Mabigat ang patak ng ulan sa bintana ng hotel room ni L sa Singapore. Tatlong araw na siyang naroon para sa isang business trip. Bilang isang arkitekto. Sanay siya sa puyatan at pagod. Pero iba ang bigat ng katawan niya ngayong gabi. Ang tanging nagpapagaan ng loob niya ay ang pag-iisip sa kanyang asawang si Alfred at sa kanilang bahay sa Laguna na bunga ng kanilang s taong pagsisikap.

Al 2:00 na ng madaling araw hindi siya makakatulog. Binuksan niya ang kanyang cellphone. Gusto niyang silipin kung mahimbing ba ang tulog ni Alfred. Isang buwan pa lang simula ng magpakabit sila ng CCTV sa loob ng bahay. Ideya ni Alfred para daw sa security habang wala si L. Binuksan niya ang app at nag-loading.

Bumungad ang itim at puting video ng kanilang sala. Walang tao. Nilipat niya sa kusina. Wala rin. Nilipat niya sa master bedroom. Doon tila tumigil ang pagtibok ng puso ni Lay. Nabitawan niya ang cellphone sa kama ngunit mabilis itong dinampot. Muli. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang pilit na inilalapit ang screen sa kanyang mga mata.

Hindi si Alfred nag-iisa. Sa kama na pinaghirapan nilang bilhin. Sa ilalim ng kumot na regalo niya noong nakaraang pasko. May ibang katawan na nakapatong sa kanyang asawa. Kitang-kita sa night vision mode ang magalaw na anino. Dinig sa audio ang ungol na hindi para sa kanya. Alfred, huwag. Parang awa mo na.

Bulong ni Layka. Ang boses ay basag at puno ng pagtanggi pero nagpatuloy ang video. Nakita niyang bumangon ng babae. Mahaba ang buhok, bata at makinis. Kilala niya ang Pigura, si Trina. Ang anak ng kanilang kumari na tinutulungan pa niyang makapasok sa kolehiyo. Nanikip ang dibdib ni Lay. Parang hinihigop siya ng hangin.

Napahawak siya sa kanyang leeg. umaagulgol ng walang boses. Ang sakit ay pisikal parang hinihiwa ang kanyang bituka. Sa video, narinig niya ang boses ni Alfred. Baka tumawag si Lika. Sabi ni Alfred sa video. Tumatawa ng mahina habang hinahaplos ang buhok ni Trina. “Hayaan mo siya!” sagot ni Trina. Ang boses ay malanding ungol.

Nasa abroad naman ang ATM mo eh. Sulitin na natin. Sa bagay tanga naman yun. Basta pag-uwi niya, magkukunwari na lang akong sweet sa kanya. Okay na ulit. Sagot ni Alfred. Doon namatay ang lungkot ni L at ang bumalit ay isang malamig at nakakatakot na galit. Pinindot niya ang record. Hindi tinawagan ni La si Alfred. Hindi siya nag-iskandalo sa Facebook.

Sa halip, tinawagan niya ang kanyang abogado at ang kanyang private investigator. “Attorney, ihanda mo ang papeles. Uuwi ako bukas. Gusto ko pagbaba ako ng eroplano, hawak ko na ang rit of possession at ang phrase order sa lahat ng joint account namin.” Sabi ni Lay sa telepono habang nasa airport. Walang luha sa kanyang mga mata.

Tuyo na ito. Pagkalipas ng 24 oras, nakatayo si Laika sa tapat ng sarili ni Anggate. Gabi na. Nakaparada ang kotse ni Alfred. May isa pang sasakyan, isang maliit na sedan na alam niyang kay Trina. Kasama ni Lawang pulis at si Attorne Gatus. Ma’am, sigurado po ba kayo sa gagawin natin?” tanong ng pulis.

Tumingin si Laa sa bintana ng kwarto nila. May ilaw. “Gawin niyo ang trabaho niyo, officer. Pero ako ang unang papasok.” Dahan-dahan niyang binuksan ng pinto gamit ang kanyang susi. Tahimik ang bahay, amoy pabango ang ibang babae sa sala. Ang mga picture frames nila ni Alfred nakataob. Umakyat siya sa hagdan.

