IPINASOK AKO NG PINSAN KO BILANG KATULONG SA ISANG MALAKING BAHAY PERO WALA PA AKONG ISANG ARAW AY TINANGGAL NA AKO PERO IMBES NA MAGALIT AKO AY NATUWA NA LAMANG AKO DAHIL SA NAKAKATAWANG DAHILAN


Dala ng kahirapan sa buhay ay pinatulan ko ang offer sa akin ng pinsan kong si Divina bilang isang katulong sa malaking bahay na kanyang dating pinagtrabahuan.

Nabalitaan nya kasi na simula nang umalis sya doon ay hindi pa nakakahanap ang kanyang mga amo ng kapalit nya.

Tumawag sa kanya ang amo nyang babae at nakisuyo na kung maaari raw ay ihanapan sila ng kanyang kapalit na pwede ding mapagkatiwalaan katulad nya.

Kaya naisipan nyang ako ang irekomenda nya bilang kanyang kapalit na kaagad ko namang sinang – ayunan.

Sinamahan ako ng aking Pinsan na personal na mag-apply sa kanyang mga dating amo. Nataong wala ang babae at ang among lalake lamang ang nandoon.

Hindi naman kami nahirapan at kaagad akong tinanggap. Dinala din ako ni Divina sa dati nyang kwarto bago nya ako iniwan. Stay in talaga ang katulong nila doon kaya hindi na lamang ako tumutol pa.

Kinabukasan na ako nag umpisang nagtrabaho dahil hapon na rin naman na ng mga sandaling iyon. Hindi na din naman na ako lumabas pa ng kwarto dahil sobrang inantok talaga ako.

Knabukasan ay inagahan ko na lamang ang magbihis ng unipormeng ibinigay sa akin ni Divina.

Uumpisahan ko pa palang sana na magwalis muna ng sahig nago magpunas ng mga bintana ng biglang may pumaradang kotse.

Lumabas mula roon ang isang magandang babae na halatang mayaman dahil sa kasuotan. Tinanggal nito ang salamin sa mata saka taas ang isang kilay na tinawag ako habang papunta sya sa sofa.

“Ikaw ba ang bagong maid na kapalit ni Divina?” saad nya.

“O-opo maam.” sagot ko.

“Hmmm, napaka simple ng iyong kagandahan.”

“Salamat po.”

“Tanggal ka na sa trabaho. Heto anh sweldo mo, pwede ka ng umalis.”

“H-ho?”

“Masyado kang maganda kumpara sa akin Niirita ako. Dapat lang na ako lang ang maganda dito sa bahay kaya makakaalis ka na bago pa maibaling sa iyo ang pagmamahal ng asawa ko.”

Imbes na nainis ay natawa pa ako. Hindi na lamang ako umimik kasi halos dalawang buwang sahod ang ibinigay nya sa akin.

Ginamit ko na lamang iyon para pang negosyo na nagawa kong mapalago. Kapag naiisip ko ang pangyayaring iyon ay hindi ko pa din maiwasan ang mapangiti.

Dahil sa selosang amo, napaganda ko ang takbo ng buhay ko kasama ng aking mga magulang na nagawa ko ring ibigay sa kanila ang magandang buhay na matagal ko ng pinapangarap.

Wala sa pagsisikap sa trabaho ang simula ng pag asenso kung hindi nasa kamay mismo ng selosang amo

Dala ng masayang pagkabigla sa nangyari, umuwi ako sa amin nang may dalang perang hindi ko inaasahan. Halos tatlumpung libong piso ang ibinigay sa akin para sa isang araw na hindi pa nga buong araw na pagtatrabaho. Sa halip na magtampo o magdalamhati, tila isang malaking biyaya ang naramdaman ko.

“Anong nangyari, anak? Bakit ka umuwi agad?” tanong ng aking ina nang makita akong nakangiti sa pinto.

“Tinanggal po ako, ‘Nay,” sabi ko habang ipinakita ang sobreng may pera. “Pero eto po ang kabayaran.”

Nagulat ang aking mga magulang nang malaman ang dahilan. Sa halip na magalit, kami ay napatawa na lamang. “Siyanga pala, ganoon ang mga mayayaman,” sabi ng aking ama. “Minsan, sa sobrang yaman, naiiwan ang pag-iisip.”

Ginamit ko ang pera bilang puhunan. Dahil mahusay ako sa pagluluto, lalo na sa mga kakanin at masasarap na putahe, nagdesisyon akong magtayo ng maliit na food stall sa harap ng aming bahay. Nagsimula ako sa mga kapitbahay—nagbenta ng mura ngunit masarap na merienda gaya ng palabok, puto, at sapin-sapin. Sa loob ng isang buwan, dumami ang aking mga suki.

Dahil sa aking determinasyon at sa tulong ng aking mga magulang, lumago ang aking maliit na negosyo. Naging regular na rin ang aking mga order para sa mga handaan sa barangay. Unti-unti, nakapag-ipon ako at nakapagpalawak.

Isang araw, habang abala ako sa paghahanda ng order para sa isang kaarawan, dumating ang aking pinsan na si Divina. Nagulat siya nang makita ang pagbabago.

“Ate, ikaw ba ‘yan? Ang laki ng pinagbago ng bahay ninyo!” sabi niya habang nakatingin sa aming nabakuran at napinturang bahay.

