Isang video ngayon ang mabilis na kumakalat sa social media na tila humihiwa sa puso ng bawat Pilipinong nakakapanood nito. Hindi ito ang karaniwang nakakatawang viral video o dance challenge, kundi isang seryosong pagbabahagi ng isang matanda tungkol sa kanyang karanasan sa loob ng isang nursing home. Sa gitna ng modernong panahon, tila isang malaking sampal ang hatid ng kanyang mga salita sa ating lahat.

Marami sa atin ang nangangarap ng isang tahimik at komportableng buhay sa ating pagtanda, ngunit paano kung ang inaakala mong paraiso ay maging isang kulungan ng kalungkutan? Ang kuwentong ito ay hindi lamang tungkol sa isang pasilidad, kundi tungkol sa mga aral na madalas ay huli na nating matutunan. Nakakagulantang ang bawat segundong lumilipas habang pinapakinggan ang kanyang boses na puno ng pait.

Nagsimula ang lahat sa isang simpleng desisyon—ang paglipat sa isang lugar kung saan inaakalang mas mabibigyan ng sapat na atensyong medikal ang isang tumatanda na. Sa ating kultura, ang paglalagay sa magulang sa ganitong lugar ay madalas na ituring na banyaga o hindi maka-Pilipino. Ngunit sa likod ng mga puting pader at malinis na pasilyo, may mga lihim na ngayon lamang nabubunyag.

Ang unang masakit na katotohanan na ibinahagi ay ang unti-unting pagkawala ng iyong sariling pagkatao at kalayaan. Kapag pumasok ka na sa ganitong sistema, hindi mo na hawak ang iyong oras; mula sa pagkain, pagtulog, hanggang sa pagligo, lahat ay may nakatakdang iskedyul na dapat sundin. Para sa isang taong buong buhay na nagdesisyon para sa sarili, ito ay isang malaking dagok.

Dramatiko ang pagkakalarawan sa mga gabing madilim kung saan ang tanging maririnig mo ay ang tunog ng mga makinang tumutulong sa paghinga o ang yabag ng mga nars sa labas. Dito mo maiisip na ang kalayaan ay hindi lamang ang kakayahang lumakad, kundi ang kakayahang pumili ng sarili mong ulam. Ang pagsisisi ay nagsisimula sa mga maliliit na bagay na dati ay binabalewala lang natin.

Ang pangalawang aral ay tungkol sa tunay na kahulugan ng samahan at komunikasyon sa loob ng isang institusyon. Akala ng marami, dahil marami kang kasama na kasing-edad mo, hindi ka na makakaramdam ng lumbay o pag-iisa. Pero ang totoo, maaari kang mapaligiran ng daan-daang tao pero pakiramdam mo ay ikaw lang ang mag-isa sa mundo.

Ito ay dahil ang bawat isa sa inyo ay may kanya-kanyang bitbit na pait at pangungulila sa kanilang mga pamilyang naiwan sa labas. Ang mga kuwentuhan ay madalas na nauuwi sa pag-alala sa mga anak na madalang bumisita o mga apo na halos hindi na sila makilala. Napakasakit isipin na ang iyong huling mga taon ay gugugulin sa piling ng mga estranghero.

Pangatlo, ang pera at materyal na bagay ay biglang nawawalan ng silbi sa loob ng apat na sulok ng iyong silid. Kahit gaano pa kalaki ang iyong naipon o kahit gaano pa kaganda ang iyong naging career, hindi nito kayang bilhin ang init ng yakap ng isang mahal sa buhay. Ang mga mamahaling kagamitan ay nagiging dekorasyon na lamang sa isang buhay na unti-unting kumukupas.

Sa ating pagsusuri, ang ganitong mga kuwento ay nagbibigay ng bagong perspektibo sa kung paano natin pinahahalagahan ang ating mga nakatatanda sa Pilipinas. Sa kabila ng pagiging abala natin sa trabaho at sa pag-abot ng ating mga pangarap, tila nakakalimutan natin ang mga taong naging pundasyon ng ating pagkatao. Ang career ay pansamantala, ngunit ang pamilya ay habambuhay na responsibilidad.

