INABANGAN NAMIN NI MAMA YUNG KABIT NI PAPA SA KANTO NG BARANGAY NILA. AT NANG MAKITA NA NAMIN YUNG PANGET NA KABIT NI PAPA, B!NATO NAMIN NG DALA DALA NAMING NAKA BALOT NA MGA T4E NG KALABAW. SI KABIT S4PUL SA MUKHA NG T4E NG KALABAW

Hingal-kabayo kaming nakatayo ni Mama sa kanto ng Barangay Maligaya. Pero walang maligaya sa mukha ni Mama ngayon. Kung nakam4mat@y lang ang talim ng titig niya, kanina pa hiwa-hiwa yung signage ng barangay hall.

​”Ma, sigurado ka bang dadaan yun dito?” tanong ko habang inaayos ang hawak kong supot. Mabigat-bigat din ‘to, at amoy… well, amoy organic fertilizer na sariwa.

​”Sinabi sa akin ng kumare ko, dito ang uwi nung bruhang yun pagtapos ng shift niya,” bulong ni Mama. “Handa ka na ba, nak?”

​Tiningnan ko yung “bala” namin. Isang supot ng mamasamasang t@e ng kalabaw na pinulot pa namin sa bukid kanina. “Ready na, Ma. Full metal jacket na ‘to.”
​
​Maya-maya, may bumabang babae sa tricycle. Naka-pustura, naka-heels, at feeling diyosa habang naglalakad sa kanto. Pero sa paningin naming mag-ina? Siya ang main character sa trah3dy@ng isusulat namin ngayon.

​”Siya ba ‘yan, Ma?”

​”Siya nga,” gigil na sabi ni Mama. “Yung mukhang hipon na ‘yan ang pinalit ng Papa mo sa akin Aba, hindi pwedeng hindi siya makatikim ng grasya mula sa atin.”

​Huminga ako nang malalim. Target locked. Distance: 5 meters. Wind direction: Favoring the smell.
​
​”Ngayon na!” sigaw ni Mama.

​Parang nag-slow motion ang paligid. Sabay kaming lumabas sa likod ng malaking basurahan. Buong pwersa kong inihagis yung nakabalot na regalo namin. Si Mama naman, parang pro-baseball player ang bwelo.

​SPLAT!

​Bulls3ye. S@pul sa gitna ng mukha ni kabit ang regalo ng kalabaw. Yung puti niyang blusa, naging abstract painting ng brown at green.

​”AY KALABAW!” tili nung babae. Literally.

​”Oh, ano?! Bagay sa ‘yo ‘yan kasi kasing-baho ng ugali mo yung hinaharap mo!” sigaw ni Mama habang naghi-hysterical sa tawa.

​Ako naman, halos gumulong na sa kalsada. Yung mukha nung kabit, hindi mo na malaman kung nasaan ang mata o ilong dahil natabunan na ng “organic matter.” Para siyang nag-mud pack sa gitna ng kanto, pero version na pang-horror.

​Nung mapansin naming magsisigaw na siya para humingi ng saklolo, hinila na ako ni Mama. “Takbo, nak! Baka mahabol tayo ng amoy!”

​Habang tumatakbo kami palayo, tawang-tawa pa rin si Mama. “Nak, picture-perfect yung mukha niya. Sayang, hindi ko nakuhaan ng pang-my-day!”

​”Hayaan mo na, Ma,” sagot ko habang humahagalpak. “At least ngayon, alam na ni Papa na ang taste niya, pang-t@e talaga!”

​Umuwi kaming magaan ang loob at nagtatawanan, amoy t@e ng kalabaw man ang kamay, pero solve na solve naman ang gabi.