INALIPUSTA AT TINAWAG NA “BASURA” NG BRIDE ANG KANYANG AMANG BASURERO KAYA HINDI NIYA ITO INIMBITA SA KASAL, PERO NAG-COLLAPSE SIYA SA SIMBAHAN NANG HINDI SUMIPOT ANG GROOM AT NABUKING SA SULAT NA ANG GINASTOS SA KASAL AY GALING PALA SA IPON NG AMA NA ITINAKWIL NIYA

Nagniningning ang San Agustin Church sa Maynila. Ito ang araw ng kasal ni Vanessa, isang babaeng kilala sa pagiging social climber at perfectionist.

Ang suot niyang gown ay gawa ng sikat na designer, nagkakahalaga ng kalahating milyon.

Ang mga bisita ay puro elite, mga mayayamang kaibigan niya at mga business partners ng mapapangasawa niyang si James, isang arkitekto.

Habang nag-aayos sa bridal car, tinanong si Vanessa ng kanyang Maid of Honor.

“Van, asan pala ang Daddy mo? Bakit hindi natin siya nakikita? Sino maghahatid sa’yo sa altar?”

Umirap si Vanessa.

“Diba sinabi ko na sa inyo? Patay na siya. At saka, please lang, huwag niyo nang babanggitin ang matandang ‘yun. Nakakasira ng vibe. Baka mamaya, pumunta pa ‘yun na amoy-araw at amoy-basura. Masisira ang image ko sa pamilya ni James.”

Ang totoo, buhay na buhay pa si Mang Berting.

Nasa labas siya ng gate ng simbahan, nakasuot ng luma niyang Barong na naninilaw na.

Gusto lang niyang masilayan ang anak niya sa malayo.

Isa siyang hamak na garbage collector o basurero sa loob ng 30 taon.

Noong nakaraang gabi, nagmakaawa si Mang Berting kay Vanessa.

“Anak, kahit sa pinto lang ako. Gusto kitang makita,” sabi ng ama.

“Umalis ka nga!” sigaw ni Vanessa. “Ang baho mo! Nakakahiya ka! Basura ka lang, Dad! Huwag kang eeksena sa kasal ko dahil ipapakaladkad kita sa guard!”

Masakit man, tinanggap ni Mang Berting ang pang-aalipusta ng anak para sa kaligayahan nito.

Bumalik sa kasalukuyan.

Nag-umpisa na ang processional.

Naglakad ang mga abay.

Nang bumukas ang pinto para kay Vanessa, grand entrance ang peg niya.

Pero may mali.

Wala si James sa altar.

Walang groom.

Nagbulungan ang mga bisita.

“Nasaan si James? Bakit wala pa?”

Lumapit ang Best Man kay Vanessa na nasa gitna ng pasilyo.

Putlang-putla ito at may inabot na sulat.

“Vanessa… pinapabigay ni James. Hindi raw siya darating.”

“ANONG HINDI?!” tili ni Vanessa. “Nababaliw na ba siya?! Nandito ang lahat ng bisita!”

Hinablot ni Vanessa ang sulat at binasa ito sa harap ng maraming tao.

Ang bawat salita ay parang sampal sa kanyang mukha.

Vanessa,

Sorry, pero hindi kita kayang pakasalan.

Kagabi, pumunta ako sa condo mo para i-surprise ka sana.

Pero naabutan kitang sinisigawan ang isang matandang lalaki sa lobby.

Narinig ko lahat.

Tinawag mong ‘basura’ ang sarili mong ama.

Pinalayas mo siya na parang aso.

Sinundan ko ang Tatay mo.

Kinausap ko siya.

Umiiyak siya, Vanessa.

Pero alam mo kung anong sinabi niya?

“Iho, alagaan mo ang anak ko ha? Pasensya na kung wala akong maibigay.”

Nanginig ang kamay ni Vanessa habang nagbabasa.

Tumulo ang luha niya, hindi dahil sa lungkot, kundi sa takot na mabuking siya.

Pinagpatuloy niya ang pagbasa, at dito na gumuho ang mundo niya.

Nalaman ko ang totoo.

Ipinagmamalaki mo sa akin na galing sa “business” mo ang 1 Milyong Piso na panggastos sa kasal na ‘to.

Na “self-made woman” ka.

Sinungaling ka.

Ang 1 Milyon na ‘yan?

Galing ‘yan kay Mang Berting.

Ibinenta niya ang lupa nila sa probinsya at ang kaisa-isa niyang jeep para lang ibigay sa’yo ang dream wedding mo.

Nagtitipid siya sa pagkain, namumulot ng kalakal, para lang makaipon para sa’yo.

Tapos tatawagin mo siyang BASURA?

Kung nagawa mong itakwil ang taong nagbigay sa’yo ng buhay at nagpakahirap para sa luho mo, paano pa kaya ako na asawa mo lang?

Ayoko sa babaeng walang utang na loob.

Tapos na tayo.

James

Binitawan ni Vanessa ang papel.

PLAK!

Natahimik ang buong simbahan.

Rinig ng lahat ang laman ng sulat dahil may lapel mic na nakakabit sa Best Man na nakalimutang patayin.

“Oh my God…” bulong ng mga sosyal na bisita.

“Grabe, ang sama pala ng ugali niya.”

“Kawawa naman ang Daddy niya. Kadiri siya.”

Tumingin si Vanessa sa pinto ng simbahan.

Umaasa siyang biro lang ang lahat.

Pero wala si James.

Sa halip, nakita niya sa labas ng gate, sa gitna ng init ng araw, si Mang Berting.

Nakatingin ito sa kanya, umiiyak, pero nandoon pa rin ang pagmamahal.

Tatalikod na sana ang matanda para umalis.

“Pa…” bulong ni Vanessa.

Gusto niyang tumakbo.

Gusto niyang habulin ang Tatay niya.

Pero hindi siya makagalaw sa bigat ng kahihiyan at pagsisisi.

Iniwan siya ng lahat.

Ang mga bisita ay nag-alisan na, ayaw madamay sa iskandalo.

Naiwan si Vanessa sa gitna ng magarang simbahan, suot ang mamahaling gown na binayaran ng dugo at pawis ng amang tinawag niyang basura.

Doon niya napagtanto na sa paghahangad niyang magmukhang “ginto” sa paningin ng iba, itinapon niya ang tunay na diyamante ng buhay niya—ang kanyang ama.

At ngayon, siya ang naiwang parang basura sa paningin ng lahat.

Disclaimer: Ang mga kwento rito ay piksyon lamang at hindi balita. Ang mahalaga ay ang aral at emosyon na maaaring mangyari sa kahit kanino