Ang ikaapat na aral ay ang bigat ng damdamin tuwing sasapit ang mga okasyon na dati ay masaya ninyong ipinagdiriwang sa bahay. Ang Pasko o kaarawan sa loob ng nursing home ay may ibang klase ng lungkot na hindi kayang ipaliwanag ng kahit sinong manunulat. Dito mo mapagtatanto na ang tunay na tahanan ay hindi ang gusali, kundi ang mga taong nagmamahal sa iyo.

Maraming netizens ang hindi nakatiis at nagpaabot ng kanilang samu’t saring reaksyon sa viral na pagbabahaging ito sa social media. Isang netizen ang nagkomento ng, “Naiyak ako nang husto, naalala ko ang tatay ko na nasa probinsya. Hindi ko hahayaang mapunta siya sa ganyan kahit gaano pa kahirap ang buhay namin dito sa Maynila.”

May isa namang nagsabi na, “Sana mapanood ito ng mga kabataan ngayon para matuto silang magpahalaga sa kanilang mga magulang habang malakas pa sila.” Ang mga komentong ito ay nagpapakita lamang na buhay na buhay pa rin ang pagpapahalaga nating mga Pinoy sa ating pamilya, ngunit minsan ay kailangan lang nating mapaalalahanan ng mga ganitong masakit na realidad.

Ikalimang aral na ibinahagi ay ang pagbabago ng tingin mo sa iyong sarili—mula sa pagiging provider, ikaw ay nagiging tila isang pabigat o obligasyon na lamang. Ito ang pinakamasakit na bahagi ng pagtanda, ang maramdaman na ang iyong presensya ay nagdudulot ng abala sa iyong mga anak. Bagama’t hindi nila sinasabi, nararamdaman mo ito sa bawat buntong-hininga at madalang na pagtawag.

Ang pang-anim at huling aral ay ang pagtanggap na ang oras ay hindi na maibabalik at ang mga pagkakataong hindi natin nagamit nang tama ay magiging habambuhay na pagsisisi. Ang paghingi ng tawad at pagpapatawad ay dapat gawin habang may pagkakataon pa. Huwag hintayin na ang tanging maging kausap mo na lang ay ang kisame ng isang silid sa nursing home.

Ano nga ba ang ibig sabihin nito para sa ating mga career at mga relasyon sa kasalukuyan? Ito ay isang panawagan para sa “balance” o balanse sa buhay. Hindi masamang magsikap para sa kinabukasan, pero huwag nating hayaang mapabayaan ang mga taong nagbigay sa atin ng pagkakataong magkaroon ng magandang bukas. Ang pag-aalaga sa magulang ay hindi dapat ituring na sakripisyo, kundi isang pribilehiyo.

Sa mundo ng showbiz, madalas nating makita ang mga sikat na personalidad na may mga magagarbong buhay, ngunit marami rin sa kanila ang may ganitong lihim na pait. Ang kuwentong ito ay nagsisilbing tulay para pag-usapan ang mga bagay na madalas ay itinuturing nating “taboo” o hindi dapat pag-usapan sa harap ng maraming tao. Ang pagtanda ay realidad na lahat tayo ay kakaharapin.

Dapat nating tandaan na ang bawat kulubot sa balat ng ating mga magulang ay simbolo ng kanilang mga pinagdaanan para sa atin. Ang bawat uban sa kanilang buhok ay saksi sa mga gabing hindi sila nakatulog para lamang masiguro ang ating kaligtasan. Ang nursing home ay maaaring magbigay ng gamot, pero hindi nito kayang magbigay ng pag-ibig na tanging pamilya lamang ang makakapagparamdam.

Nakakatuwang makita na ang video na ito ay nagbunga ng mga positibong aksyon mula sa mga tagapanood, gaya ng pagbisita sa mga lolo at lola sa probinsya. May mga kuwento rin ng mga anak na nag-sorry sa kanilang mga magulang pagkatapos mapanood ang video. Tunay ngang ang sining at media ay may kapangyarihang magpabago ng puso at isipan ng bawat indibidwal.

