindi na kami nagkita pa.

Hanggang ngayon, buo ang pamilya ko. Hindi ko alam kung may nakaalam ng aming sikreto. Hindi ko na lang inisip. Itinago ko na lang iyon sa isang sulok ng aking puso, bilang isang malaking pagkakamali at aral. Hindi nawala ang pagmamahal ko kay Allan, sa katunayan, lalo ko pa itong pinahalagahan. Mas naging bukas ako sa kanya, mas naging mapagbigay, mas sinigurado kong hindi na siya magkulang sa akin, at hindi na ako maghahanap ng iba pa.

Natutunan ko na ang pagnanasa ay maaaring dumating sa anyo ng ibang tao, ngunit ang tunay na pagmamahal, ang pagmamahal na binuo sa hirap at ginhawa, sa pamilya at pangako, ay mas malalim at mas matibay kaysa anumang sikretong gabi.

Ako si Malou, 34 anyos, may asawa at dalawang anak. At ito ang aking karanasan