Ang bawat tao ay may paniniwala at prinsipyo na madalas nakaangkla sa ating karanasan, filosofiya o relihiyon. Ngunit paano kung ang paniniwalang ito ang magsilbing dahilan upang mapahamak ang ibang tao? Taong 2,1 ng Disyembre. Isang malamig na gabi sa Calbigas Samar sa isang bagong gawang bahay na inihanda para sa bagong kasal, biglang nagkaroon ng kaguluhan matapos mapansin ng mga kaanak ang kakaibang katahimikan at kawalan ng tugon mula sa loob.

Nang masilip ang silid, doon nila natagpuan si Arlidola 25 years old. Ang babaeng kakakasal lamang na nasa kalagayang kritikal at may mga palatandaang may naganap na karaasan. Sa tabi ng kama naroon ang kanyang asawa na si Daniel Claveria 26 years old. Tulala hindi makapagsalita at tila wala sa sarili habang nakaupo malapit kay Arln.

Isang araw pa lamang ang nakalipas mula ng ikasal ang dalawa. Ayon sa mga kamag-anak, maayos na naisagawa ang seremonya at wala umanong malinaw na senyales ng alitan. Kaya’t ang eksenang bumungad sa loob ng bahay ay mabigat at tila isang palaisipan. Walang palatandaan ng sapilitang pagpasok. Walang sirang pinto o bintana.

Ibig sabihin ang nangyari ay naganap sa loob sa pagitan ng dalawang taong magkasama sa iisang silid. Rumesponde ang mga barangay tanod at pulis. Inilagay sa kontrol ang lugar at sinimulan ang pagkuha ng mga ebidensya. Sinuri ang kwarto, ang mga gamit at ang mga telepono ng mag-asawa upang mapagtagpi-tagpi ang huling mga oras bago ang insidente.

Ano nga kaya ang tunay na nangyari ng gabing ion? At paanong ang mag-asawang larawan ng masayang pagsasama ay humantong sa isang insidenteng gumulantang sa buong komunidad? Bago pa man makilala si Arln, malinaw na ang direksyon ng buhay ni Daniel Claveria. Lumaki siya sa isang pamilyang kilala sa pagkakaroon ng mahigpit sa disiplina at paninindigan dala ng kanilang pananampalataya.

Mula pagkabata, nasanay siya sa kapaligirang puno ng mga alituntunin tungkol sa kilos, pananamit at pakikisalamuha at pati na rin sa usaping relasyon at pag-aasawa. Habang ang karamihan sa kanyang mga kaedad ay abala sa barkada at pakikipagrelasyon. Mas pinili ni Daniel ang tahimik na pamumuhay. Umiwas siya sa bisyo, bihirang sumama sa mga lakad at mas madalas na inuubos ang oras sa pag-aaral at sa mga gawaing pangkomunidad na may kinalaman sa simbahan.

Sa mata ng mga nakakakilala sa kanya, isa siyang huwarang binata. maayos makitungo, magalang at may malinaw na prinsipyo sa buhay. Sa mga taong yon, nabuo sa kanya ang matibay na paniniwala tungkol sa pag-aasawa. Para kay Daniel, ang magiging asawa niya ay dapat tapat, may malinis na intensyon at kaayon-ayon ang kanyang mga paninindigan.

Itinuring niya itong hindi lamang personal na kagustuhan kundi isang uri ng panata sa sarili. Noong siya ay nasa edad na 20awamp, doon pa lamang siya seryosong nagbukas ng sariling ideya sa pakikipagrelasyon. Hindi ito dumaan sa maraming babae. Hindi rin siya kilala sa panliligaw. Pinaniwalaan niyang darating ang tamang tao sa tamang panahon at kusa itong haharap sa kanya.

Taong 2015 nang makilala niya si Arln Taridola sa isang volunteer service na isinagawa ng simbahan, tahimik si Arln, simple kumilos at may mahinawong paraan ng pakikapag-usap. Sa unang tingin, marami ang nagsabing magkahawig ang kanilang disposisyon. Pareho silang may paninindigan at pareho ring maingat sa pakikitungo.

Unti-unting naging malapit ang dalawa. Nagsimula sa mga maikling pag-uusap hanggang sa humaba ang oras na magkasama. [musika] Sa loob ng kanilang relasyon, bihira silang makitang nag-aaway. Ayon sa mga taong malapit sa kanila, malinaw na rin na maingat sila sa mga hangganan at paggalang sa isa’t isa. Tumagal ang kanilang relasyon ng halos dalawang taon.

