INIWAN KO SI AFAM DAHIL HINDI SIYA MARUNONG……

Hi, tawagin niyo na lang akong J. May ex akong AFAM, pero iniwan ko siya dahil sobrang kuripot niya.

Sa una, akala ko talaga swerte ako. Foreign boyfriend, English-English kami, sweet daw, gentleman daw. Sabi ko pa, “Ay mature to, hindi jejemon.” Hindi ko naman alam na mature pala sa pagtitipid.

First few dates, okay pa. Coffee here, coffee there. Until napansin ko na parang may pattern.
Isang araw,
Me: “Love, I’m hungry.”
Him: “Oh, okay. You should eat.”

Sir…moral support lang ba ang kaya mong ibigay?

Another convo naming dalawa,
Me: “Can we try that restaurant?”
Him: “Hmm… it looks expensive.”
Me: “It’s not that much.”
Him: “Let’s just walk and see.”
WALK AND SEE??
Teh, hindi kami nag-order. Tumambay lang kami sa labas. 

Tapos pag may date kami,
Waiter: “Together or separate bill?”
Him (MABILIS): “Separate.”
Parang rehearsed na. Parang ilang beses na niyang ginawa. Ako pa yung nahiya eh, feeling ko first date namin lagi.

One time gusto kong magpaka-baby girl,
Me: “Love, can you treat me today?”
Him: “But we already ate last week.”
LAST WEEK???
May expiration ba ang libre???

Pinakamemorable yung pamasahe issue.
Me: “I’ll go to you later.”
Him: “Okay. How much is your fare?”
Me: “₱80.”
Him: “Oh wow… that’s expensive.”
Kuya…jeep yan. Hindi private jet! 

May time rin na nag-joke ako sa kanya,
Me: “What if I forget my wallet?”
Him: “Then maybe you stay home.”
AH OKAY.
So conditional pala ang love. With receipt pa.
Tapos ito, eto talaga yung nagpa-realize sa’kin.
Me: “Sometimes I feel you don’t make effort.”
Him: “I give effort. I message you every day.”
Me: “I mean effort like dates, surprises.”
Him: “Surprises cost money.”
DOON NA AKO NATAUHAN.

Hindi pala siya kuripot, financially aware lang daw, kaloka! Hindi naman ako gold digger. Hindi ko hinihingi na branded lahat, fine dining lagi, or shopping spree. Kahit simpleng “don’t worry, I got this” paminsan-minsan lang sana. Kahit feeling ko lang na girlfriend ako, hindi ka-roommate na may ambagan. Nakakapagod maging strong independent woman kung pati sa relasyon, independent ka pa rin.
Kaya sa mga nagsasabi na “Maganda ang buhay with AFAM? Teh, hindi lahat ng afam, swerte.

Lesson learned,
Mas okay na yung simpleng tao basta marunong magpahalaga

Pagkatapos ng realization na yun, sinubukan ko pa ring intindihin siya. Sabi ko, baka iba lang talaga culture nila. Baka sanay siya sa “equal sharing” kasi raw kinalakihan niya. Edi go, tiis-babae ako nang konti.

Pero may hangganan din ang pagkukunwari kong okay lang.

**Eto na yung breaking point.**

Dumating yung birthday ko. Hindi naman ako umaasa ng sorpresang party o bouquet na kasing laki ng gulong ng truck. Kahit isang cake lang sana, yung Red Ribbon, yung may icing na “Happy Birthday J” — kahit yun lang.

Birthday ko, nag-good morning naman siya.

**Him:** “Happy birthday, babe! Hope you have a great day.”
**Me:** “Thank you, love! Any plan?”
**Him:** “I thought you’d have plans with friends.”
**Me:** “I do, but I thought maybe we could do something later?”
**Him:** “Sure! Let’s meet at the park.”

Park. Ayos. Libre.

Dumating ako sa park, may dala akong pasalubong sa sarili ko — Starbucks, kasi alam kong hindi niya iisipin na ako’y pagsaluhan. Pagdating ko, nakaupo siya sa bench, nakangiti. Sabi niya:

**Him:** “I have a gift for you.”

Sabi ko sa isip ko, “Uy! May gift! May pag-asa pa pala!”