Narinig niya ang tawanan. Love, kailan mo ba sasabihin sa kanya? Nahihiwalayan mo na siya. Boses ni Trina. Sa susunod, babe, hintayin lang nating ma-release yung bonus niya sa project. Sayang din yun. Pambili ng kotse mo. Sagot ni Alfred. Binuksan nila ika pinto ng malakas. Nagulat ang dalawa. Parehong nakahubad, nag-aagawa ng kumot.

Si Alfred namutla na parang papel. Si Trina napasigaw at nagtago sa likod ni Alfred. Binuksan ni Laika ang ilaw. Nasilaw ang dalawa. La nautal na sabi ni Alfreda ba? Bakit? Bakit nito ka? Ah akala ko sa biyernes pa. Surprise! Malamig na sabi ni L. Nakatayo siya doon suot ang kanyang business suit. Mukhang kagalang-galang.

Mukhang hindi natitinag. Love, magpapaliwanag ako. Sigaw ni Alfred. Akmang babangon pero naalala niya na wala siyang saplot. Hindi ito ang iniisip mo. Talaga? Kalmadong tanong ni Lay. Inilabas niya ang kaniang iPad. Ipinakitang video recording ng CCTV kagabi. Kasi basa dito. Tinawag mo akong tanga at ATM.

At si Trina ang batang pinag-aral ko. Tinatawag kang love sa kama ko. Ate Lay, sorry po. Nadala lang po ako. Umiiyak na si Trina. Huwag mo akong maate-ate. Magbihis kayo. May bisita kayo. Putol ni Lay. Sumenya si L at pumasok ang mga pulis at ang abogado. Dito na n lambot si Alfred. Halos matumba siya habang nagsusuot ang boxer shorts.

Laya, teka lang. Bakit may pulis? Mag-usap naman tayo. Sawa mo ako. Pagmamakaawa ni Alfred. Lumapit siya kay Laika at ang akang hahahawakan ang kamay nito. “Huwag!” sigaw ni Lay. Huwag mo akong didikitan ng marurumi mong kamay. Umupo si Laika sa sofa sa loob ng kwarto. Parang siya ang huwes sa isang korte.

Ang dalawang taksil ay nakatayo sa gilid. Nanginginig habang ang mga pulis ay nakabantay. Attorney, para saan to? Tanong ni Alfred kay Attorney Gatus. Mr. Alfred, simula ng abogado. Ito ang kopya ng temporary, restraining order at eviction notice. At ito naman sabay abot ng isa pang papel ay kaso ng aduly at concubinage under the revised penal code.

May sapat kaming ebidensya. Kulong. Bulalas ni Trina. Alfred sabi mo ayos lang. Sabi mo hiwalay na kayo sa isip. Tumahimik ka. Sigaw ni Alfred kay Tina. Tapos bumaling kay Lumod siya. Babe, honey La Please huwag naman ganito. Patawarin mo ako. Nagkamali ako. Lalaki lang ako natukso. Mahal kita. Ikaw lang. Tinitigan siya ni Lay walang emosyon.

Mahal? Tanong ni Laika. Mahal mo ako o mahal mo ang pera ko? Ikaw ikaw ang mahal ko. Kung mahal mo ako, Alfred, bakit sa loob ng bahay natin? Bakit sa kama natin? Bakit kasama pa ang taong tinuturin kong kapatid? I’m sorry. I’m sorry. Hindi na mauulit. Papalayasin na natin si Trina. Tayo na lang ulit please la.

Ang tagal na natin s taon. Itatapon mo ba ‘yun? Tumayo si L at lumapit ng kaunti kay Alfred. Ikaw ang nagtapon Alfred. Noong oras na pinapasok mo siya dito, tinapon mo ang 10 taon. Bumalik si Lay kay Trina na ngayon ay humahagulgol na sa sulok. Atika Trina sabi ni Lay. Ate sorry na po. Hindi ko po alam na. Alam mo? Putol ni Laika.

