IPINAGKATIWALA KO KAY KUYA ANG ASAWA KO DAHIL BABALIK AKO NG ABROAD PERO HINDI KO INAASAHAN NA SA PAG-UWI KO AY IBA NA ANG MAUUWIAN KO


Tatlong taon ako sa abroad bago ako umuwi. Iyon kasi ang bilang ng taon ng aking tinapos na kontrata.

Pagkauwi ko ay kaagad kong inasikaso ang kasal namin ni Michelle, tatlong taon kong kasintahan at kababata pa.

Hindi ko alam pero may napansin ako kay Michelle nang magkita ulit kami at nagkasama.

Para bang ibang-iba na sya kumpara sa dati kong nakasanayan. Naging tahimik na sya at hindi na pala kwento.

Ipinagkibit balikat ko na lamang at inisip na baka naninibago lang din sya sa akin dahil matagal kaming hindi nagkawalay.

Lumipas ang mahigit isang buwan bago idinaos ang aming kasal. Para pa rin syang napipilitan na nagpakasal sa akin.

Pati ang parents ko at kapatid ay hindi makatingin sa akin ng diretso. Para bang may itinatago sila.

Sinubukan ko silang kinausap pati na si Michelle nang matapos ang aming kasal pero wala naman daw problema.

Sumapit ang gabi ay ginawa namin ni Michelle ang nakagawian ng gawin ng bagong mag-asawa.

After two months ng vacation ko ay bumalik na ako ng aking trabaho. Sa cellphone na lamang kami pinag-uugnay ng asawa ko.

May mga pagkakataong nawawala sya ng ilang buwan at hindi ko makontak. Tinatanong ko ang mga magulang ko pero wala silang sinasabing problema.

Pati ang kuya ko kung kaNino ko ibinilin si Michelle ay walang sinabi kung ano ang nangyayari sa aking asawa.

Kaya naman dahil sa aking pag aalala ay hindi ko na tinapos ang aking kontrata. Umuwi ako ng walang pasabi sa kanila.

Halos pagsakluban ako ng langit at lupa sa nakita ko. Nakaratay s kwarto si Michelle habang may sanggol sa kanyang tabi.

Haplos-haplos naman ni kuya ang buhok ng aking asawa.

“Anong ibig sabihin nito?” saad ko na madiin. Nagulat silang pareho pero si kuya ay tumayo saka lumapit sa akin.

Hindi ko na sya nahintay na maipaliwanag ang lahat. Nasapak ko sya bago ako umalis. Nagpunta ako kila inay at itay pero pati sila ay parang hindi ako ang kinakampihan.

Doon ko napagtanto na pinagtatakpan nila ang lahat habang nasa abroad ako para hindi maputol ang sustento nila sa akin buwan-buwan.

Pinagkaisahan ako ng sarili kong pamilya at asawa. Umalis ako at nagrenta ng kwarto sa bayan. Muli kong inilakad ang aking papel gamit ang natitira kong pera.

Kuya Ed, hindi naman siguro ako masisisi kung kinamuhian ko ang buo kong pamilya at asawa.

Maski magmakaawa sila ay hindi na ako nagpadala pa ng pera. Itinuring ko silang pat4y na.

Tatlong buwan akong nanirahan sa maliit na inuupahan kong kwarto sa bayan. Tahimik ang paligid pero maingay ang isip ko. Paulit-ulit bumabalik sa akin ang eksenang iyon—ang asawa ko, ang sanggol… at ang sariling kapatid kong tila siya ang tunay na ama.

Hindi ako makatulog. Hindi ako makakain nang maayos. Ang mas masakit… wala man lang sa kanila ang sumubok na puntahan ako.

Hanggang isang gabi, may kumatok sa pinto.

Si Michelle.

Payat na payat na siya. Namumugto ang mga mata. Nanginginig pa ang kamay habang hawak ang pinto.

“Huwag mo akong paalisin… pakiusap…” mahina niyang sabi.

Hindi ko alam kung galit ba o awa ang mas nangingibabaw sa dibdib ko. Pero hindi ko naisara ang pinto. Pumasok siya. Umupo. Umiyak.

Matagal bago siya nakapagsalita.

