HINDI PALA BINIBIGYAN NG NANAY KO NG PERA ANG ASAWA KONG P.W.D.AT MGA ANAK KO SA PADALA KO MULA SAUDI ../hi
Ako po si Arman ate ella 40 years old na ngayon may asawa at dalawang anak …
Ang naging asawa ko po na si Anita ay may kapansanan..Pipi at Bingi din po siya pero napakabait naman po at napakasipag Nakilala ko ito ng minsang madistino ang project namin sa Batanggas..
Tanging lola niya lang ang kasama niya sa buhay at nagtitinda sila ng mga meryenta sa site namin .Noong una ay biruan lang ng tropa ang pag ririto nila sa akin kay Anita dahil palagi itong mabait sa akin na minsan ay ayaw pabayaran ang kinukuha ko ..
Ngunit paglipas ng mga araw ay na mimiss ko na ang mga nahihiyang ngiti nito sa akin .Noon ay 20 palang siya samantalang ako naman ay 25 na ..
Malapit lang bahay nila sa baraks namin kaya tuluyan ko siyang niligawan kahit senyasan lang kami .
Pagkaraan ng ilang linggo ay sinagot niya ako at tuluyan na din kaming nagsaman at tumira kami sa bahay ng lola niya.
Lalo kong minahal si Anita dahil sa dami ng naging kasintahan ko ay tanging siya lang ang nakuha ko ng malinis kaya agad ko siyang pinakasalan kahit ayaw pumayag ng pamilya ko ng malaman nilang PWD ang magiging asawa ko Hindi din sila pumunta sa kasal ko.
Naging maayos at masaya ang pagsasama namin at sa magkasunod lang na taon ay magkasunod din ang anak namin na parehong lalaki ..Lalo pa akong nagsipag sa buhay..
4 na taon ang panganay ko at tatlo naman ang bunso ng magkaroon ako ng pagkakataon na makapag abroad sa saudi bilang skilled construction worker. ..Bago ako maka alis ay kinausap ako ng mga magulang at kapatid ko na sa kanila ko iwan ang asawa ko at mga anak para maalagaan ng ayos ang mga bata ..
Sabagay ay matanda na si lola Sabel ayoko na mahirapan ito dahil maliliit pa mga anak ko kaya iniuwi ko ang mag iina ko sa Cainta.Kahit papaano ay madyo malaki at maayos ang aming bahay andon din ang tatlo kong nakababatang kapatid para mag alaga sa mga anak ko..
Kampanti akong naka alis ng bansa dahil alam ko na nasa ma ayos ang pamilya ko ..
Hindi pala ganun kadali ang buhay sa ibang bansan napakatindi ng init ng araw at nakakapaso ng balat..Ang hirap din mag adjust ng pakikisama sa mga kapwa pilipino at ibang lahi,iba ibang lenggwahe at kultura na sa pag lipas ng mga araw ay nakasanayan na din .Excited akong ipinadala ang 25 limang libo kay mama at ibinilin na bigyan ng 10k ang aswa ko para may pag may gustong bilhin ang mag iina .Nagpadagdag pa si mama ng 5k dahil kapos daw ang 20k sa food allownance dahil madami silang kakain Hindi ko lang masabi kay mama na may trabaho naman ang mga kapatid ko dapat na pamilya ko makinabang sa pera …
Paminsan minsan lang ipaka usap sa akin ni mama ang asawa ko at mga anak Ganun na set up namin buwan-buwan buti na lang at may mga extra naman akong income para may extra pang pera …After 2 years hindi ako umuwi sayang ang plane ticket pinira ko na lang at renew contract gusto ko maka ipon bago umuwi ..
Kay bilis na lumipas ng limang taon .Naluluha ako habang sakay ng eroplano,sa wakas ay makikita ko na ang aking mag iina 9 at walong taong gulang na ang aking mga anak..Tiyak ma surprise ang asawa ko at mga anak pati mga magulang at kapatid dahil hindi ko pina alam n uuwi na ako ..
Itutuloy ..
Habang papalapit ang eroplano sa NAIA, hindi ko na napigilang tumulo ang luha ko. Limang taon akong nasa Saudi, limang taon din akong nagtiis na hindi makita ang mga ngiti ng asawa ko at ng mga anak ko. Iniisip ko kung magiging masaya kaya sila? Magugulat kaya sila? Kilala pa kaya nila ako?
Pagbaba ko ng eroplano, ang unang ginawa ko ay maghanap ng taxi papuntang Cainta. Dala-dala ko ang isang malaking bag na puno ng mga pasalubong – tsokolate, dates, perfume, laruan para sa mga bata, at magandang abaya para kay Anita.
Habang nasa byahe, nag-scroll ako sa phone ko. Wala akong masyadong balita sa kanila nitong mga nakaraang buwan. Si mama lang ang kausap ko, at siya lagi ang nagkukuwento tungkol sa mga bata. “Okay lang sila,” sabi niya lagi. “Wala kang dapat ipag-alala.”
Pagdating ko sa harap ng bahay namin, may kakaiba akong naramdaman. Tahimik. Madilim na, mga alas-otso na ng gabi, pero dapat nasa bahay lang sila. Kumatok ako. Walang sumasagot. Pinitasan ko ang pinto – bukas naman pala.
Pagpasok ko, nagulat ako sa nakita ko.
Doon sa maliit na kusina, nakaupo si Anita sa sahig. Nakayuko. Sa harap niya, isang maliit na kandila lang ang ilaw. Hindi ko siya nakita agad dahil madilim. Pero nang imulat niya ang mga mata at nakita ako, nanlaki ang mga mata niya. Parang hindi makapaniwala.
