HINDI KO AKALAING MAGMUMUKHA AKONG MAY-ARI NG PATISAN DAHIL SA GIRLFRIEND KONG AYAW MALIGO TUWING MARTES AT BIYERNES PARA LANG MAIWASAN ANG MALAS

Akala ko noon ay biro lang ang mga nababasa ko sa internet tungkol sa mga kakaibang “lifestyle” ng mga partners, pero iba pala kapag ang ilong mo na ang mismong saksi sa isang matinding paninindigan.

Ang girlfriend ko, sa sobrang ganda niya, akala mo ay laging amoy baby powder, pero kapag sumapit na ang Martes at Biyernes, parang nag-iiba ang ihip ng hangin—literal.
Tawagin niyo na lang akong Ken.

“Love, maligo ka na, may lakad tayo,” yaya ko sa kanya isang Biyernes ng hapon.

Pero tiningnan niya lang ako nang seryoso habang nakabalot sa kumot.

“Ken, alam mo namang Biyernes ngayon. Kapag nabasa ang katawan ko, hihigop ako ng malas. Gusto mo bang malasin tayo sa date natin?” sabi niya na parang nagbabasa ng script sa pelikula.

Sinubukan kong ipaliwanag na ang malas ay nasa mindset lang at wala sa shower head, pero wala siyang pakialam.

Ang mas nakakatawa pa rito, para “ma-counter” ang amoy ng hindi pagliligo, nag-iispray siya ng kung ano-anong pabango.

Ang resulta?

Naghalo ang amoy ng pawis, usok ng tinapa na ulam namin kaninang umaga, at ang matapang niyang Vanilla Oud na perfume.

Para kaming nasa loob ng isang airconditioned na palengke habang nanonood ng sine.

Isang Martes, hindi ko na matiis.

Habang natutulog siya, dahan-dahan akong lumapit at nagwisik ng konting tubig sa paa niya gamit ang spray bottle ng mga halaman.

Ang plano ko, kapag naramdaman niyang basa siya, mapipilitan siyang maligo.

Pero ang lola niyo, biglang nagising at nagsisigaw!

“Ken! Tinapunan mo ako ng tubig! Malalas ang cr#pto ko! Babagsak ang mga investments ko!” halos maiyak na siya sa takot na baka mag-red ang portfolio niya dahil lang sa tatlong patak ng tubig.

Sa huli, wala akong nagawa kundi tanggapin ang kapalaran ko.

Tuwing Martes at Biyernes, automatic na naka-face mask ako sa loob ng bahay kahit wala namang pandemic.

Sabi ko na lang sa sarili ko, kung ito ang presyo para hindi kami “malasin,” sige, pagtitiyagaan ko na ang amoy ng “organic beauty” niya.

Nagtanda na rin ako na huwag nang makipag-talo sa mga taong may sariling kalendaryo ng hygiene.

Hanggang ngayon ay napapaisip pa rin ako kung totoo ba talagang malas ang ligo o sadyang tamad lang talaga siya mag-shampoo kapag tinatamad siyang mag-dry ng buhok, pero hinahayaan ko na lang siya basta’t huwag lang siyang lalapit sa akin kapag mainit ang panahon

Makalipas ang isang buwan, parang normal na sa akin ang amoy ng pinaghalong alat at pabango. Nasanay na ang ilong ko—o baka tuluyan na itong sumuko at namatay na lang ang mga nerve endings sa loob.

Isang gabi, habang nagre-relax kami sa couch, bigla akong napasinghot nang malalim nang hindi sinasadya.

“Love, bakit ang… pamilyar ng amoy mo ngayong gabi?” tanong ko, hindi makapaniwala sa sarili.

Napangiti siya, proud na proud. “Ah, ‘yan kasi ang bago kong discovery! ‘Yung patis na ginamit natin sa sinangag kaninang umaga, effective pala siyang pangontra sa malas kapag hindi ka naligo!”

Napalunok ako.

“Kasi raw sa blog na nabasa ko, kapag nagpahid ka ng kaunting patis sa kilikili at batok, lalong-lalo na kapag Martes at Biyernes, doble ang proteksyon kontra malas!” aniya, habang itinataas ang braso para ipaamoy sa akin.

Sa sobrang takot kong masuka sa harap niya, tumakbo ako sa banyo at nagkunwaring may nakalimutan.

Mula noon, hindi na lang amoy “tuyo” at “usok” ang naghahalo sa Vanilla Oud niya. May bagong ingredient na: patis.