Inabot niya sa akin ang isang paper bag. Yung tipong galing sa ukay-ukayan? Wala namang brand. Binuksan ko… isang mug.

Mug na may print na “World’s Best Girlfriend.”

**Him:** “I saw it at the thrift store. Only 50 pesos! I thought of you agad.”

Teh… **50 pesos. Thrift store. Mug. Birthday gift.**
Tapos hindi man lang niya pinaligyan ng kape yung mug bago ibigay. Walang effort. Walang “brew kita coffee using this mug.”

Umupo lang kami sa park. Nag-usap. Walang handa. Walang kain. Tapos pag-uwi ko, nag-Viber siya:

**Him:** “Today was nice. Quality time is better than material things, right?”

PUTANGINA.

I love quality time. Pero kung ang “quality” ay yung nakaupo lang kami sa park habang ako yung may dalang sariling kape, ibang usapan na yun.

Saka ko na-realize: Hindi lang siya kuripot — **emotional vampire** pa. Yung tipong gusto niyang ako yung laging mag-aadjust, mag-understand, at magpasalamat pa sa minimal effort niya.

Kinabukasan, nagising ako. Tiningnan ko sarili ko sa salamin. Sabi ko:

“J, mahal mo ba talaga siya? O mahal mo lang yung idea na may foreigner kang boyfriend?”

Dun na ako sumagot sa sarili ko. **Alis na.**

Nag-break kami via chat. Yes, ang cheap. Pero sinadya ko. Para maramdaman niya yung energy na binibigay niya sa buong relasyon namin — walang effort, walang emotions, parang reminder lang sa phone.

**Me:** “We need to talk.”
**Him:** “Okay.”
**Me:** “I don’t think this is working. I feel like I’m always giving, and you’re always counting.”
**Him:** “I don’t understand. I thought we were fine.”
**Me:** “We’re not. I need more than just messages and park dates.”
**Him:** “So this is about money again?”
**Me:** “This is about effort. This is about feeling like I matter.”
**Him:** “I message you every day.”
**Me:** “Goodbye.”

At di na ako nag-reply.
Nag-seen siya. Walang goodbye. Walang “I’ll change.” Walang “let’s talk in person.”
Parang transaction lang natapos.

Tapos… **wala.**
Walang mahabang iyakan. Walang 3 months na moving on process. Walang “sana nagbago siya.”

Napansin ko, ang gaan sa pakiramdam.
Hindi ko pala siya mahal nang totoo — **na-in love lang ako sa idea na may foreigner akong boyfriend na pampa-pogi points sa ibang tao.**
Yung tipong pag may nagtatanong, “Uy, ano ba meron sa foreigner?” — sasagot ka na lang ng, “Okay naman… supportive naman… financially aware lang…” hahaha char.

—

**NGAYON:**

Single ako. Masaya. Hindi nagmamadali.

May nakikilala akong iba — Pinoy, simple lang. Hindi mayaman, pero pag sinabing “Kain tayo,” sagot niya hindi lang moral support. Yung tipong sasabihin niyang “Dito na lang tayo sa karinderya, ako na bahala,” o kaya “May extra ako, treat kita sa milk tea.”

Hindi man siya kasing “sosyal” pakinggan ng AFAM, **marunong mag-effort**. Yun lang, sapat na.

Kaya sa mga katulad kong na-in love sa foreigner dahil sa akalaing magbabago ang buhay:
**Mag-ingat. Hindi lahat ng afam, disente. At hindi lahat ng afam, may pera — yung iba, may budget lang talaga.**
At sa mga nag-aakalang porket afam eh buhay mayaman na —
Teh, yung iba, sa park lang din pala kayo uupo. Walang handa. Walang cake. Walang “sagot ko na.”
Yung tipong ikaw pa yung magbaon ng sarili mong pagkain. 😭

**Moral of the story:**
Pera nagdadala sa relasyon? Hindi. Pero kung sa simula pa lang, parang may interest rate na yung pagmamahal niya,
**TAKBO NA. WAG KA NG MAGHINTAY NG PROMO.**

—

**— J, ang babaeng natutong mag-move on dahil sa 50-pesos na mug.**