HINDI KO AKALAIN NA ANG ASAWANG PINAKASALAN KO AY ISANG D3MONYO… NASA CELPON NIYA PALA ANG LAHAT NG EBIDENSYA

Sana may makabasa nito at mabigyan ako ng payo dahil hindi ko na alam kung saan ako tatakbo.

Ako si Sarah, taga-Bulacan lang ako, at ang asawa ko namang si Mark ay isang manager sa isang warehouse dito sa amin.

Simple lang ang buhay namin, akala ko ay wala kaming problema dahil napakabait ni Mark sa akin at sa mga kapitbahay.

Tahimik lang siyang tao, pero pagdating sa bahay ay siya pa ang nagluluto at nag-aasikaso sa akin.

Isang gabi, habang mahimbing na ang tulog ni Mark, biglang tumunog ang celpon niya sa bedside table.

Dahil baka emergency sa trabaho nila sa warehouse, kinuha ko ang phone niya para tingnan kung sino ang tumatawag.

Pero bago ko pa masagot, namatay na ang tawag at nakita ko ang isang notification sa screen na galing sa “Notes” app niya.

Dahil sa curiosity, sinubukan kong buksan ang folder na iyon, at doon na nagsimulang manginig ang buong katawan ko.

Sa loob ng Notes, may isang folder na ang pangalan ay “LISTAHAN.”

Akala ko ay listahan lang ito ng mga gamit sa warehouse o kaya ay mga utang namin, pero mali ako.

Ang unang nabasa ko ay: “Target 1: Aling Marites – Tapos na. Location: Likod ng sem3nteryo.”

Hindi ako makahinga. Si Aling Marites ay ang kapitbahay naming nawala nitong nakaraang buwan lang at hanggang ngayon ay hindi pa narerecover.

Nagpatuloy ako sa pag-scroll at lalong bumigat ang dibdib ko sa mga sumunod na nakasulat.

“Target 2: Mang Boyet – Tapos na. Location: Tambakan ng basura sa Malolos.”

Si Mang Boyet ay ang dating katrabaho ni Mark na balitang lumayas daw papuntang probinsya, pero bakit nasa listahan siya?

Bawat pangalan na nandoon ay mga taong kilala ko na bigla na lang nawala o binalitaang naaksidente.

Hanggang sa makarating ako sa pinakailalim ng listahan, at doon na ako tuluyang nanlamig.

“Target 5: Sarah (Asawa) – Schedule: Sabado ng gabi. Location: Bakanteng lote sa likod ng bahay.”

Ngayong gabi na iyon. Ngayong Sabado na ang tinutukoy sa listahan.

Hindi ko mapigilan ang pagtulo ng luha ko habang tinitingnan ang asawa kong mahimbing na natutulog sa tabi ko.

Ang lalaking mahal ko, ang lalaking pinagkakatiwalaan ko, ay pinaplano na pala ang katapusan ko.

Dali-dali kong ibinalik ang celpon sa table at pilit na nagkunwaring tulog, pero bawat galaw ni Mark ay nagpapakaba sa akin.

Madaling araw na pero dilat na dilat pa rin ang mga mata ko, nag-iisip kung paano ako makakatakas sa bahay na ito.

Nang mag-umaga, napansin ko ang pagkilos ni Mark na parang may pinaghahandaan siyang espesyal.

“Sarah, magsuot ka ng rubber shoes mamaya ha? Maglalakad-lakad tayo sa likod, may ipapakita ako sa’yong sorpresa,” sabi niya habang nakangiti.

Iyong ngiting dati ay nagpapakalma sa akin, ngayon ay mukhang ngiti na ng isang mam@tay-tao.

Hindi ko alam kung tatawag ba ako ng pulis o tatakbo na lang ako palabas ng pinto habang nasa banyo siya.

Pero paano kung mahuli niya ako? Paano kung hindi ako makalayo agad?

Habang nagluluto siya ng almusal, pasimple kong kinuha ang susi ng gate at itinago sa bulsa ko.

Ramdam ko ang tingin niya sa akin, parang binabantayan niya ang bawat galaw ko.

“Bakit parang namumutla ka, honey? Masama ba ang pakiramdam mo?” tanong niya habang hawak ang isang malaking kutsilyo na pamputol ng karne.

“Wala ‘to, medyo kulang lang sa tulog,” sagot ko habang pilit na ngumingiti kahit gusto ko nang sumigaw.

“Huwag kang mag-alala, mamayang gabi, makakapagpahinga ka na nang mahimbing… habambuhay,” dugtong niya sabay tawa nang mahina.

Hindi ko alam kung biro ba iyon o pag-amin na sa gagawin niya sa akin.

Kailangan ko nang kumilos, kailangan ko nang humanap ng paraan para makahingi ng tulong bago sumapit ang dilim.

Habang abala siya sa paglilinis ng sasakyan sa labas, sinubukan kong i-text ang kapatid ko pero biglang nawalan ng signal ang celpon ko.