“Mahal…,” sabi ko sa sign language. “Ako na ito. Umuwi na ako.”
Bigla siyang tumayo at niyakap ako nang mahigpit. Nanginginig siya. Umiiyak. Pero hindi ko maintindihan kung bakit parang may kakaiba. Bakit madilim? Bakit walang kuryente? Nasaan ang mga bata?
Hinawakan niya ang kamay ko at dinala ako sa kwarto. Doon, nakita ko ang dalawa kong anak – natutulog sa sahig, walang kumot, sa manipis na banig lang. Ang bunso, mahina ang katawan. Pawis na pawis. May lagnat.
“Bakit hindi niyo dinala sa ospital?!” tanong ko, halos hindi na makahinga sa gulat.
Umiling si Anita. Umiiyak. Ginawa niya ang sign na “walang pera”.
Hindi ako makapaniwala. “Pero nagpapadala naman ako! Bakit walang pera?”
Nanginginig siyang tumingin sa akin. Sa sign language, sinabi niya: “Ang nanay mo… hindi niya binibigay sa akin ang pera. Sinasabi niya… para raw sa pagkain ng pamilya… pero hindi ko nakukuha. Hindi ko mabili ang gamot ng mga bata. Hindi ako makapagreklamo… pipi ako… hindi ako maintindihan ng iba.”
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Pakiramdam ko, nagdilim ang paligid ko.
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon. Buong magdamag akong nakaupo sa tabi ng mga anak ko, hawak ang kamay ni Anita. Hindi kami nag-usap, pero ramdam ko ang bigat ng limang taon niyang pagtitiis.
Kinabukasan, maaga akong nagising. Pinakain ko ang mga bata gamit ang natitirang tinapay sa mesa. Hindi ako umimik kay Anita – hindi dahil galit ako sa kanya, kundi dahil hindi ko alam kung paano sasabihin ang gusto kong gawin.
Lumipas ang ilang oras. Maya-maya, dumating si mama galing palengke. Bitbit ang ilang grocery. Pagkakita niya sa akin, halos malaglag ang dala niya.
“Arman! Anak! Bakit hindi ka nagsabi?!” sabi niya, nagmamadaling lumapit. Sabay yapos sa akin.
Hindi ako kumibo. Tiningnan ko lang siya. Tapos tumingin ako kay Anita, na nasa sulok, hawak ang kamay ng mga bata.
“Mama,” mahinahon kong tanong. “Saan napunta ang padala ko sa loob ng limang taon?”
Nanlamig si mama. Napansin ko ang pag-iwas ng tingin niya. “Ah… e… anak, alam mo naman, madami tayong gastusin dito. Ang mga kapatid mo, may mga kailangan din. At saka…”
“Mama, limang taon akong nagtrabaho sa Saudi. Nagpadala ako ng pera kada buwan. Saan napunta lahat ‘yun?” putol ko sa kanya.
Biglang pumasok ang mga kapatid ko. Tila nakaramdam sila ng tensyon. Tumayo ako, nilapitan sila.
“Alam niyo ba,” sabi ko, pabulong pero may galit, “na ang asawa ko at mga anak ko, walang kuryente dito? Na ang anak ko may lagnat kagabi at hindi nadala sa ospital dahil walang pera? Na limang taon kayong kumakain gamit ang pinaghirapan ko, habang ang sarili kong pamilya, ganito pala ang lagay?”
Si mama, umiiyak na. “Anak, patawarin mo ako. Akala ko naman… kasi naman si Anita, pipi siya, hindi naman siya marunong mag-manage ng pera. At saka, tutal, dito naman kayo titira pag-uwi mo, para sa inyo rin naman ‘yun.”
“Hindi, mama,” mariin kong sabi. “Hindi para sa kanya ‘yun. Para sa pamilya ko ‘yun. Kay Anita. Sa mga anak ko. Wala kayong karapatan na kunin ‘yun, kahit ano pa ang rason niyo.”
Tumalikod ako at hinarap si Anita. Umiiyak siya. Hindi ko alam kung gaano siya katagal na ganito. Hindi ko alam kung paano niya kinaya ang lahat ng mag-isa. Pipi at bingi, walang makausap, walang mapagsabihan ng sama ng loob.
Lumuhod ako sa harap niya. Hinawakan ko ang kamay niya.
“Pasensya na,” sabi ko sa sign language. “Hindi ko alam. Hindi na mauulit.”
Yumakap siya sa akin. Naramdaman ko ang pag-iyak niya sa balikat ko – yung tipong pigil na pigil sa loob ng limang taon. Yung tipong iyak na walang boses, pero masakit pa rin.
Kinabukasan, umalis kami ng bahay ng nanay ko. Lumipat kami sa isang maliit na apartment malapit sa Maynila. Hindi kalakihan, pero amin. May kuryente. May tubig. May pinto kaming sarado – literal at simboliko.
At sa unang pagkakataon, sa loob ng limang taon, kumain kaming apat na magkakasama. Walang iba. Walang nanay. Walang kapatid. Walang diktang pera.
Tanging kami lang.
Ang pipi kong asawa, sa wakas, nagsalita – hindi sa bibig, kundi sa mata. At sa unang pagkakataon, nakita ko ang totoo niyang ngiti.
Matagal man bago ko natutunan, pero ngayon alam ko na: Ang pamilya, hindi nasusukat sa pera. Pero ang perang pinaghirapan mo, dapat sa kanila lang napupunta – hindi sa iba.
Wakas.