“Salamat sa biyaya at sa pagkakataon,” sagot ko. “Alam mo ba kung anong nangyari sa akin pagkatapos mo akong iwan sa bahay ng amo mo?”

Ikinuwento ko sa kanya ang lahat. Sa halip na magalit, natawa rin siya. “Siyanga pala, ganoon ang amo kong babae. Napaka-arte at selosa. Pero buti na lang at naging mabuti ang kinahinatnan nito para sa iyo.”

Tumango ako. “Oo, at ngayon, mas masaya ako. Sarili ko ang amo ko.”

“Alam mo ba,” aniya, “naghiwalay na pala sila ng asawa niya? Lumipat na raw sa Amerika ang lalaki kasama ang bagong partner. At ang amo kong babae, nagbalik sa probinsya. Nagbenta na sila ng bahay na ‘yon.”

Napangiti ako. Tila may katarungan ang mundo. Ang selos na nagtanggal sa akin sa trabaho ang siya ring nagbigay sa akin ng bagong pagkakataon. At ang taong nagdulot nito, tila hindi naman napalad sa pag-ibig.

—

Limang taon ang nakalipas mula nang ako’y matanggal sa trabaho. Mula sa isang maliit na food stall, ngayon ay mayroon na akong sariling restaurant—isang cozy at homey na lugar na tinatawag na **”SELOS KITCHEN.”**

Oo, pinangalanan ko ito bilang pagpupugay sa selos na naging daan upang magbago ang aking buhay.

Ang aking mga magulang ay nakatira na sa isang maayos at komportableng bahay, malapit sa aking restaurant. Sila ang aking inspirasyon at kasama sa negosyo. Ang aking ama ang namamahala sa supplies, habang ang aking ina ang tumutulong sa paglikha ng mga bagong recipe.

Isang araw, habang ako ay nagche-check ng inventory, may bumisitang pamilyar na mukha. Isang babae, maganda ngunit may kalungkutan sa mga mata. Hindi ko agad nakilala hanggang sa lumapit siya.

“Kilala mo pa ba ako?” tanong niya.

Lumingon ako at doon ko na natanto—siya ang dating amo ko, ang selosang babae na nagtanggal sa akin.

Nanginginig ang aking mga tuhod, ngunit ipinakita ko ang aking professionalism. “Opo, ma’am. Ano po ang maipaglilingkod ko sa inyo?”

Tumawa siya, isang mahinang tawa. “Mabuti at hindi mo ako pinagtatabuyan. Alam ko, hindi maganda ang ginawa ko sa iyo noon.”

Tumango ako. “Kung hindi po dahil sa inyo, wala ako dito ngayon.”

Umupo siya sa isang table at umorder ng kape. Sa aming pag-uusap, nalaman kong naghirap siya matapos ang diborsyo. Naubos ang pera sa mga maling investment at luho. Narinig niya ang tungkol sa aking restaurant at naisipang bisitahin ako.

“Hinahanap ko lang ang isang taong alam kong may magandang puso,” sabi niya habang lumuluha. “At naisip kitang baka sakaling mabigyan mo ako ng trabaho. Kahit ano. Kailangan ko lang ng bagong simula.”

Tumigil ako sandali. Naaalala ko ang pagtanggal sa akin, ang perang ibinigay niya, ang selosang mga mata niya. Ngunit naalala ko rin ang biyayang dumating pagkatapos noon.

“Ma’am,” wika ko, “hindi ko po kayo maaaring bigyan ng trabaho dito.”

Nanlumo ang kanyang mukha.

“Ngunit,” dagdag ko, “maaari ko kayong tulungan sa ibang paraan.”

Inalok ko siya ng tulong pinansyal at koneksyon para makapagsimula siya muli sa probinsya. Ibinigay ko ang tulong na hindi ako pinagkait noong ako ang nangangailangan.

Tumango siya, puno ng pasasalamat. “Salamat. Sana’y mabayaran kita balang araw.”

“Hindi niyo po kailangang bayaran iyon. Ang buhay ay isang siklo, ma’am. Minsan tayo ang nasa itaas, minsan nasa ibaba. Ang mahalaga, natututo tayo.”

Pagkatapos niyang umalis, lumapit sa akin ang aking ina. “Anak, bakit mo siya tinulungan? Siya ang nagtanggal sa iyo noon.”

Ngumiti ako. “Opo, ‘Nay. Pero kung hindi niya ako tinanggal, hindi ako magiging malaya. Hindi ako magkakaroon ng sariling negosyo. Hindi ko kayo mabibigyan ng magandang buhay. Ang kanyang selos noon ang naging daan upang ako’y umunlad. Ngayon, oras na para ako naman ang maging daan ng kanyang bagong pag-asa.”

At doon, lalong napatunayan ko na ang buhay ay puno ng mga ironya at pagkakataon. Minsan, ang mga pagkakataong akala mo ay kabiguan ay siya palang magiging daan sa tagumpay. At ang mga taong akala mo ay kalaban, ay maaaring maging bahagi ng iyong kwento ng paglago.

Ang “Selos Kitchen” ay hindi lamang isang restaurant. Ito ay isang simbolo ng pagbangon, ng pagpatawad, at ng pag-unlad mula sa isang nakakatawang dahilan na nagbago ng aking buhay magpakailanman.