Lahat ng kapitbahay ay pumirma na sa kontrata. Milyon ang offer. Si Tatay Karding na lang ang ayaw pumirma para ibenta ang kanyang dalawang ektaryang lupain na puno ng matatandang puno ng Narra at mangga.

“Sakim ka, Karding!” sigaw ni Aling Vina, ang tsismosang lider ng mga galit na kapitbahay. Sinugod nila ang kubo ng matanda. “Dahil sa katigasan ng ulo mo, hindi kami mababayaran! Gusto mo ikaw lang ang masunod! Iniisip mo lang ang sarili mo!”

“Hindi sa ganun, Vina,” mahinahong paliwanag ni Tatay Karding habang hinahaplos ang puno ng Narra. “Hindi lahat ay nabibili ng pera. Ang lupang ito ang buhay ng ating baryo. May tubig sa ilalim nito na nagmumula sa bundok. Kapag sinemento nila ito, mamamatay tayo.”

“Pwe! Puro ka pamahiin!” sigaw ni Mang Gorio. “Milyones na ’to oh! Makakaalis na tayo sa hirap! Pero dahil sa’yo, nakatengga kami! Paano pag nag-backout ang developer?!”

Dahil sa galit, in-isolate ng buong barangay si Tatay Karding. Walang bumibili ng gulay niya. Walang bumabati sa kanya. Minsan, binabato pa ng basura ang bakuran niya. Tinatawag siyang “Damot” at “Baliw” ng mga bata. Tiniis lahat ito ni Tatay Karding. Nanatili siya sa kanyang lupa, inaalagaan ang mga puno, at nililinis ang maliit na sapa sa gitna nito.

Lumipas ang anim na buwan. Umalis ang developer dahil sa tagal ng negosasyon. Galit na galit ang mga tao kay Karding.

Ngunit dumating ang hindi inaasahan.

Pumasok ang matinding El Niño.

Sa loob ng tatlong buwan, hindi pumatak ang ulan. Natuyo ang mga irigasyon. Ang mga balon ng barangay ay naging putik na lang. Ang mga pananim sa ibang bukid ay namatay at naging kulay brown.

Nagdeklara ng State of Calamity.

Wala nang tubig na lumalabas sa gripo. Ang rationing ng bumbero ay hindi sapat. Ang presyo ng bottled water sa bayan ay nagmahal nang triple. Nagkakagulo na ang mga tao. Nagsimula nang magkasakit ang mga bata dahil sa dehydration at heat stroke. Ang perang ipinangako sana ng developer ay walang silbi—hindi mo naman pwedeng inumin ang pera.

Isang tanghali, habang namimilipit sa uhaw ang barangay, may napansin si Aling Vina.

Sa gitna ng kulay kalawang na paligid, ang lupa ni Tatay Karding ay nananatiling luntian. Ang mga puno ay mayabong pa rin.

“Bakit buhay ang tanim niya?” nagtatakang tanong ni Mang Gorio, tuyot na ang lalamunan.

Dahil sa desperasyon, nilapitan ng mga tao ang bakuran ni Tatay Karding. Sumilip sila sa bakod.

Laking gulat nila. Sa gitna ng lupain ng matanda, sa ilalim ng malalaking puno na ayaw niyang ipaputol, ay may malinaw at malamig na bukal ng tubig na patuloy na umaagos. Ang natural spring na protektado ng mga ugat ng puno ay hindi natuyo.

Nagkatinginan ang mga magkakapitbahay. Hiyang-hiya sila.

Ito ang sinasabi ni Karding noon. Kaya ayaw niyang ipasemento ang lupa dahil alam niyang ito ang water table ng lugar. Kung naging mall ito, wala na silang pagkukuhaan ng tubig ngayon.

Nakita sila ni Tatay Karding. Nakatayo ito sa tabi ng bukal, may hawak na timba.

Kinabahan ang mga tao. Inisip nila na gagantihan sila ng matanda. Inisip nila na ipagkakait nito ang tubig o di kaya ay ibebenta nang mahal gaya ng ginawa nila sa kanya.

“Tatay Karding…” tawag ni Aling Vina, nakayuko. “Pwede po bang… makahingi?”

Tumingin si Tatay Karding sa kanila. Nakita niya ang tuyot na labi ng mga batang dati ay nambabato sa kanya. Nakita niya ang pagsisisi sa mata ni Mang Gorio.

Hindi nagalit si Tatay Karding. Hindi siya nanumbat.

Binuksan niya nang maluwag ang kanyang gate.

“Pasok kayo,” sigaw ni Tatay Karding. “May hose dyan sa gilid. Kumuha kayo ng mga balde at drum. Libre ito. Walang bayad. Ang tubig ay galing sa Diyos, para sa ating lahat.

Napatigil ang mga tao. Hindi sila makapaniwala. Matapos ang pang-aalipusta nila, tubig at pagmamahal ang isinukli ng matanda.

Nag-unahan ang mga tao, hindi para magtulakan, kundi para punuin ang mga lalagyan. Uminom sila nang sagad. Naligo ang mga bata. Naramdaman nila ang lamig ng tubig na nagligtas sa kanilang buhay.

Lumapit si Aling Vina kay Tatay Karding, tumutulo ang luha sa hiya.

“Patawarin mo kami, Tay,” hagulgol ni Vina. “Ang sama namin sa’yo. Tinawag ka naming sakim, pero kami pala ang sakim. Kung ibinenta mo ’to, patay na kaming lahat ngayon.”

Ngumiti lang si Tatay Karding at tinapik ang balikat ng kapitbahay. “Ang lupa, hindi ’yan basta ari-arian, Vina. Yan ang nanay natin. Kapag inalagaan mo siya, aalagaan ka rin niya pabalik.”

Mula noon, nagbago ang tingin ng buong barangay. Hindi na nila pinangarap ang mall. Nagtulungan silang magtanim ng mas maraming puno sa paligid ng bukal ni Tatay Karding. Narealize ng lahat na ang tunay na yaman ay hindi ang milyones sa bangko, kundi ang kalikasang bumubuhay sa komunidad—isang yamang hindi kayang tumbasan ng kahit anong semento at bakal.

Interesting For You