Kilalanin si Maya, 25 anyos. Isang ulila na walang alaala ng kanyang tunay na pamilya. Natagpuan siya sa kalsada noong limang taong gulang siya at lumaki sa ampunan.

Para mabuhay sa malupit na mundo, nagtatrabaho siya bilang dishwasher sa “Casa de Lorenzo”—ang pinakasikat at pinakamahal na restaurant sa lungsod.

Araw-araw, babad ang mga kamay ni Maya sa sabon at tubig. Masakit ang likod, pagod ang katawan. Pero wala nang mas sasakit pa sa trato sa kanya ng kanilang Manager na si Mr. Perez.

Kilalang malupit si Mr. Perez. Walang araw na hindi niya sinigawan o ipinahiya si Maya sa harap ng ibang staff.

“Bilisan mo dyan!” sigaw ni Perez habang nakaduro ang daliri. “Ang bagal-bagal mo! Hampaslupa ka na nga, tamad ka pa! Mas mabilis pa ang pagong sa’yo!”

Tahimik lang si Maya. Nakayuko, tinitiis ang bawat insulto dahil kailangan niya ng sweldo para mabuhay.

Ang hindi alam ni Maya, at lalong hindi alam ng mapang-aping si Mr. Perez… ang marangyang “Casa de Lorenzo” ay pag-aari ng tunay na ama ni Maya.

ANG PAGDALAW NG CHAIRMAN

Isang araw, nagkagulo sa restaurant. Darating daw ang big boss—ang Owner at Chairman—para sa isang surprise inspection.

Si Don Lorenzo, ang bilyonaryong may-ari, ay kilala bilang isang malungkot na tao sa likod ng kanyang yaman. Dalawampung taon na ang nakakaraan, nadukot ang kanyang kaisa-isang prinsesa, si Angelica, habang naglalaro sa parke. Hindi na ito nakita muli.

Bawat taon, nagbubukas siya ng bagong restaurant sa iba’t ibang lugar, sa katiting na pag-asang baka sakaling mapadpad doon ang kanyang nawawalang anak.

“Ayusin niyo ang kusina! Ngayon din!” utos ni Mr. Perez na taranta. “Ayokong makita ni Don Lorenzo na may dumi kahit katiting!”

Sa sobrang pagmamadali at nerbiyos dahil sa sigaw ng manager, aksidenteng natabig ni Maya ang isang mataas na stack ng mamahaling imported na platito.

CRASH!

Nabagsak ang lahat. Nabasag at kumalat ang bubog sa sahig.

ANG KALUPITAN

Tumigil ang mundo ni Maya. Alam niyang katapusan na niya.

Namula sa galit si Mr. Perez. Halos lumabas ang ugat sa leeg nito.

“TANGA!” sigaw ng Manager na umalingawngaw sa buong kusina.

Hinablot ni Perez ang braso ni Maya nang marahas at kinaladkad siya sa gitna, sa tapat ng mga basag na plato.

“Alam mo ba kung magkano ‘yan?! Isang taong sweldo mo ‘yan, bobo! Wala kang kwenta!”

Sa sobrang silakbo ng galit at kawalan ng respeto, itinaas ni Mr. Perez ang kanyang kamay at sinampal si Maya nang malakas.

PAAAK!

Napaupo si Maya sa malamig na sahig. Tumulo ang dugo sa gilid ng kanyang labi. Umiyak siya nang tahimik habang hawak ang kanyang namumulang pisngi.

“Layuan mo ako! Sisante ka na! Lumayas ka na dito!” akmang sisipain pa sana ni Perez ang nakaupong dalaga.

Biglang bumukas nang padabog ang pinto ng kusina.

“ANONG NANGYAYARI DITO?!”

Isang boses na parang kulog ang nagpatigil sa lahat.

Pumasok si Don Lorenzo, kasama ang kanyang mga bodyguard. Nakita ng kanyang mga mata ang eksenang nagpakulo ng kanyang dugo: ang kanyang manager na nananakit ng isang kaawa-awang babaeng nakaupo sa sahig.

ANG TANDA SA BRASO

Namutla si Mr. Perez na parang nakakita ng multo. “S-Sir Lorenzo! Boss! P-Pasensya na po! Dinidisiplina ko lang po itong tangang dishwasher! Nambasag po ng mahal na plato!”

