Lumingon si Jerome sa grand staircase, at sa sandaling iyon, parang tumigil ang mundo niya.

Isang babae ang dahan-dahang bumababa sa hagdan.

Mahabang itim na bestida ang yakap sa perpekto at balingkinitang katawan. Ang balat niya ay makinis at kumikislap sa ilaw ng mga kristal na chandelier. Ang kanyang buhok ay mahaba, kulot sa dulo, at ang bawat hakbang ay puno ng kumpiyansa.

Parang isang reyna.

“Roxy…” bulong ni Jerome, namamalat ang boses. “Sino ‘yon?”

Napakunot-noo si Roxy. “Ewan ko. Pero mukhang mayamang-mayaman. Tingnan mo ang suot niya, couture ‘yan.”

Habang ang mga photographer ay nag-aagawan ng kuha, isang matangkad na lalaki ang lumapit sa babae at marahang inalalayan siya pababa.

Isang lalaking may presensyang hindi maikakaila. Matikas, elegante, at halatang sanay sa kapangyarihan.

“Diyos ko…” napabulong si Roxy. “Parang… si Mr. Alejandro Monteverde ‘yan.”

Nanlaki ang mata ni Jerome.

Si Alejandro Monteverde. Isang world-class billionaire. Isang pangalan na kinatatakutan at iginagalang sa mundo ng negosyo.

“Bakit siya kasama ng isang babae na ‘yon?” tanong ni Jerome, hindi mapigilan ang inggit.

Habang papalapit ang babae, biglang nanlaki ang mata ni Jerome.

Ang mukha.

Ang mga mata.

Ang ngiti.

Parang pamilyar.

Imposible.

Ngunit habang lalong lumilinaw ang kanyang paningin, bumilis ang tibok ng kanyang puso.

“Clarissa…?” halos hindi lumabas ang boses.

Ngunit ang babaeng iyon ay hindi tumingin sa kanya. Dumaan lamang, kasabay ang matikas na si Alejandro, na parang hindi siya umiiral.

“Hindi mo ba siya kilala?” tanong ni Roxy, napapansin ang pamumutla ni Jerome.

“Hindi… ewan,” sagot niya, pilit na tumatawa. Ngunit ang kanyang mga palad ay pawis na pawis.

Hindi puwedeng siya ‘yon. Hindi puwedeng ang babaeng iniwan niya, ang losyang at pagod na si Clarissa, ay maging ganito kaganda at kagalang-galang.

Ngunit sa loob-loob niya, alam niyang siya nga.

Sa loob ng ballroom, nagkumpulan ang mga bisita sa paligid nina Clarissa at Alejandro.

“Ms. Reyes, napakaganda ninyo ngayong gabi.”
“Napakasuwerte ni Mr. Monteverde.”
“Isa kayong inspirasyon.”

Ngumiti si Clarissa, elegante at mahinahon.

“Maraming salamat po.”

Sa loob ng kanyang puso, may tahimik na apoy na matagal nang naghihintay ng sandaling ito.

Tatlong taon.

Tatlong taon ng luha, pagod, at pagsusumikap.

At ngayon, nakatayo siya hindi bilang isang inabandunang asawa…

Kundi bilang isang babaeng muling isinilang.

Habang naglalakad sila ni Alejandro, marahang bulong ng lalaki:

“Handa ka na ba?”

“Matagal na,” sagot ni Clarissa. “Hindi ko na ito ginagawa para maghiganti. Ginagawa ko ito para sa aking sarili.”

Ngumiti si Alejandro.

“At iyan ang dahilan kung bakit ka tunay na maganda.”

Sa kabilang dako ng bulwagan, hindi mapakali si Jerome. Nilapitan niya ang isang kakilala.

“Sino ang babaeng kasama ni Monteverde?”

“Ah, hindi mo ba alam?” sagot ng lalaki. “Iyan si Clarissa Reyes. Isang matagumpay na entrepreneur. Founder ng BloomHer Wellness Group. Isa sa pinakamalaking kumpanya sa Asia sa larangan ng women’s health at beauty.”

Parang binagsakan ng kidlat si Jerome.

Entrepreneur?

Founder?

Hindi maaari.

“I… imposible…”

“Tatlong taon pa lang ang kumpanyang iyan, pero milyon-milyon na ang kita,” dagdag ng lalaki. “At si Monteverde ang pangunahing investor at partner niya.”

Nanginig ang mga tuhod ni Jerome.

Habang nagsasalita siya, biglang tumigil si Clarissa sa kanyang paglakad.

Ang kanyang mga mata ay dumapo kay Jerome.

Sa unang pagkakataon mula nang siya’y pumasok sa bulwagan.