“Hindi ko ginusto ang nangyari…”

Napatawa ako nang mapait.

“Talaga? May bata ka. Kasama mo si kuya. Ano pa bang paliwanag ang kulang?”

Umiling siya nang paulit-ulit.

“Noong umalis ka… madalas akong puntahan ng kuya mo. Sabi niya siya na raw ang bahala sa akin. Siya ang tumulong… noong nagkasakit ako… noong naospital ako…”

Napakunot ang noo ko. Hindi ko alam ang tungkol doon.

“Isang gabi… may pinainom siya sa akin. Sabi gamot para makatulog… kasi mataas daw lagnat ko…”

Huminto siya. Nanginginig ang labi.

“Pagkagising ko… wala na akong lakas. At… iba na ang pakiramdam ko. Sinabi niyang… may nangyari sa amin. Na ako raw ang lumapit. Na kung magsasalita ako… ikaw ang mawawasak.”

Nanlamig ang katawan ko.

“Sinabi niya ring… kung iiwan ko siya… sasabihin niya sa lahat na ako ang nagtaksil habang nasa abroad ka. Natakot ako. Wala akong kakampi. Kahit ang parents mo… pinatahimik ako.”

Hindi ako makahinga.

Parang biglang nag-iba ang lahat ng alaala. Ang katahimikan ng pamilya ko. Ang pag-iwas nila ng tingin. Ang pilit na kasal.

“Ang bata…” mahina kong tanong.

Humagulgol siya.

“Hindi ko alam kung kanino… pero alam kong hindi iyon pag-ibig… kundi kasalanan na hindi ko pinili…”

Hindi ako agad nakapagsalita.

Galit ako. Pero hindi na kay Michelle.

Kundi sa lalaking tinawag kong kuya habang buhay.

Kinabukasan, ako mismo ang pumunta sa bahay ng mga magulang ko.

Hindi na ako sumigaw. Hindi ako nagwala.

Tahimik lang akong pumasok.

Nandoon si kuya, buhat ang bata. Para bang siya ang tunay na ama. Para bang walang nangyaring mali.

“Magpapa-DNA test tayo,” diretso kong sabi.

Natigilan ang lahat.

Namutla si kuya. Si inay napaupo. Si itay hindi makapagsalita.

“Kapag napatunayang anak mo yan…” tumingin ako sa kapatid ko nang diretso, “ikaw mismo ang magsasabi sa lahat ng ginawa mo. At lalayo ka sa amin habambuhay.”

Walang sumagot.

Makalipas ang ilang linggo, lumabas ang resulta.

Anak ni kuya ang bata.

Walang paliwanag. Walang depensa. Lumuhod siya. Umiyak. Nagmakaawa.

Pero sa unang pagkakataon sa buhay ko… wala akong naramdamang kapatid sa harap ko.

Isa lang siyang estrangherong sumira sa pamilya ko.

Pinalayas siya ng mga magulang ko. Hindi dahil tama ang ginawa nila… kundi dahil wala na silang mukhang maihaharap sa akin.

Si Michelle… hindi ko agad napatawad.

Pero nakita ko kung paano niya pilit binubuo ang sarili niya. Kung paano niya inaalagaan ang batang walang kasalanan. Kung paano siya nabuhay araw-araw na dala ang trauma at takot.

Isang gabi, tahimik kaming nakaupo sa labas ng bahay na nilipatan namin.

“Galit ka pa ba?” tanong niya.

Matagal akong tumingin sa langit bago sumagot.

“Hindi na galit… pero hindi rin pareho ng dati.”

Tumango siya. Hindi umiyak. Tanggap niya.

Unti-unti kaming nagsimulang muli… hindi bilang mag-asawang perpekto… kundi bilang dalawang taong parehong nasaktan… parehong niloko… parehong naiwan.

Hindi ko na rin binalikan ang sustento, ang obligasyon, ang dating buhay.

Minsan, hindi mo kayang buuin muli ang pamilyang nawasak.

Pero kaya mong bumuo ng bagong simula… kahit may mga peklat.

At natutunan ko…

Ang tunay na pagtataksil… hindi lang galing sa asawa.

Minsan… nagmumula ito sa dugo mong sarili mong kapatid.

WAKAS