ISANG PAGOD NA NURSE ANG NAGPALAYAS SA KANYANG KUYA NA WALANG IBANG GINAWA KUNDI MAGBABAD SA COMPUTER MAGHAPON DAHIL SA PAG-AAKALANG PABIGAT ITO SA BUHAY NGUNIT HULI NA NANG MALAMAN NIYANG ANG KAPATID NIYA ANG “DARK KNIGHT” NG CYBER WORLD NA NAG-HACK SA SINDIKATO

Pagod, puyat, at halos bumigay na ang katawan ni Rhea nang umuwi siya sa kanilang maliit na apartment sa Caloocan. Isa siyang head nurse sa isang pampublikong ospital na kasalukuyang nalulugi at nagbabawas ng empleyado. Tatlong buwan na silang delay ang sweldo. Ang ref nila ay walang laman, at ang Meralco bill ay kulay pula na—disconnection notice na ang kasunod.

Pagbukas niya ng pinto, ang bumungad sa kanya ay ang ingay ng mechanical keyboard at ang liwanag ng tatlong monitor. Nakaupo doon ang kanyang kuya na si Jigs, naka-headset, nakasando, at hindi man lang lumingon nang pumasok siya.

“Kuya, may pagkain ba?” tanong ni Rhea, kahit alam niya ang sagot.

“Wala. Bumili ka na lang sa baba,” sagot ni Jigs nang hindi inaalis ang mata sa screen. Mabilis ang galaw ng kanyang mga daliri. Click. Clack. Click.

Sumabog na si Rhea. Ibinagsak niya ang kanyang bag.
“Bumili?! Saan ako kukuha ng pera, Kuya? Tatlong buwan na akong walang sweldo! Ikaw, anong ginagawa mo? Dota? Valorant? Maghapon ka na ngang nasa bahay, ni hindi ka man lang makapagluto o makapaglinis! Ang lakas-lakas pa ng konsumo mo sa kuryente sa kakalaro mo!”

Tumigil si Jigs sa pagta-type. Dahan-dahan siyang lumingon, ang mga mata ay may itim na bilog sa puyat.

“Rhea, nagtatrabaho ako. Huwag mo muna akong istorbuhin, malapit na ‘to.”

“Trabaho? Ang maglaro, trabaho?” sigaw ni Rhea, tumutulo na ang luha sa sobrang frustration.
“Tigilan mo na ako sa mga ilusyon mo, Kuya! Ilang taon ka nang ‘freelancer’ daw pero ni piso wala akong nakita! Ako na lang lagi! Ako na lang ang bumubuhay sa atin! Pagod na pagod na ako! Kung hindi ka tutulong, lumayas ka na lang!”

Katahimikan.

Tinitigan siya ni Jigs nang matagal. Walang galit sa mukha nito, kundi purong lungkot at pag-aalala. Tumayo si Jigs, pinatay ang kanyang computer, at kinuha ang kanyang duffel bag na tila laging nakahanda.

“Sige,” mahinahong sabi ni Jigs.
“Aalis ako kung ‘yan ang makakapagpagaan ng loob mo. Pasensya ka na, Rhea. Pasensya na kung naging pabigat ako.”

Umalis si Jigs noong gabing iyon. Naiwan si Rhea na umiiyak sa dilim, nagsisisi sa sinabi pero alam niyang kailangan niyang maging praktikal. Hindi niya kayang bumuhay ng batugan.

Kinabukasan, pumasok si Rhea sa ospital na mabigat ang loob. Inaasahan na niya ang termination letter dahil sa bankruptcy ng ospital. Pero pagpasok niya sa lobby, nagkakagulo ang mga empleyado. May mga sumisigaw sa tuwa, may mga nagyayakapan.

“Ma’am Rhea!” salubong ng isang nursing aide.
“May himala! Yung pondo! Yung ninakaw na pondo ng sindikato sa healthcare system, naibalik na!”

“Ano?” gulat na tanong ni Rhea.

Tumingin siya sa TV sa waiting area. Breaking News.

“Isang massive cyber-attack ang isinagawa laban sa mga offshore accounts ng mga kurakot na opisyal na nagnakaw ng bilyun-bilyong pondo ng PhilHealth at public hospitals. Ang nasabing pondo ay misteryosong na-transfer pabalik sa treasury ng mga apektadong ospital kaninang madaling araw. Ang nasa likod ng hacking? Isang anonymous group na pinamumunuan ng legendary white-hat hacker na kilala sa tawag na ‘J-GIGS’.”


Nag-flash sa screen ang logo ng hacker: Isang itim na jigsaw puzzle piece.

Nanlamig si Rhea. Kilalang-kilala niya ang logo na iyon. Iyon ang sticker na nakadikit sa CPU ng kuya niya. Iyon ang tattoo sa braso ni Jigs.

“J-Gigs… Jigs…” bulong ni Rhea.

Biglang tumunog ang cellphone niya. Notification mula sa bangko.

*You received PHP 500,000.00 from Account ***888.

Kasunod nito ay isang email mula kay Jigs.

“Rhea,
Natanggap mo na siguro ang sweldo mo. Advance ‘yan. Pasensya ka na kung hindi ko masabi sa’yo ang ginagawa ko. Delikado kasi. Hinahunting ako ng mga taong binabangga ko. Kaya hindi ako umaalis ng bahay, kaya lagi akong nakabantay sa system, kasi binabantayan ko ang digital trail ng mga nagnakaw sa pondo ng ospital niyo. Dalawang taon ko silang tinatrabaho. Kagabi, nung pinalayas mo ako, ‘yun ang final decryption. Nakuha ko na ang susi. Naibalik ko na ang pera.

Ligtas na ang trabaho mo. Ligtas na ang mga pasyente niyo. Huwag mo na akong hanapin. Kailangan kong magtago dahil alam na nila ang IP address ko. Mag-iingat ka lagi. Mahal na mahal kita.

Kuya Jigs”

Napaluhod si Rhea sa gitna ng lobby ng ospital. Ang mga doktor at nurse sa paligid niya ay nagbubunyi dahil may sweldo na sila at may pambili na ng gamot para sa mga pasyente. Hindi nila alam na ang taong nagligtas sa kanila ay ang “palamunin” na pinalayas niya sa sarili nilang tahanan.

Ang “paglalaro” ng kapatid niya ay pakikipaggyera pala sa mga buwaya ng lipunan. Ang “pagsasayang ng kuryente” ay ang halaga ng pagkakabalik ng bilyun-bilyong piso para sa bayan.

Tumakbo si Rhea pauwi, umaasang maabutan pa ang kapatid. Pero pagdating niya sa apartment, malinis na ang kwarto ni Jigs. Wala na ang computer. Wala na ang gamit.

Ang tanging naiwan ay isang sticky note sa screen ng monitor na hindi dinala:
“Proud ako sa’yo, Nurse Rhea. Ipagpatuloy mo ang pagliligtas ng buhay. Ako na ang bahala sa mga linta.”

Humagulgol si Rhea yakap ang keyboard na naiwan ng kapatid. Huli na ang lahat para mag-sorry, pero habambuhay niyang tatanawin ng utang na loob at ipagmamalaki na ang kuya niyang akala niya ay walang kwenta, ay siya palang tahimik na bayani na nagligtas hindi lang sa kanya, kundi sa buong sistema ng kalusugan ng bansa.

Disclaimer: Ang mga kwento rito ay piksyon lamang at hindi balita. Ang mahalaga ay ang aral at emosyon na maaaring mangyari sa kahit kanino. Salamat po, mga ka-SAY!