Ngunit may mga debate rin na umusbong: paano naman ang mga anak na talagang walang kapasidad mag-alaga dahil sa tindi ng trabaho o hirap ng buhay? Ito ay isang masalimuot na usapin na walang iisang tamang sagot. Ang mahalaga ay ang intensyon at ang patuloy na pagpapadama ng pagmamahal sa anumang paraang posible, kahit pa nasa malayo o nasa isang pasilidad ang mahal sa buhay.

Sa huli, ang mensahe ng video ay hindi para manisi, kundi para magmulat ng mga mata. Ang pagsisisi sa paglipat sa nursing home ay isang personal na karanasan na nais niyang ibahagi para hindi na maulit ng iba. Ang bawat isa sa atin ay may kapangyarihang baguhin ang daloy ng ating kuwento habang tayo ay bata at malakas pa.

Huwag nating hayaan na ang ating mga huling sandali ay mapuno ng mga “sana” at “bakit.” Sana ay mas pinahalagahan ko sila; bakit ko ba sila hinayaang malayo sa akin? Ang mga tanong na ito ay napakahirap sagutin kapag ang oras ay tuluyan nang lumipas. Ang pagmamahal ay ipinapakita sa gawa, hindi lamang sa mga post sa social media.

Kami sa entertainment news ay nagnanais na hindi lamang puro saya ang aming hatid, kundi mga kuwentong may kabuluhan gaya nito. Ang buhay ng tao ay parang isang pelikula; may simula, may gitna, at may wakas. Siguraduhin natin na ang ating katapusan ay isang eksenang puno ng pasasalamat at hindi ng pag-iisa at pait ng kahapon.

Nakakadurog man ng puso, kailangan nating harapin ang katotohanan upang tayo ay maging mas mabuting tao. Ang video na ito ay isang paalala na ang tunay na tagumpay ay hindi nasusukat sa dami ng iyong awards o pera sa bangko. Ito ay nasusukat sa dami ng mga taong iiyak at mag-aalaga sa iyo kapag hindi mo na kaya ang iyong sarili.

Ang pagtanda ay hindi dapat katakutan kung alam nating may mga kamay na hahawak sa atin sa ating paghina. Ang nursing home ay isang opsyon, ngunit ang pagkalinga sa loob ng tahanan ay isang tradisyong Pilipino na dapat nating ipagmalaki at panatilihin. Ito ang ating identidad bilang isang mapagmahal na lahi na hindi kumakalimot sa pinanggalingan.

Kayo, mga Ka-Entertainment, ano ang inyong saloobin tungkol sa usaping ito? Sang-ayon ba kayo na ang nursing home ay dapat maging huling opsyon na lamang para sa ating mga magulang? O naniniwala kayo na sa modernong panahon ay kailangan na talaga ang tulong ng mga propesyonal sa pag-aalaga sa kanila?

Napakasakit pakinggan ang mga aral na ito, pero ito ang realidad na kailangan nating pag-isipan nang malalim. Huwag nating balewalain ang tinig ng mga nakatatanda na humihingi ng ating atensyon at panahon. Ang isang simpleng tawag o pagbisita ay maaaring maging pinakamahalagang regalo na matatanggap nila sa buong buhay nila.

Gusto naming malaman ang inyong mga kuwento at opinyon. May kilala ba kayong nasa nursing home o kayo ba mismo ang nag-aalaga sa inyong mga lolo at lola? I-share ang inyong mga karanasan sa comment section sa ibaba at simulan natin ang isang makabuluhang diskusyon tungkol sa pamilya at pagtanda.

I-tag niyo na rin ang inyong mga kapatid o mga kaibigan para mapanood nila ang mahalagang paalalang ito. Huwag nating hayaang maging huli ang lahat bago natin masabi ang “Mahal kita” sa ating mga magulang. Hanggang sa susunod na kwento ng buhay at inspirasyon dito lang sa ating paboritong tambayan ng balita