Alam mong kasal kami. Alam mong ako ang nagbabayad ng tuition mo dati. Ang kapal ng mukha mong tawagin ako ang ATM. Ngayon tingnan natin kung may makukuha ka pa sa kanya. Humarap ulit si Laa kay Alfred. Alfred. Alam mo ba kung kanino nakapangalan ng bahay na ‘to? Tumahimik si Alfred. Alam niyang sagot. Sa sa’yo dahil mana mo ito sa lola mo.

Tama. At ang kotse na gamit mo. Company car na ang firm mo. Mahinang sagot ni Alfred. At ang savings account natin. Joint account. Mali. Ngumiti si La ng mapait. Ang laman noon ay galing sa sweldo ko at kaninang umaga lang na-freeze na ng bangko ang access mo dahil sa finale kong kaso.

Alfred, sa madaling salita, wala ka ng pera. Wala kang bahay, wala kang kotse. Nanlaki ang mga mata ni Alfred. Parang gumuho ang mundo niya. Nanlambot ang kanyang tuhod at napaupo siya sa sahig. Laya, hindi mo magagawa ‘to? Saan ako pupulutin? Bakit hindi ka sumama kay Trina? Tutal mahal niyo ang isa’t isa ‘ ba? Magtulungan kayo. Sagot ni Lay.

Wala akong pera, sigaw ni Trina. Estudyante pa lang ako. Ed, magtrabaho ka. Sigaw pabalik ni Leka. Lumabas ang galit na kanina pa niya pinipigil. Para kayong mga linta. Sinipsip niyo ang lakas ko. Ang pagmamahal ko ang tiwala ko. Tapos gaguhin niyo ako sa sarili kong pamamahay. Napatahimik ang buong kwarto.

Rinig lang ang hikbi ni Trina at ang mabibigat na hininga ni Alfred. Officer tawag ni L sa pulis. Yes ma’am. Ilabas niyo na sila. Gusto kong mawala sila sa paningin ko sa loob ng limang minuto. Kung hindi, kakasuhan ko sila ng trespassing. Bukod pa sa adultery. Laya, asawa mo ako. Saan ako matutulog? Umuulan.

Oh, sigaw ni Alfred habang hinahawakan siya ng puli sa braso. Tumingin si Laa sa kanya sa huling pagkakataon. Ang tingin na dati ay puno ng pagmamahal. Ngayon ay parang tingin sa isang basahan. Wala akong pakialam. Matulog ka sa kalsada o kaya sa hotel kung may pambayad ka. Pero dito hindi na ito ang bahay mo. Patinding sabi ni L.

Trina Trina tulungan mo ako. Baling ni Alfred sa babae. Bitawan niyo ako. Wala akong kasalanan. sigaw ni Trina habang hinihila rin siya palabas. Kunin niyo ang gamit niyo sa git bukas. Ipapabalot ko sa mga katulong sa garbage bag. Pahabol ni Lik. Nang makalabas sila ng pinto at narinig ni Lay ang pagsara ng gate.

Doon lang siya napaupo sa kama. Nandoon pa rin ang amoy nila ang amoy ng kataksilan. Pero sa kabila ng sakit, naramdaman niya ang isang kakaibang pakiramdam. Gumaan ang dibdib niya. Wala na ang bigat ng pag-aalala. Wala na ang kasinungalingan. Masakit. Oo, sobrang sakit. Pero malaya na siya. Lumipas ang anim na buwan.

Nasa isang coffee shop si La. Kausap ang isang kliyente. Maganda ang kanyang aura. Maiksi na ang kanyang buhok at mas mukha siyang bata kaysa dati. Habang naghihintay ng kanyang order, napatingin siya sa labas ng salamin. Sa kabilang kalsada, may nakita siyang pamilyar na lalaki. Payat, mukhang gusgusin ang suot na polo shirt.

At naglalakad ng nakayuko si Alfred. Nabalitaan niya mula sa mga kaibigan na hindi nagtagal si Alfred at Trina. Nang walang pera si Alfred, iniwan din siya agad ni Trina. Natanggal si Alfred sa trabaho dahil kumalat ang eskandalo sa kanilang maliit na bayan. Ngayon, namamasukan yata ito bilang ahente ng kung ano-ano nakikitira sa pinsan.