Nagtagpo ang kanilang mga tingin.

Isang iglap.

Ngunit sapat upang bumalik ang lahat ng alaala.

Ang mga sigaw.

Ang mga insulto.

Ang pag-iwan.

Ngunit ngayon, wala nang luha sa mata ni Clarissa.

Tanging katahimikan at dignidad.

Dahan-dahan siyang lumapit.

“Magandang gabi,” sabi niya, malamig ngunit magalang.

Nanginig ang labi ni Jerome.

“C-Clarissa… ikaw ba ‘yan?”

Ngumiti siya.

“Oo, ako.”

Parang nawalan ng hangin si Jerome.

“Hindi kita… hindi kita nakilala…”

“Alam ko,” sagot niya. “Ganyan din ang pakiramdam ko sa iyo noon.”

Sa tabi niya, napanganga si Roxy.

“Ikaw… ikaw ‘yung iniwan niya?” halos hindi makapaniwala.

Tumingin si Clarissa kay Roxy, mahinahon.

“Salamat,” sabi niya.

“Para saan?” gulat na tanong ni Roxy.

“Dahil kinuha mo ang lalaking hindi marunong magpahalaga.”

Tahimik na napahiya si Jerome.

Ngunit hindi pa rito nagtatapos ang kwento.

Ito pa lamang ang simula ng kanyang pagbagsak.

 Ang Pagbabalik ng Isang Reyna

Pagkatapos ng nakakagulat na pagkikita, tila nawala ang kulay ng buong ballroom para kay Jerome.

Hindi niya maalis ang tingin kay Clarissa.

Ang babaeng minsang iniwan niya na umiiyak sa isang maliit na apartment, ngayon ay nasa gitna ng mga mayayaman at makapangyarihan, parang siya ang reyna ng gabi.

“Jerome, ano ba, huwag mo naman akong pabayaan,” pabulong na reklamo ni Roxy. “Parang hindi mo na ako nakikita.”

Ngunit hindi sumagot si Jerome. Ang isipan niya ay punô ng pagsisisi at panghihinayang.

Sa kabilang panig ng bulwagan, nakaupo sina Clarissa at Alejandro.

“Gusto mo bang umalis na?” tanong ng lalaki.

“Hindi pa,” sagot ni Clarissa. “May kailangan pa akong tapusin.”

At alam ni Alejandro kung ano ang ibig niyang sabihin.

Ilang sandali pa, inanyayahan si Clarissa sa entablado bilang isa sa mga pangunahing donors ng gabi.

“Mga ginang at ginoo,” wika ng host, “narito po ang isa sa mga pinakamatagumpay na babaeng negosyante sa Asya, si Ms. Clarissa Reyes!”

Malakas ang palakpakan.

Namutla si Jerome.

Hindi niya akalaing maririnig niya ang pangalang iyon sa ganitong konteksto.

Humakbang si Clarissa sa mikropono.

“Tatlong taon na ang nakalipas,” mahinahon niyang sinabi, “ako ay isang babaeng nawalan ng lahat. Naiwan, napahiya, at sugatan.”

Napatingin siya kay Jerome, hindi halata ngunit malinaw.

“Ngunit ang sakit ay naging lakas. At ang kahinaan ay naging simula ng aking pagbabago.”

Tahimik ang buong bulwagan.

“Ngayong gabi, ako ay narito hindi para ipakita ang aking tagumpay, kundi para magpaalala: ang isang babae ay hindi nawawalan ng halaga dahil lamang sa siya’y naging ina.”

Sumabog ang palakpakan.

Sa gilid ng bulwagan, nanginginig ang kamay ni Jerome sa hawak na baso.

“Jerome…” mahina ni Roxy. “Parang tayo ang tinutukoy niya.”

Hindi siya sumagot.

Matapos ang talumpati, lumapit si Alejandro at hinawakan ang balikat ni Clarissa.

“Ikaw ang pinakamalakas na babaeng kilala ko,” sabi niya.

Ngumiti si Clarissa.

“At ikaw ang tumulong sa akin upang tumayo muli.”

Maya-maya, biglang lumapit si Jerome.

“Clarissa… maaari ba tayong mag-usap?”

Tumigil si Clarissa.

“Sa huli,” sabi ni Alejandro, saka siya lumayo nang kaunti.

Huminga nang malalim si Jerome.

“Patawad,” bulong niya. “Mali ako. Hindi ko nakita ang halaga mo noon.”

Tumingin si Clarissa sa kanya, malamig ngunit kalmado.

“Hindi mo lang ako iniwan, Jerome. Iniwan mo ang iyong anak.”

Napayuko si Jerome.

