INIMBITA AKO NG EX-HUSBAND KO SA KASAL NIYA PARA IPAHIYA AKO BILANG “PULUBI”—PERO NAMUTLA SIYA NANG BUMABA AKO SA ISANG ROLLS ROYCE KASAMA ANG KAMBAL NA INIWAN NIYA AT SINABING: “ITIGIL ANG PARTY! ANG GASTOS SA KASAL NA ITO AY GALING SA NAKAW!”
Araw ng kasal ni Jake at ng kanyang bagong fiancée na si Celine.

Ginanap ito sa pinakamahal na garden venue sa Tagaytay. Lahat ay magarbo. Ang mga bulaklak ay imported, ang pagkain ay catered ng sikat na chef, at ang suot ni Jake ay designer suit.

Sa gitna ng kasiyahan, may isang inaabangan si Jake. Inimbita niya ang kanyang ex-wife na si Mariel.

Ang plano ni Jake ay simple: Ipahiya si Mariel.

Limang taon na ang nakararaan, iniwan ni Jake si Mariel habang buntis ito sa kambal. Ang rason niya? Pabigat daw si Mariel. Wala raw itong ambisyon. Gusto ni Jake ng mayamang babae, kaya sumama siya kay Celine na galing sa kilalang pamilya.

“Bro,” bulong ni Jake sa Best Man niya. “Inimbita ko si Mariel para makita niya kung anong sinayang niya. Gusto kong makita siyang naka-jeans at t-shirt habang kumakain ng lechon na binayaran ko. Gusto kong ipamukha sa kanya na basura siya at ako ang hari.”

Habang naghihintay si Jake, may pumailanglang na kakaibang ingay mula sa labas ng venue. Isang malalim at magandang ugong ng makina. Ilang segundo lang, bumulong ang mga tao. May tumabi pa sa bintana para sumilip.

Isang makintab na Rolls Royce, itim na itim na tila salamin, ang huminto mismo sa harap ng garden entrance.

Namutla si Jake. Hindi siya sigurado kung sino ang sakay noon. Kilala niya ang karamihan sa mga bisita, wala sa kanila ang may ganung klaseng sasakyan.

Bumukas ang pinto ng sasakyan. At doon siya bumaba—si Mariel.

Ngunit hindi ito ang Mariel na inaasahan niya. Nakasuot ito ng eleganteng midnight blue gown na tila gawa sa seda. Ang kanyang buhok ay maayos na nakalambitin, may alahas na maliliit ngunit halatang mamahalin. Ang kanyang tindig ay tiwasay at puno ng dignidad, hindi katulad noon.

At kasunod niyang lumabas—ang kambal. Ang mga anak na minsan niyang itinakwil. Parehong nakabarong at bestida na tila mga munting prinsipe at prinsesa.

Biglang tumahimik ang buong venue. Ang mga bisita ay napalingon. Ang iba ay napanganga. Si Celine, ang bride, ay napatingin kay Jake na para bang humihingi ng paliwanag.

Humarap si Mariel sa karamihan, ngumiti nang bahagya. “Pasensya na at na-late ako,” aniya nang may mahinahong tinig. “May meeting kasi ako sa Singapore kaninang umaga, kailangan kong dumiretso galing airport.”

PART 3

Tumayo si Jake. Hindi niya alam kung luluhod ba siya sa gulat o tatakbo papalayo.

“May sasabihin lang ako,” pahayag ni Mariel, habang hawak ang kamay ng kambal. Humakbang siya papalapit, pero hindi para kay Jake—para sa mga bisita.

“Limang taon na ang nakararaan, iniwan ako ng lalaking ito habang nagdadalang-tao ako sa kambal,” malinaw na sabi ni Mariel. “Ang rason? Wala raw akong pera. Wala raw akong kwenta. Pinili niya ang pamilya ni Celine dahil sa kanilang kayamanan.”

Nagkaroon ng bulungan. Si Celine ay namumula, hindi alam kung saan titingin.

“Pero alam ba ninyo kung saan nanggaling ang pera para sa kasal na ito?” tanong ni Mariel.

Biglang bumalot ng kaba si Jake. Hindi siya makapagsalita.

Binuksan ni Mariel ang kanyang maliit na clutch bag. Kumuha siya ng isang folder at inilabas ang mga dokumento. Iniabot niya ito sa isang bisitang mukhang abogado.

“Kilala niyo ba ang kumpanyang ‘Yamamoto Industries’?” tanong ni Mariel. “Ang kompanyang pinagkakautangan ng pamilya ni Celine ng 50 milyong piso. Ang kompanyang iyon… akin.”

Sabay-sabay na napatingin ang lahat kay Celine at sa kanyang magulang. Ang mga ito ay putla na parang multo.

“At ang perang ipinambayad ni Jake sa venue na ito, sa pagkain, sa designer suit niya,” dugtong ni Mariel. “Galing iyon sa perang ninakaw niya mula sa aming savings account bago niya ako iwan. Ang perang para sa gatas at gamot ng kambal noong sila’y bagong silang.”

Nagkaroon ng kaguluhan. Ang ilan ay bumulong ng “nakakaloka” at “hindi maaari.”

Hinarap ni Mariel si Jake. “Akala mo ipapahiya mo ako? Limang taon kitang hinintay na kusang humingi ng tawad sa mga anak mo. Pero ngayong araw na ito, napatunayan kong wala ka nang pag-asang magbago.”

Bumaling siya sa mga bisita. “Itigil na ang party na ito. Hindi dapat ipagdiwang ang kasal na binuo sa kasinungalingan at pagnanakaw.”

Lumapit ang kambal sa ama nila. Tiningnan nila ito nang matagal. “Papa,” sabi ng isa. “Bakit mo ginawa ‘yon?”

Hindi makasagot si Jake. Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, wala siyang masabi.