Nakita siya ni Alfred. Nagkatinginan sila sa pagitan ng salamin. Huminto si Alfred. Nakita ni Lay ang pagsisisi sa mga mata nito. Ang lungkot, ang panghihinayang sa buhay na sinayang niya. Akmang kakaway si Alfred o tatawid para kausapin siya. Ngumiti lamang si Laa ng matipid. isang nagsasabing tapos na tayo.

At pagkatapos tinalikuran niya ito at bumalik sa kausap niyang kliyente. “Ma’am Laika, okay lang po ba kayo?” tanong ng kliyente. “Oo naman.” sagot ni La ng mayiti. “Mas okay ako ngayon kaysa noon.” Ang CCTV na dating nagdala sa kanya ng trauma ngayon ay naging instrumento ng kanyang kalayaan. Na-realize niya na minsan kailangan mong makita ang pangit na katotohanan para makawala ka sa magandang kasinungalingan.

Si Lay hindi na biktima. Siya ay isang babaeng nabuo muli mula sa mga pira-pirasong basag na tiwala. At sa pagkakataong ito, mas matibay na siya. Hindi na siya muling luluha para sa taong hindi marunong magpahalaga. Isang taon at kalahati na ang nakalipas. Masangsang ang amoy ng kwartong tinutuluyan ni Alfred.

Isang maliit na bed spacer sa Pasay, dingding na plywood at buboong na tumutulo kapag umuulan. Dati ang reklamo niya ay mahina ang aircon sa master’s bedroom nila sa Laguna. Ngayon ang problema niya ay ang ipis na gumagapang sa tabi ng kanyang banibil. Hoy Alfred, bayad mo sa kuryente tatlong buwan na.

Sigaw ng land lady mula sa labas. Sabay kalampag ng pinto. Opo Aling Nena. Bukas po may rocket ako. Sagot ni Alfred kahit alam niyang wala. Nanlumo si Alfred habang nakatingin sa kisame. Ang trabaho niya ngayon tagab sa palengke. Ang dating engineer na nakapolo barong ngayon ay nakasando na lang na butas-butas. Puno ng libag ang kuko.

Kinuha niya ang kanyang lumang cellphone. Basag ng screen. Tinitigan niya ang wallpaper. Picture nila ni Lay noong nasa Boracay sila. Limang taon na ang nakaraan. Ito na lang. ang natitira sa kanya. Akala nian noon si Trina ang magpapasaya sa kanya pero tama si Lika. At ito ang kwento ng buhay ni Alfred at Trina dalawang buwan matapos silang palayasin.

Naghihirap na sila ni Trina sa isang apartment. Wala ka na bang pera?” sigaw ni Trina habang nagbabato ng mga plato. Akala ko ba engineer ka? Bakit construction worker ang ina-applyan mo? Trina blacklisted ako sa mga firm dahil sa kaso. Tulungan mo naman ako. Magtrabaho ka rin. Sagot ni Alfred, “Ako magtatrabaho.

Kaya nga ako pumatol sa’yo para guminhawa ako eh. Kung alam ko lang na magiging pulube ka, sana naghanap na lang ako ng afam.” Iniwan siya ni Trina noong gabing yon. Sumama sa isang may-ari ng talera. Naiwan si Alfred na luhaan, gutom at walang matatakbuhan. Bumalik sa kasalukuyan. Kumulo ang tiya ni Alfred.

Gutom pero mas masakit ang puso. “Lay ka!” bulong niya. Kailangan kita. Nabalitaan niya mula sa isang kaibigan na na-promote si Laica. May sarili na itong firm at ngayong gabi may awarding ceremony pa para sa mga outstanding architects sa isang hotel sa Makati. Kailangan niyang pumunta. Kailangan niyang lumuhod.