Sa panahong iyon, itinuring sila ng marami bilang isang maayos na huwarang magkasintahan. Walang iskandalo, walang alitan. Gayun din sa panlabas ang lahat ay payapa at maayos. Ngunit sa likod ng maayos na imahe ni Daniel bilang isang lalaking may malinaw na prinsipyo, naroon ang paninindigang hindi kailan man naok. Mahalaga kay Daniel na ang babaeng magiging karelasyon niya ay katulad niyang hindi pa nakakaranas makipagniig sa iba.

isang babaeng konserbatibo at may pagpapahalaga sa pagiging sagrado ng pagtatalik at kasal. Nabanggit niya ito kay Arln at sumang-ayon ng babae sa prinsipyong ito kung kaya’t malinaw kay Daniel na pareho sila ni Arln ng kalagayan at paninindigan. Nang magdesisyon si Daniel na mag-propose, hindi na ito ikinagulat ng mga malalapit sa kanila.

Itinuring ang kanilang engagement bilang natural na hakbang matapos makilala ng lubusan ang isa’t isa. Nagsimula agad ang paghahanda para sa kasal na karamihan ay inasikaso at pinondohan ng pamilya ni Daniel. Dito unti-unting lumitaw ang kaibahan ng kanilang pinanggalingan. Mas may kaya ang pamilya ni Daniel samantalang simple lamang ang pamilya ni Arln.

Dahil dito, mas naging aktibo ang panig ni Daniel sa mga desisyon mula sa venue, listahan ng bisita hanggang sa mga detalye ng seremonya. Habang papalapit ang araw ng kasal, naging abala ang lahat sa paghahanda. Ngunit sa loob ni Arln, may mga bagay na hindi nakikita ng iba. May bahagi ng kanyang nakaraan na hindi niya naibahagi kay Daniel.

Isang karanasang matagal na niyang sinikap kalimutan. Bago pa niya nakilala si Daniel, nagkaroon na si Arln ng relasyon na nag-iwan ng malalim na epekto sa kanya. Bagam’t matagal na itong natapos, nananatili sa kanya ang takot na kapag nalaman ito ni Daniel, maaari siyang iwan at husgahan. May mga sandaling nais na sana niyang sabihin ang totoo.

Ngunit sa tuwing sisikapin niyang buksan ang usapin, nauunaan siya ng pangamba. Sa paglipas ng mga buwan, mas pinili niyang manahimik at itago ang bahaging yon ng kanyang buhay. Sa mga huling araw bago ang kasal, napansin ng ilan na tila mas tahimik si Arln kaysa dati. Mas madalas siyang mapag-isa at mas maikli ang mga sagot sa tuwing nakakausap.

Ngunit dahil sa dami ng inaasikaso hindi ito gaanong nabigyang pansin. Dumating ang araw ng seremonya. Maayos ang lahat sa mata ng iba. Mga bisita, dekorasyon at mga larawang puno ng ngiti sa pagbati. Sa mata ng marami, iyon ay simula ng isang payapang pagsasama. Ngunit sa likod ng mga ngiti at pagbati, may isang lihim na magbubunsod ng isang hindi inaasahang trahedya.

Matapos ang kasal, nagtungo sina Daniel at Arln sa bahay sa Calbiga na inihanda ng pamilya ni Daniel para sa kanilang panandaliang pamamalagi. Tahimik ang lugar malayo sa ingay ng siyudad at itinuturing ng mga magkabilang panig bilang angkop para simula ng kanilang pagsasama. Sa unang gabi ng kanilang pagiging mag-asawa, nag-iisa ang dalawa sa loob ng silid.

Wala ang mga bisita, walang pamilya at walang ingay ng handaan. Doon unang naharap ang dalawa sa realidad ng kanilang pag-iisang dibdib. Sa gitna ng gabing yon, may napansin si Daniel na agad nagpabago sa takbo ng mga pangyayari. Isang bagay na sa kanyang pananaw ay sumalungat sa matagal niyang inaasahan tungkol sa nakaraan ni Arln. Para sa kanya, ito ay tuwirang pagsalungat sa pinanghahawakan niyang panata at paniniwala.

