Totoo yan, author… nagawa ko po talaga ‘yan sa sarili kong anak…

Wala na kase akong pagpipilian noon, kaysa naman pare-parehas kaming magutom na mag-anak…

Sunod-sunod kase ang pangang4nak ko nun, Ms. Nhie dahil hindi pwedeng hindi pagbibigyan si mister dahil nanan4kit !!!

Kaysa naman uminda ako ng mga p@sa ay pinagbibigyan ko na lang— wala nga syang pat4wad, Ms. author dahil kahit sa harap ng mga anak ko basta inabot sya ng li*bog ay uup4kan nya ako !

Wala naman akong pambili ng pi*lls noon dahil inuuna ko ang pambili namin ng makakain… kaya dumami po ng dumami ang mga anak ko !

Hindi pa rin kase uso nun ang pangangan4k sa ospital— sa kumadron4 lang ay ayus na.

Wala din akong masyadong aral, Ms. Nhie kaya inaamin ko pong du*ngo talaga ako pagdating sa bagay tungkol sa family pl4nning…

Araw-araw talaga kaming kapos sa pagkain dahil paglalabada lang minsan sa isang linggo ang tanging hanap-buhay ko…

Hindi ko rin maasahan ang asawa ko dahil mas inuuna pa nya ang al4k kaysa sa kakainin ng mga anak namin…

Sobrang hirap ng buhay namin nun, author… lalo pa’t manaon ang agwat ng mga anak ko, tapos kabuwanan ko pa !

Kaya ng malaman ko na naghahanap ng maaam*pong b4ta ang isang mag-asawang hindi magka-anak na pinaglalabad4han ko ay ipinagpri*sinta ko ang ipinagbubun*tis ko…

S4hod-lampin ang usapan namin sa halagang hindi ko na babanggitin pa dito… pero malaking halaga na rin noong panahon na yun !

Paglabas palang ng b4ta sa sinapupunan ko ay hindi ko na sya mahahawak4n— sila na ang mga magulang !

Pikit-mata ko ‘yung ginawa, Ms. Nhie… !!!

Kahit parang sas4bog ang puso ko ng marinig ko ang iyak ng anak ko… parang gusto ko nalang isuli ang pera, pero nabaw4san ko na ng malaki !!!

Ang sakit pala sa puso na ipamig4y sa iba ang batang ikaw mismo ang nagluw@l… iyak ako ng iyak nun, Ms. Nhie— parang may nam4tay na bahagi ng pagkatao ko !!!

Pero kinalma ko ang sarili ko… at inisip na mas makakabuti sa kanya ang ginawa ko— dahil sa bago nyang pamilya ay may tyansang gumanda ang kinabukasan nya !

Pero ang ikinalumo ko, author pag labas ko ng ospital ay nawawala na ang pera sa pinagtagu4n ko— naipat4lo na pala ng asawa ko sa s@bong !!!

Nag-aw4y talaga kami kahit naghihina pa ako… sabi nya may karapatan din daw sya sa pera dahil anak din daw nya ang ibinen*ta ko !!!

Ang ikinag4lit ko pa… sinabi nya na gum4wa daw ulit kami ng bago at humanap daw ulit ako ng bibili— maganda daw palang hanap-buhay ang pagbeben*ta ng anak !!!

Sa galit ko ay nilayas4n namin s’ya ng mga bata— umuwi kami ng probinsya namin sa L****.

Sumunod din s’ya dun, author pero ipinagtabuy4n sya ng mga kapatid ko at tinakøt !!!

Sa ngayun, Ms. Nhie ay nandito pa rin po kami sa probinsya ng mga anak ko…

Simple lang ang buhay dito… pero ang mahalaga ay nakakak4in kami ng tatlong beses isang araw… dahil magt4nim ka lang ng kamote dito ay mabubusog kana, ‘di tulad sa lungsod na lahat ay may presyo ang bilihin ultimo dahon ng malunggay.

19 na ang edad sa kasalukuyan ng ipinaam*pon ko, author… ni wala rin akong balita sa kanya o kung ano ba ang hitsura nya… ??? pero sigurado akong masagana ang buhay nya ngayun dahil mababait naman ang mag-asawang nag-am*pon sa kanya. Nabalitaan ko nga na nag migr4te sila sa States noon matapos kong mang@nak— siguro nat@kot na b4wiin ko ang sanggol sa kanila !!!

Hinihiling ko lang, Ms. Nhie na sana dumating ang araw na mayak4p at makita ko man lang ang anak ko… alam kong napaka-imposible nun pero wala namang imposible sa Dios !

Sana rin makahingi ako ng taw4d sa kanya at maipaliwanag ang dahilan kung bakit ko sya nagawang ipa-ampøn noon….

Hanggang dito na lang ang confession ko, Ms. Nhie… salamat po sa pagkakataon na maibahagi ko ang karanasan ko sa buhay… Godbless