Ito na ang huling baraha niya. Malakas ang ulan sa Makati. Basang-basa si Alfred. Wala siyang payong. Ang suot niya ay ang natitira niyang maayos na damit. Isang kupas na long sleeves na medyo masikip na sa kanya dahil sa pagbaksak ng katawan at slocks napunit ang laylayan. Nakatayo siya sa labas ng grand ballroom entrance.

Pinagtitinginan siya ng mga guard. Akala ay isang pulubi. “Sir, bawal po tumambay diyan.” Sit ng guard. May may hinihintay lang ako. Asawa ko nasa loob. Pakiusap ni Alfred nanginginig sa lamig. Ilang sandali pa bumukas ang malaking pinto. Naglabasan ng mga tao. Ang babango. Ang gagara ng suot. Mga kumikinang na gawn at mamahaling suit. At doon nakita niya si Lagaw nito. Napakaganda.

Ang buhok ay nakaayos ng elegante. May hawak na tropeo habang tumatawa kasama ang mga kasamahan. Hindi na ito ang laika na umiiyak sa harap ng CCTV. Ito ay isang laika na hindi na kailangan ng kahit na sino. Parang tumigil ang mundo ni Alfred ng lambot ang tuhod niya. Gusto niyang tumakbo pabalik sa dilim dahil sa hiya.

Pero ang gutom at pangungulila ang nagtulak sa kanya. Laika! Sigaw niya. Natigil ang tawanan ng grupo nila. Lumingon ang lahat. Nakita nila ang isang basang-basa at gusgusing lalaki na tumatakbo palapit. Hinarang siya ng guard pero sumenyas si Lay. Saglit lang. Sabi ni Lay, nawala ang iti sa kanyang labi.

Pinalapit niya si Alfred pero hanggang dalawang metro lang ang layo. Alfred, tanong ni Lay. Hindi makapaniwala sa itsura ng dating asawa. La congratulations. Naiyak na sabi ni Alfred. Tinitigan siya ni Lay mula ulo hanggang paa. Walang awa. kundi purong gulat. Anong ginagawa mo dito, Alfred? Gusto lang kitang makita. Miss na miss na kita, Han.

Nagbulungan ang mga kasama ni Lay. Han, matagal ng patay ang tumatawag sa akin yan. Sarkastikong ulit ni L. Lumuhod si Alfred sa harap ng maraming tao sa gitna ng marang Hotel Lovey. Lumuhod ang dating mapagmataas na asawa ng putikang sapatos ni L. Patawarin mo ako, Laika, please. Hirap na hirap na ako. Wala na akong makain. Wala na akong matirahan.

Si Trina niloko lang ako. Ikaw ikaw ang mahal ko. Humagulhol si Alfred. Ang uhog at luha ay nagsasama-sama sa kanyang mukha. Babalik ako sa’yo. Kahit alilain mo ako, kahit driver mo lang. Tatanggapin ko. Basta nasa tabi mo ako, mahal pa rin kita. Tinitigan siya ni Lay. Sa loob ng ilang segundo, naalala niya ang 10 taon.

Ang mga pangarap, ang sakit. Bumuntung hininga si Laa at yumuko ng may kaunti. para pantayan ang mukha ni Alfred. Alfred, tumayo ka diyan. Utos ni Yan ang may hinahon. Tinatanggap mo na ako. Pitapatawad mo na ako. Puno ng pag-asang tanong ni Alfred habang tumatayo. Hindi. Mabilis na sagot ni L. Parang sinampal si Alfred.

Pero tingnan mo ang sarili mo, Alfred. Sabi ni L. Ang boses ay matatag pero hindi sumisigaw. Nandiyan ka sa kalagayan na yan. Hindi dahil sa akin. Nandiyan ka dahil sa mga pinili mo. Noong nasa tuktok tayo, pinili mong bumaba para maglaro sa putikan kasama ang babaeng yon. Ngayong nasa putikan ka na, gusto mong hilahin ako pababa para may kasama ka.

