INIWAN AKO NG AKING ASAWA DAHIL WALA NA AKONG SILBI

Nakatingin ako sa labas habang ang mga bata ay masayang naglalaro, iniisip ko kung paano nagawang mag-empake ni Marites ng kanyang mga gamit habang ako ay nakahiga pa rin at walang lakas lumaban. Sabi niya ay hindi na niya kaya ang buhay na kasama ang isang taong pabigat at wala nang silbi kaya iiwan na niya ako para sa iba. Iniwan niya sa akin ang dalawa naming anak na umiiyak habang pinapanood siyang sumakay sa sasakyan ng lalaking matagal na pala niyang palihim na kinakasama sa likod ko.

Ako si Julius, apatnapung taon gulang at dati akong driver dito sa Manila na walang ibang hangad kundi ang guminhawa. Ang buhay ko noon ay umiikot lang sa pagmamaneho mula umaga hanggang gabi para mabigyan ng magandang kinabukasan ang asawa kong si Marites. Masaya ang aming simpleng pamumuhay sa isang maliit na bahay sa gilid ng kalsada kung saan ang tawanan ang nagsisilbing musika namin noon.

Ngunit nagbago ang lahat nang isang araw ay bigla na lang akong nakaramdam ng matinding pananakit ng likod at mabilis na pagkapagod. Akala ko noong una ay dahil lang ito sa maghapong pag upo sa sasakyan kaya binalewala ko lang ang nararamdaman ko para hindi sila mag alala. Hanggang sa dumating ang punto na hindi na ako makatayo at ang kulay ng aking balat ay naging kasing dilaw na ng isang hinog na mangga.

Dinala ako sa hospital at doon ay nalaman namin na may malubha akong sakit sa atay na nangangailangan ng mahabang gamutan at malaking pera. Para akong binuhusan ng malamig na tubig dahil alam kong wala kaming malaking ipon para tustusan ang mga gamot at mga bayarin sa hospital. Simula noon ay naging bilanggo na ako ng aming sariling higaan at tanging ang kisame na lang ang aking nagiging kausap araw araw sa aming bahay.

Habang tumatagal ang aking pagkakasakit ay nararamdaman ko ang unti unting paglamig ng pakikitungo sa akin ng asawa kong si Marites sa loob. Ang dati niyang malambing na tinig ay napalitan ng mga buntong hininga at mga tinging puno ng pagod at tila ba nagsisisi siya sa aming kalagayan. Pinapanood ko siya habang nag aayos siya ng sarili bago umalis ng bahay para pumasok sa bago niyang trabaho bilang isang cashier sa mall.

Isang gabi ay narinig ko si Marites na may kausap sa labas ng aming bintana at doon ko narinig ang boses ng isang lalaking hindi ko kakilala. Sabi ng lalaki ay huwag na siyang mag alala dahil siya na ang bahala sa lahat ng kailangan niya basta magkikita silang muli sa susunod. Doon ko naramdaman ang pinakamahapd! na sugat sa aking puso dahil buhay pa ako pero parang pinalitan na niya ako sa kanyang buhay at puso.

Dahil sa aming kahirapan ay napabayaan na rin ang aming dalawang anak na nagsimula nang lumiban sa klase at sumama sa mga maling barkada. Ang panganay naming lalaki ay natutong uminom ng alak at laging umuuwi nang lasing habang ang bunso naman ay halos hindi na umuuwi sa bahay. Nakahiga lang ako at walang magawa kundi ang umiyak nang tahimik habang pinapanood kong nagigiba ang pamilyang binuo ko nang maraming taon.

Dumating ang pinakamasakit na gabi nang mag empake si Marites ng kanyang mga gamit habang ako ay nakahiga pa rin at walang lakas lumaban. Sabi niya ay hindi na niya kaya ang buhay na kasama ang isang taong pabigat at wala nang silbi kaya iiwan na niya ako para sa iba. Iniwan niya sa akin ang dalawa naming anak na umiiyak habang pinapanood siyang sumakay sa sasakyan ng lalaking matagal na pala niyang palihim na kinakasama.

Ngunit sa gitna ng aking kawalan ng pag asa ay dumating ang tulong mula sa aking mga dating kasamahan sa trabaho at amo na hindi ako nakalimutan. Nag ambagan sila para maibili ako ng mga kailangan kong gamot at dinala nila ako sa isang mas malaking hospital . Sa loob ng ilang buwang gamutan at disiplina sa pagkain ay unti unting bumalik ang aking lakas at ang dati kong kulay na nawala.

Nang tuluyan na akong gumaling ay bumalik ako sa pagmamaneho at pinilit kong itaguyod muli ang aming pamilya kahit na wala na ang kanilang ina. Kinausap ko ang aking mga anak nang masinsinan at ipinaliwanag ko sa kanila na kailangan naming maging matatag para sa aming kinabukasan kahit kami na lang. Unti unti silang nagbago at bumalik sa pag aaral dahil nakita nila ang aking pagsisikap na maiahon silang muli sa hirap na aming naranasan.

Ngayon ay masaya na kaming namumuhay ng aking mga anak at kahit marami ang nagtatangkang pumasok sa puso ko ay pinili ko na huwag mag asawa. Ang buong oras ko ay ibinibigay ko na lang sa kanila dahil sila ang dahilan kung bakit ako binigyan ng pangalawang pagkakataon na mabuhay muli. Sapat na sa akin ang makita silang nakangiti at maayos ang kalagayan dahil doon ko naramdaman ang tunay na kapayapaan na hinahanap ko noon.

Minsan ay nababalitaan ko ang balita tungkol kay Marites mula sa aming mga dating kapitbahay na nakakakita sa kanya sa kabilang barangay kung saan siya nakatira ngayun. Nalaman ko na ang lalaking ipinalit niya sa akin ay isang lasenggo at sugarol na madalas siyang sakt@n at maltr@tuhin tuwing uuwi ito sa kanilang bahay. Minsan pa nga raw ay nakikita siyang may mga p@sa sa mukha at braso dahil sa tind! ng pananak!t na nararanasan niya sa kanyang kinakasama.

Hindi ko na naramdaman ang awa o gal!t dahil alam ko na ang bawat desisyon natin sa buhay ay may kaukulang resulta na kailangan nating harapin. Pinili niya ang madaling daan at ang pansamantalang saya kaya ngayon ay pinapasan niya ang bigat ng kanyang maling desisyon na iwanan ang kanyang pamilya. Habang ako ay patuloy na bumabangon at nagpapasalamat sa bawat umaga na kasama ko ang aking mga anak na siyang tunay na kayamanan ko.