ISANG MISTER ANG NAKIPAGHIWALAY SA KANYANG “BADUY” NA MISIS UPANG SUMAMA SA KANYANG SOSYAL NA SEKRETARYA DAHIL SA HINDI DAW ITO BAGAY SA KANYANG ESTADO BILANG CEO, PERO LAKING GULAT AT PAGBAGSAK NG MISTER NANG BIGLANG NAG-PULL OUT ANG MGA MAJOR INVESTORS AT CLIENTS NG KUMPANYA

“Pirmahan mo na ‘to, Lorna. Tapos na tayo.”

Inihagis ni Rico ang isang folder sa ibabaw ng glass table. Nasa loob nito ang annulment papers. Nakatayo sa tabi niya si Shiela, ang kanyang sekretarya—bata, sexy, at balot ng mamahaling alahas na alam ni Lorna ay galing sa kaban ng kumpanya nila.

Tahimik lang si Lorna. Nakasuot siya ng simpleng t-shirt at jogging pants habang naglilinis ng sala. Walang make-up, nakapusod ang buhok, at halatang pagod.

“Rico, sigurado ka na ba dito?” mahinahong tanong ni Lorna. “Labinlimang taon tayong nagsama. Sabay nating itinayo ang Rico’s Empire. Ngayong nasa tuktok ka na, iiwan mo ako?”

Tumawa nang malakas si Rico. “Itinayo? Ako lang ang nagtayo nito! Ikaw? Anong ambag mo? Tagaluto? Tagalaba? Taga-timpla ng kape? Lorna, gumising ka nga! CEO na ako! Look at you! Napaka-baduy mo! Hindi ka na bagay iharap sa mga business partners ko. Nakakahiya kang dalhin sa mga gala night. Mukha kang katulong!”

Sumingit si Shiela at kumapit sa braso ni Rico. “Hon, hayaan mo na ‘yan. She doesn’t fit in our world anymore. Masyado siyang plain. Kailangan mo ng power couple partner, like me.”

Tumango si Rico. “Tama si Shiela. Aalis na kami. Sa akin ang bahay, sa akin ang kumpanya. Bibigyan kita ng kaunting allowance para hindi ka naman mamatay sa gutom, pero huwag ka nang aasa na may makukuha ka pang share. You are nothing without me, Lorna.”

Kinuha ni Lorna ang ballpen. Tinitigan niya si Rico sa mata. Wala nang luha, puro awa na lang ang natitira.

“Sige, Rico. Kung ‘yan ang gusto mo. Pero tandaan mo, ang kumpanya ay hindi lang puro sales at marketing. May puso at utak ‘yan na hindi nakikita sa boardroom.”

Pinirmahan ni Lorna ang papel at umalis dala lang ang kanyang sariling damit. Walang lingon-likod.

Lumipas ang tatlong buwan. Masayang-masaya si Rico at Shiela. Sila ang laman ng mga magazine, party dito, travel doon. Pero habang nagsasaya, unti-unting gumuguho ang Rico’s Empire.

Nagsimula ito sa maliliit na bagay. Ang mga suppliers, biglang nagtaas ng presyo o di kaya ay laging delayed ang delivery. Ang mga loyal employees, isa-isang nagre-resign. Ang dating maayos na takbo ng opisina, naging magulo.

“Bakit ba ang gulo-gulo niyo?!” sigaw ni Rico sa kanyang Operations Manager. “Simple lang ang instruction ko, hindi niyo masunod! Nasaan na ang shipment galing China?!”

“Sir, hindi po sumasagot ang supplier,” kabadong sagot ng manager. “Sabi po nila, ang contact person lang nila ay si Ma’am Lorna. Since wala na po si Ma’am Lorna, hindi na po priority ang orders natin.”


“Bullshit! Ako ang may-ari! Sabihin mo sa kanila, ako ang kausapin!” bulyaw ni Rico.

Pero hindi lang iyon. Ang pinakamalaking dagok ay dumating nang ipatawag siya ng Board of Investors para sa isang emergency meeting.

Pagpasok ni Rico sa conference room, nandoon ang pinakamalalaking stock holders at clients nila. Pero iba ang awra ng mga ito. Walang ngiti. Seryoso.

“Mr. Rico,” panimula ng Chairman na si Mr. Go. “We are pulling out our investments.”

Nanlaki ang mata ni Rico. “W-What? Bakit po? Mr. Go, ang laki ng kita natin last quarter! We are number one!”

“You were number one because of the trust we had in the management,” sagot ni Mr. Go. “Specifically, trust in the person handling the backend negotiations and crisis management. Nalaman namin na hiwalay na kayo ng asawa mo.”

“Yes, but that’s personal! Ako ang CEO! Ako ang mukha ng kumpanya!” depensa ni Rico.

“Ikaw ang mukha, pero siya ang utak,” malamig na sagot ng isang investor. “Si Lorna ang nagre-remedyo ng mga palpak mong desisyon, Rico. Siya ang tumatawag sa amin kapag may problema ka sa cash flow at ginagamit ang personal niyang trust fund para takpan ang mga butas ng kumpanya. Siya ang nag-aayos ng gulo kapag naha-high blood ka sa mga empleyado. Without her, you are a ticking time bomb.”

“At hindi lang ‘yun,” dagdag ni Mr. Go. “Since wala na si Lorna sa Rico’s Empire, inilipat na namin ang aming pondo sa bagong kumpanyang pinagkakatiwalaan namin. Ang L.C. Solutions.”

Bumukas ang pinto ng conference room. Pumasok ang isang babaeng nakasuot ng eleganteng business suit, maayos ang buhok, at puno ng kumpyansa. Hindi na ito ang “baduy” na misis na kilala niya.

Si Lorna.

“Good morning, gentlemen,” bati ni Lorna nang nakangiti. “Ready na ba ang contracts para sa transfer of assets?”

Nanghina ang tuhod ni Rico. “L-Lorna?”

Tumingin si Lorna sa kanya. “Hello, Rico. Ito nga pala ang sinasabi ko sayo noon. Ang kumpanya, hindi lang sa harap ng camera gumagana. Ang L.C. Solutions ang bagong hahawak ng logistics at supply chain ng mga investors na ‘to. Ako ang may-ari. At dahil pull-out na sila sa’yo… good luck sa bankruptcy filing mo next week.”

Umuwi si Rico na tulala. Pagdating niya sa bahay, wala na ang mga gamit. Bukas ang vault, simot ang laman. Wala na rin ang mamahaling sasakyan.

May iniwang note sa mesa. Galing kay Shiela.

“Rico, narinig ko ang balita. Lugi ka na pala. Sorry, but I don’t do poor. Thanks for the jewelry and the car. Bye!”

Napaupo si Rico sa sahig ng kanyang malaki ngunit walang laman na bahay. Ang inaakala niyang “walang kwentang” misis ay siya palang pundasyon ng lahat ng tinatamasa niya. Ngayong wala na ang pundasyon, gumuho ang kanyang imperyo, at siya ay naiwang mag-isa sa ilalim ng mga guho ng kanyang sariling kayabangan.