Hindi. Gusto kong iahon mo ako. Asawa mo pa rin ako sa papel. Pangangatwira ni Alfred. Sa papel? Oo. Inaayos na ng lawyer ko ang annulment. Malapit na ring matapos yun. Sagot ni Laika. Laika maawa ka. Wala na akong mapuntahan. Mamamatay ako sa gutom. Sigaw ni Alfred. Nagiging hysterical na. May kinuha si Laika sa kanyang maliit na purse. Isang sobre.

Oo. Abot ni La. Mabilis na kinuha ni Alfred. Pera. Makapal na pera. Pangsimula ba natin to? Tanong ni Alfred. Umiling si La. Bayad yan. 10 taon na naging mabuti kang asawa bago ka nagloko. Yan ang huli, Alfred. Tulong ka yan sa kapwa tao hindi sa asawa. Laya, gamitin mo yan para umuwi sa probinsya niyo. Magsaka ka, magtinda ka.

Ayusin mo ang buhay mo. Pero huwag na huwag ka ng magpapakita sa akin. Tumalikod si Lay. Laya, huwag mo akong iwan. Mahal kita. Sigaw ni Alfred. Akmang hahabol. Inarang siya ng mga security guard. “Maam, ma’am Laya,” sigaw pa ni Alfred. Ang boses ay basag at puno ng pagsisisi. Huminto si L bago sumakay sa kanyang kotse lumingon siya sa huling pagkakataon.

Ang pagmamahal Alfred ay hindi parang switch ng ilaw na pwede mong patayin kapag may nahanap ka ng iba at bubuksan ulit kapag madilim na ang buhay mo. Nanatili akong tapat sa dilim pero pinili mo ang panandali ang liwanag ng iba. Ngayon harapin mo ang huli mong kadiliman. Sumara ang pinto ng kotse. Umandar ito.

Palayo. Naiwan si Alfred sa bangketa. Hawak ang sobra ng pera. Umuulan pa rin. Basang-basa siya pero wala ng ulan ang makakaalis ng dumi sa kanyang konsensya. Naupo siya sa semento. Tinitigan ang papalayong sasakyan doon iyan naramdaman ang tunay na bigat ng nanlalambot. Hindi lang tuhod niya ang bumigay kundi ang pag-asa niya.

Wala na. Tapos na. Ang babaeng ginawa niyang mundo noon ay winasak niya kinalaunan ay tuluyan ang naging pituwin. Malayo, maning at hindi na niya kailan man maabot pa. Limang taon ang lumipas. Maganda ang sikat ng araw sa hard ni Lik. Linggo ng umaga, nagkakape siya sa veranda ng bago niyang bahay.

Mas malaki ito kaysa sa dati at mas payapa. “Mommy, kain na!” tawag ng isang batang lalaki ang kanyang inampon. “Susunod na ako anak!” nakangiting sagot ni Lay. Wala siyang asawa. Hindi siya naghanap. Natutunan ni Yang ang pagiging buo ay hindi nakadepende sa pagkakaroon ng kapareha. Siya ay masaya, matagumpay at higit sa lahat ay malaya.

Minsan sumasagi sa isip niya si Alfred. Nabalitaan niya na bumalik ito sa probinsya. Namamasada daw ng tricycle. Matanda na ang itsura. Laging lasing tuwing gabi at kwento ng kwento sa mga kainuman tungkol sa yaman niya dati at sa asawa niyang arkitekto na sayang. Napailing na lamang si Lik wala na siyang galit. Awa na lamang.

Kinuha niya ang remote ng bago niyang CCTV system. Tiningnan niya ang monitor. Nakita niya ang anak niya na naglalaro sa sala. Ligtas, masaya. Walang tinatagong sikreto. Walang anino ng pagtataksil. Pinatay ni Lik ang screen. Hindi na niya kailangan bantayan ang bawat galaw ng buhay. Tiwala na siya sa tadhana.

Sa wakas, ang mga mata ng katotohanan ay nakikita ang kapayapaan. At hanggang dito na lamang po nagtatapos ang aking istorya. At sana po ay nagustuhan niyo ‘to. Please like, share and subscribe and click the notification bell para palagi po kayong updated sa mga bago ko pa pong istorya. Muli ay maraming maraming salamat po at God bless us all