“May anak ka na bang kilala ngayon?” tanong ni Clarissa.

“Hindi…” halos pabulong niyang sagot.

“Samantalang ako,” sabi ni Clarissa, “ako ang nagpalaki sa kanya mag-isa.”

Tahimik ang paligid.

“Maaari pa ba tayong magbalikan?” mahina niyang tanong.

Sa sandaling iyon, tumingin si Clarissa kay Alejandro.

At saka, marahan ngunit matatag:

“Hindi na.”

Isang salitang nagwasak sa lahat ng pag-asa ni Jerome.

“Ikaw ay aking nakaraan,” dagdag niya. “Ngunit ako ay may kinabukasan.”

At iniwan niya si Jerome na nakatayo sa gitna ng bulwagan, talunan.

 Ang Pagbagsak ng Lalaking Walang Puso

Matapos ang gabing iyon, hindi na muling naging payapa ang buhay ni Jerome.

Ang mga investor na sana’y lalapitan niya sa charity ball ay biglang umatras.

“Jerome, sorry, pero mas mabuti pang makipag-partner kami kay Ms. Clarissa Reyes.”

“Ang kumpanya niya ay mas stable.”

“Mas may kredibilidad.”

Isa-isang nagsara ang mga pinto.

Sa loob ng opisina, binato ni Jerome ang mga papeles sa mesa.

“Bakit? Bakit sa kanya napunta ang lahat?”

Sa kabilang banda, patuloy ang pag-angat ng BloomHer Wellness Group.

Si Clarissa ay naging mukha ng maraming kampanya para sa mga ina at kababaihan.

Ang kanyang kuwento ay naging inspirasyon sa buong bansa.

Isang araw, tumanggap si Jerome ng isang demand letter.

Para sa matagal nang hindi nabayarang sustento.

Mula kay Clarissa.

Sa korte, magkatapat silang muli.

Ngunit ngayon, si Clarissa ay hindi na umiiyak.

Si Jerome naman, wala nang yabang.

“Ang hustisya,” sabi ng hukom, “ay para sa batang iniwan.”

At natalo si Jerome.

Paglabas ng korte, lumapit siya kay Clarissa.

“Patawad… sana noon pa kita pinahalagahan.”

Tumingin si Clarissa sa kanya.

“Ang pagsisisi ay walang halaga kapag huli na.”

At lumakad palayo.

Sa parehong araw, inanunsyo ang pagkalugi ng negosyo ni Jerome.

Si Roxy ay iniwan siya.

Wala nang pera. Wala nang pangalan.

Sa kabilang dako ng lungsod, nakatayo si Clarissa sa balkonahe ng kanyang bagong opisina.

Si Alejandro ay nasa tabi niya.

“Ikaw ang patunay,” sabi niya, “na ang isang babae ay maaaring bumagsak, ngunit muling babangon nang mas mataas.”

Ngumiti si Clarissa.

“At hindi na muling luluhod sa maling lalaki.”

 Ang Babaeng Hindi Na Kayang Maliitin

Lumipas ang isang taon.

Ang BloomHer Wellness Group ay naging isa sa pinakamalaking kumpanya sa Asya sa larangan ng kalusugan at kagandahan ng kababaihan.

Si Clarissa ay kinilala bilang “Woman of the Year.”

Ngunit higit sa lahat, siya ay naging isang masayang ina.

Isang umaga, magkahawak-kamay silang naglalakad ng kanyang anak sa parke.

“Mama, maganda ka,” sabi ng bata.

Ngumiti si Clarissa at niyakap ito.

“Salamat, anak. Hindi lang sa itsura… kundi sa puso.”

Sa isang engrandeng business gala, muling lumitaw si Clarissa sa harap ng media.

Ngunit ngayon, hindi na bilang isang nasaktan na babae, kundi bilang isang huwaran.

Sa tabi niya, si Alejandro Monteverde.

“Clarissa,” tanong ng isang reporter, “naniniwala ka pa ba sa pag-ibig?”

Tumingin siya kay Alejandro at ngumiti.

“Oo. Ngunit sa pag-ibig na may respeto.”

Ilang buwan ang lumipas, sa isang tahimik na beach resort…

Lumuhod si Alejandro.

“Clarissa, hindi kita iniligtas. Ikaw ang nagligtas sa sarili mo. Ngunit nais kong samahan ka sa natitirang buhay mo.”

Tumulo ang luha ni Clarissa.

“Oo.”

At doon nagtapos ang kuwento ng babaeng iniwan dahil sa kanyang katawan…

Ngunit bumangon dahil sa kanyang dignidad.

At ng lalaking nawalan ng lahat…

Dahil hindi marunong magmahal.

WAKAS.