Mula sa sandaling yon, mabilis na napalitan ng tensyon ang katahimikan sa silid. Ang inaasahang simula ng kanilang bagong yugto ay nauwi sa komfrontasyon. Sa loob ng kwartong sarado at walang saksi, umigting ang sitwasyon. Batay sa mga imbestigasyon, sinubukan ni Arl na ipaliwanag ang kanyang panig. Ngunit sa kalagayan ni Daniel, nanaig ang galit at pakiramdam ng panlilinlang ang kanyang paniniwala at pagkatao.

Ayon sa mga naging pahayag niya, kalaunan ay para bang gumuho sa isang iglap. Sa gitna ng matinding emosyon, nawalan si Daniel ng kontrol. Nauwi ang lahat sa pananakid. Sa mga sumunod na sandali, si Arln ay napahamak at humihina ang kaniyang kalagayan hanggang sa tuluyang wala ng malay.

Binalot ng katahimikan ang silid. Nang humupa ang galit at pumasok ang realidad, natagpuan si Daniel sa tabi ni Arln. Tila naninigas siya sa kinatatayuan, tulala, nanginginig at hirap makabuo ng paliwanag sa mga unang dumating sa bahay. Madaling araw nang madiskubre ng mga kaanak ang nangyari, agad na tinawagan ang mga aoridad at isinugod sa pinakamalapit na ospital si Arlen.

Ngunit sa pagdating sa emergency room ay hindi na ito nakitaan ng anumang senyales. Si Daniel naman ay dinala rin sa ospital upang masuri at mabigyan ng kaukulang atensyon. Matapos ma-stabilize ang kanyang kalagayan, isinailalim siya sa kustodiya ng pulisya. Sa mga sumunod na oras at araw, sinimulan ng pormal na proseso ng imbestigasyon.

Hindi naman nahirapan ang mga aoridad matapos mismong si Daniel ang magsiwalat ng katotohanan. Isinailalim si Daniel sa psychiatric evaluation upang matukoy ang kanyang kalagayan sa pag-iisip. Lumabas sa paunang ulat na walang anumang palatandaan na may sakit siya sa pag-iisip na maaaring magpawalang sala sa kanyang ginawa.

Nauunawaan niya ang kanyang mga kilos at ang kanyang mga naging bunga nito. Pormal na isinampa ang kasong paraside laban kay Daniel dahil ang biktima ay ang kanyang sariling asawa. Sa mga pagdinig, inilahad sa prosekusyon ang mga ebidensyang medikal, forensics at mga salaysay ng mga unang rumesponde upang mabuo ang kabuuang larawan ng nangyari.

Matapos ang sunod-sunod na pagdinig, pinagtibay ng korte ang bikat ng krimen. Hindi nakita ang anumang sapat na dahilan upang ibaba ang pananagutan. Sa huli taong 2019 hinatulan si Daniel ng reclusion perpetua na may katumbas na 20 hanggang 4 taong pagkakabilanggo. Ang dating tahimik at relihiyosong binata ay tuluyang napaisailalim sa mabigat na kaparusahan dahil sa isang gabing hindi napigil ang sariling galit.

Sa loob ng piitan, inilarawan ng mga jail officer ang kanyang pamumuhay bilang payak at halos walang imig. Kadalasan ay mag-isa, bihirang makihalubilo at palaging may hawak na maliit na aklat na nagsisilbing bahagi ng kanyang araw-araw na gawain. Hindi siya nasangkot sa gulo at hindi rin nakitang lumabag sa mga alituntunin sa loob.

Samantala, nananatiling sarado ang pinto ng kapatawaran mula sa panig ng pamilya ni Arln. Sa kabila ng pag-usad ng panahon, hindi nila nagawang tanggapin ang nangyari. Para sa kanila, ang pagkawala ni Arln ay hindi simpleng trahedya kundi bunga ng isang maling paniniwala at pagpapadaig sa galit kaysa pag-unawa.

Sa huli ang kasong ito ay naging paalala na ang pagtitiwala at pag-unawa ang pundasyon ng anumang pagsasama. Hindi ang mga alituntunin ang dapat magdikta kung paano dapat ituring ang isang tao. Sa mundong ito, walang sino man na ang perpekto at walang karapatang husgahan minuman ng isang indibidwal batay sa kanyang mga nagawa.

Ang pag-unawa ay kinakailangang upang mas maging mapayapa ang bawat isa at upang wala ng ibang maging katulad na kaso sa hinaharap