ISANG LINGGO NANG NAWAWALA ANG BATA—NAKAMAMANGHA KUNG SINO ANG NAKAHANAP SA KANYA

Limang taong gulang lang si Amara, masayahin, mahiyain, at laging may dalang maliit na backpack na kulay dilaw. Isang hapon, habang naglalaro sa bakuran ng kanilang bahay sa bayan ng Tanay, bigla siyang nawala. Akala ng mga magulang niya, sina Liza at Rommel, nasa likod-bahay lang, pero nang tawagin nila ay walang sumagot. Tumakbo ang oras, naging gabi, at nagsimula ang panic.

“Nakita mo ba si Amara?” paulit-ulit na tanong ni Liza sa mga kapitbahay habang nanginginig at umiiyak.

Agad rumesponde ang barangay, pulis, at mga rescue volunteers. Naghanap sa gubat, ilog, palayan, at maging mga bakanteng bahay. Walang trace—parang naglaho ang bata. Dumaan ang isang araw, dalawang araw, tatlong araw… hanggang umabot sa isang linggo. Wala pa ring balita.

Marami na ang natatakot na baka may masamang nangyari. Si Liza halos hindi na kumakain, si Rommel naman halos hindi na natutulog. “Anak, kung nasaan ka man… sana marinig mo kami…” bulong niya gabi-gabi, habang nakatitig sa dilim.

—

Sa kabilang bahagi ng bayan, may isang pusang gala na kilala ng lahat—si Muning. Maputi, may bahid na kulay abo ang buntot, at kadalasang nakikitulog kung saan-saan. Tahimik lang siya pero misteryosong parang laging may sariling lakad. Madalas siyang makita sa palengke, sa simbahan, at minsan sa gilid ng talahiban.

Isang gabi, ikapitong araw ng pagkawala ni Amara, napansin ng isang matandang kapitbahay na si Mang Turo na kakaiba ang kilos ng pusa. “Uy, bakit parang ang kulit mo ngayon ha?” sabi niya habang pinagmamasdan si Muning na panay ang balik-balik mula sa gilid ng talahiban patungo sa barangay hall kung saan naroon ang ilang volunteers.

Hindi ito napansin ng marami—maliban kay Mang Turo at isang dalagang volunteer na si Erica.

“Mang Turo, parang gusto niya tayong sundan o ipasunod sa kanya,” bulong ni Erica.

“Huwag mong sabihing… sinusundan mo ‘tong pusa?” tanong ng isang tanod sabay tawa.

Pero napansin nilang may dalang maliit na tela sa bibig si Muning—kinagat niya mula sa lupa at dinala sa paa ng isang volunteer. Maliit na piraso ito ng dilaw na tela.

“Parang… galing sa bag ng bata ‘to,” seryosong bulong ni Erica.

Nagkatinginan ang mga tao. Tahimik muna sila pero tumindig ang balahibo ni Liza nang makita ang tela.

“Iyan… iyan ang bag ni Amara…” nanginginig niyang sabi.

—

Sinundan nila si Muning. Tahimik ang pusa pero determinado, tumatakbo sa unahan, paliko sa makipot na daan, paakyat sa likod ng isang abandonadong kubo sa gilid ng kakahuyan. Madilim na at malamig ang hangin. May ilan pang nag-aalinlangan.

“Sigurado ba tayo dito?” tanong ng isang pulis.

“Kung nagdala na siya ng tela… sundan na natin,” sagot ni Rommel na halos di na makahinga sa kaba.

Muling huminto si Muning sa tapat ng lumang balon na natatakpan ng mga damo at kahoy. Umupo siya roon at tumingin sa kanila, saka mahinang umungol.

“Ano ‘tong lugar na ‘to?!” tanong ng isa.

Napansin ni Erica na parang may naggalaw sa mga damo. Lumapit si Rommel habang napapahikbi.

“Tay…” mahinang boses ang narinig nila mula sa ilalim ng makapal na sanga at dahon.

“AMARA?!” sigaw ni Liza nang biglang umiyak nang marinig ang boses.

Mabilis nilang inalis ang mga kahoy at damo. Nasa maliit na hukay at nakasiksik sa ilalim ng kubong halos gumuho, si Amara ay nakayakap sa sarili at nanginginig. Marumi, gutom, uhaw, pero buhay.

“Anak!!! Diyos ko salamat!” iyak ni Liza habang yakap ang anak.

Umiyak din ang mga volunteers, pati mga pulis, pati si Mang Turo.

At si Muning? Umupo lang sa tabi, tahimik, na parang sinasabing, “Andyan lang ako.”

—

Dinala sa ospital si Amara. Nalaman nilang natakot daw siya nang tumakbo ang isang aso habang naglalaro. Napasok siya sa kakahuyan at natakot bumalik. Nawalan siya ng direksyon at nagtago sa abandonadong lugar na iyon. Sa loob ng ilang araw, nabuhay siya sa konting tubig-ulan at halaman.

“May pusa pong dumadalaw doon… hinihiga niya ako minsan sa gabi,” sabi ni Amara matapos magising. “Si Muning po ‘yun. Siya yung pusa sa palengke. Siya po ang kasama ko.”

Napatitig lahat. Ang pusang gala pala ay nagpabalik-balik sa lokasyon ng bata—dinalhan ng tela upang humingi ng tulong.

—

Kinabukasan, pinuntahan nila ang lugar para tingnan muli. Sumama si Muning, pero ngayon, nakahiga sa kandungan ni Erica habang pinapainom ng gatas.

Dahil sa pangyayaring iyon, ginawa siyang opisyal na “bantay-barangay mascot.” Marami na ring nag-aalok na ampunin siya, pero napagkasunduan ng mga tao na si Muning ay pusa ng buong komunidad.

Sa huling bahagi ng misa ng pasasalamat, nagsalita si Liza habang hawak ang kamay ng anak.

“Hindi lang tao ang may kakayahang magmahal at tumulong. Minsan, ang himala… may apat na paa at buntot.”

At sa tabi ng altar, mahimbing na natutulog si Muning—ang pusang nagligtas ng isang buhay