Hindi pinansin ni Don Lorenzo ang manager. Nakapako ang tingin niya sa babaeng umiiyak sa sahig. May naramdaman siyang kakaibang kirot at lukso ng dugo sa kanyang puso.

Dahan-dahang lumapit si Don Lorenzo para tulungang tumayo si Maya.

“Hija, ayos ka lang ba?” malumanay na tanong ng Don.

Inabot ni Don Lorenzo ang kamay ni Maya para alalayan ito.

Nang mahawakan niya ang braso ni Maya, natigilan siya. Nanigas ang kanyang buong katawan.

Dahil sa paghuhugas ng pinggan, naka-taas ang manggas ng maruming uniform ni Maya.

Sa kanang pulso ni Maya… may isang Birthmark na hugis Strawberry.

Nanlaki ang mata ni Don Lorenzo. Nagsimulang manginig ang kanyang mga kamay habang hinahaplos ito. Ito ang eksaktong birthmark ng nawawala niyang anak na si Angelica.

“A-Angelica?” nanginginig na bulong ng Don.

Tumingala si Maya. Puno ng luha ang kanyang mga mata. Nang magtama ang paningin nila ni Don Lorenzo, biglang sumakit ang ulo ni Maya. Bumalik ang mga pira-pirasong alaala na matagal nang nawala.

Isang masayang parke… isang sorbetes… at isang mapagmahal na tatay na tumatawag sa kanya ng “My Little Strawberry.”

“P-Papa?” naiyak na sambit ni Maya.

ANG REBELASYON AT KARMA

Ielskievlog

Napahagulgol si Don Lorenzo sa harap ng lahat. Niyakap niya si Maya nang mahigpit na mahigpit, walang pakialam kung marumi o basa ang apron nito.

“Anak ko! Diyos ko, Angelica anak ko! Buhay ka! Salamat sa Diyos!”

Nagulat ang lahat ng staff sa kusina. Para silang binuhusan ng malamig na tubig. Nalaglag ang panga ni Mr. Perez at halos himatayin sa takot.

Ang dishwasher na araw-araw niyang sinasampal-sampal, inaalipusta, at tinatawag na hampaslupa… ay ang

TUNAY NA ANAK NG MAY-ARI?! Ang nawawalang tagapagmana?!

Kumalas si Don Lorenzo sa yakap at dahan-dahang humarap kay Mr. Perez. Ang luha sa mata ng ama ay napalitan ng nag-aapoy na galit.

“Perez,” tawag ni Don Lorenzo sa boses na nakakatakot ang pagka-kalmado.

“S-Sir… Boss… Patawad po… H-Hindi ko po alam…” nanginginig na si Perez. Halos umihi na siya sa kanyang pantalon sa sobrang takot.

“Sinaktan mo ang anak ko,” madiin na sabi ni Don Lorenzo, bawat salita ay may diin. “Sa loob ng sarili kong restaurant, sinaktan mo ang prinsesa ko habang nagtatrabaho siya ng marangal.”

“Sir, parang awa niyo na po! Nagkamali lang po ako! Hindi mauulit!” pagmamakaawa nito.

“Guard!” sigaw ni Don Lorenzo. “Dalhin ang hayop na ito sa presinto ngayon din! Ipakulong siya sa kasong serious physical injuries at abuse of authority! Sisiguraduhin kong mabubulok ka sa kulungan at wala nang tatanggap sa’yo sa kahit saang trabaho sa bansang ito!”

Kinaladkad ng mga guard si Perez palabas habang nagmamakaawa at umiiyak. Karma is real.

WAKAS

Humarap muli si Don Lorenzo sa kanyang anak. Pinunasan niya ang dugo sa labi ni Maya gamit ang kanyang mamahaling silk na panyo.

“Wala nang mananakit sa’yo kahit kailan, Angelica,” madamdaming sabi ng ama. “Umuwi na tayo, anak.”

“Opo, Papa,” nakangiting sagot ni Maya habang tumutulo ang luha ng kaligayahan.

Sa araw na iyon, tinanggal ni Maya ang kanyang maruming apron at iniwan sa kusina. Hindi na siya muling maghuhugas ng pinggan para mabuhay.

Mula sa likod ng mausok na kusina, lumabas siya hindi bilang si Maya na dishwasher, kundi bilang si Angelica de Lorenzo, ang tagapagmana ng bilyong pisong imperyo. At ang restaurant na dating saksi sa kanyang paghihirap ay naging simbolo ng kanilang muling pagtatagpo.