Isipin mo ‘yun. Pumapasok kami sa sinehan, buong sinehan walang kumakain ng popcorn. Lahat sila napapalingon, akala yata may nagbukas ng pagkain sa loob—ako lang palang kasama ang may dala ng “sikreto ni aling Mameng.”

Isang beses, nag-request ako nang napakabait.

“Love, pwede bang hindi muna tayo mag-patis ngayong Biyernes? Baka kasi mag-akala yung mga tao, may-ari tayo ng patisan?”

Napaiyak siya.

“Hindi mo ba ako mahal kung may patis man o wala?” tanong niya, sabay singhot ng sarili niyang braso na para bang amoy rosas ang kanyang nilalanghap.

Wala akong nagawa kundi ang tumango at magdasal na sana raw hindi kami magkita ng mga kaopisina ko sa labas tuwing Martes at Biyernes.

Hindi natapos doon ang aming kakaibang buhay may-asawa (live-in, pero parang kasal na sa hirap at… amoy).

Isang Linggo ng umaga, dumalaw ang nanay ko nang hindi nag-aabiso.

Pagpasok pa lang niya sa pinto, biglang napahinto at napangiwi.

“Anak, anong niluluto niyo? May ginataan ba kayong… sira?” tanong niya, habang pinagpapawisan at namumutla.

Hindi ako nakaimik.

Lumabas ang girlfriend ko mula sa kwarto, kaswal lang. “Good morning po, Ma’am! Kanina pa po ako gising, nag-aantay lang po ng tamang oras para sa weekly ritual ko!”

Sabay taas ng braso para i-wave ang kamay sa nanay ko—at kasabay noon, umabot sa ilong ng nanay ko ang halo-halong amoy ng patis, kulob na kumot, Vanilla Oud, at matinding paninindigan.

Hindi na nakapagsalita ang nanay ko. Dere-deretso siyang pumasok sa kusina, kumuha ng bawang, at ipinahid sa ilong niya.

“Anak, ‘pag lumala ‘yan, dalhin niyo na sa ospital. Hindi na ito katamaran. Baka may… spirit of the dried fish na kailangan i-exorcise,” sambit niya nang pabulong.

Doon na ako nakaramdam ng matinding hiya.

Kinabukasan, may dala-dala akong isang bote ng alcohol, isang bar soap, at isang rosaryo—hindi ko na alam kung ano ang uunahin, ang magdasal o mag-scrub.

Hinagilap ko ang phone at nag-search: “Paano ihinto ang dalawang araw na hindi pagligo ng girlfriend dahil sa malas?”

Walang lumabas na matinong resulta.

Pero sa mga mumurahing forum, may isang nag-comment: “Pre, mag-jowa pa ba kayo o magkasosyo sa patis business?”

Hindi ko alam kung tatawa o iiyak.

Pero isang araw, may nangyaring hindi inaasahan.

Habang natutulog siya nang mahimbing noong Martes ng tanghali, biglang nag-brownout. So uminit ang panahon, walang electric fan, at nagising siyang basang-basa ng sarili niyang pawis.

Napatingin siya sa akin, nagulat.

“Ken… Naligo ako… sa sarili kong pawis!” sigaw niya, halos mag-panic.

Pero pagkalipas ng ilang segundo, napaisip siya.

“Teka… bakit parang… wala namang nangyaring masama? Bakit hindi ako na-malas?”

Napangiti ako—sa wakas, may pag-asa!

At mula noon, kahit papaano, nabawasan na ang tindi ng kanyang paniniwala. Hindi siya tuluyang nagbago—may occasional na relapse tuwing may mababasa siyang bagong blog—pero kahit papaano, hindi na siya umaabot sa punto ng pagpahid ng patis.

Ngayon, Martes na naman. Katatapos lang naming manood ng Netflix nang bigla siyang sumandal sa balikat ko.

“Love,” mahina niyang sabi, “sa tingin mo ba… mabaho pa rin ako?”

Napahinto ako. Hindi ko alam kung sasabihin ko ba ang totoo o magdi-diploma.

Pero sa pagkakataong ito, hinila ko na lang siya palapit at hinalikan sa noo.

“Hindi na, love. Pero kung gusto mo, samahan kitang maligo—para sure.”

Natatawa niya akong hinampas, pero alam kong sa wakas, panalo na ako.

O kahit hindi naman panalo, at least… hindi na ako napagkakamalang may-ari ng patisan.

WAKAS.