Naka-jammer ba siya? Alam niya ba na may nalaman ako?

Palapit na siya sa loob ng bahay at naririnig ko na ang mga yabag ng sapatos niya sa sahig.

Heto na siya. Papasok na siya sa kwarto

Pumasok si Mark sa kwarto, dala ang isang baso ng tubig at gamot.

“Honey, inumin mo muna ‘to, mukhang may trangkaso ka,” sabi niya, pero ang boses niya, walang kabuhay-buhay.

Tinitigan ko ang gamot. Kung bibilangin ko ang mga pangalan sa listahan, alam kong lason ‘yan.

“Mamaya na lang, Mark, busog pa ako,” pilit kong sagot, habang ang kamay ko ay nanginginig sa ilalim ng kumot.

“Ngayon na,” pagpipilit niya, at biglang nagbago ang anyo niya.

Ang maamong mukha na minahal ko ay napalitan ng isang mukha na puno ng gal!t at p0ot.

“Alam ko na nakita mo ang listahan,” bulong niya, habang unti-unting lumalapit sa akin.

Tumayo ako at sinubukan kong tumakbo papalabas ng pinto, pero mabilis niya akong nahawakan sa braso.

“Saan ka pupunta? Wala ka nang matatakbuhan,” sabi niya, habang itinatapon ang baso ng tubig sa sahig.

“Sino ka ba talaga, Mark? Bakit mo ginagawa ‘to?” sigaw ko, habang sinusubukang kumawala sa hawak niya.

“Ako ang tagapagligtas ng mundong ‘to, Sarah. Ang mga taong nasa listahan ay mga makasalanan, at kailangan ko silang parusahan,” sagot niya, habang tumatawa nang nakakakilabot.

Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Ang asawa ko ay isang mam@tay-tao, at ako ang susunod niyang biktima.

Nagsimula akong sumigaw, umaasa na may makarinig sa akin, pero mabilis niyang tinakpan ang bibig ko.

“Huwag kang maingay, baka makabulabog ka sa mga kapitbahay,” bulong niya, habang idinidiin ang kanyang mukha sa akin.

“Gusto mo bang malaman kung ano ang gagawin ko sa’yo? Gusto mo bang malaman kung paano ka mam@m@tay?” tanong niya, habang inilalabas ang isang maliit na bote ng lason sa kanyang bulsa.

Hindi ko na napigilan ang takot ko, napaiyak ako habang sinusubukang kumawala sa hawak niya.

“Huwag po, Mark, parang awa mo na,” pagmamakaawa ko, habang nararamdaman ko ang pagtulo ng lason sa aking labi.

“Huli na ang lahat, Sarah. Heto na ang oras mo,” sabi niya, habang pilit na ipinapainom sa akin ang lason.

Biglang bumukas ang pinto, at pumasok ang mga pulis, may dala-dalang bar!l.

“Itas mo ang iyong mga kamay!” sigaw ng isang pulis, habang itinuturo ang bar1l kay Mark.

Natigilan si Mark, at sa isang iglap, nabitawan niya ang bote ng lason at naitaas ang kanyang mga kamay.

“Salamat sa Diyos,” bulong ko, habang napapaupo sa sahig sa sobrang panghihina.

“Sarah Perez, ligtas ka na,” sabi ng isang pulis, habang inaalalayan ako.

Tiningnan ko si Mark habang pinupusasan ng mga pulis, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang pagsisisi sa kanyang mga mata.

“Patawarin mo ako, Sarah,” bulong niya, habang inilalabas siya ng mga pulis sa bahay.

Hindi ko alam kung mapapatawad ko pa ba siya, pero ang mahalaga ay ligtas na ako.

Nagsimula akong umiyak, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa ginhawa na nararamdaman ko.

“Huwag kang mag-alala, Mrs. Perez, tutulungan ka naming makabangon muli,” sabi ng pulis, habang niyayakap ako

Akala ko nung nailabas na si Mark ng mga pulis, tapos na ang lahat.

Akala ko makakahinga na ako nang maluwag habang nakaupo ako sa sofa, pinapainom ng tubig ng isang babaeng pulis.

Umiiyak ako, pero halo-halong emosyon na takot, galit, at matinding panghihinayang sa pitong taon naming pagsasama.

“Ma’am Sarah, kailangan niyo pong sumama sa presinto para sa statement niyo,” malumanay na sabi nung pulis.

Tumango ako, pilit na pinapakalma ang sarili ko habang tinitingnan ang magulong sala namin.

Habang naghahanda ako, may isang pulis na lumabas galing sa kusina, may dalang isang maliit na notebook.

“Sgt. Dela Cruz, tingnan mo ‘to. Nakuha ko sa ilalim ng lababo,” sabi nung pulis sa kasama niya.

Lumapit ako dahil pamilyar ang notebook na ‘yun kulay itim, luma, at may nakatali na pulang garter.

‘Yun ang notebook na palaging dala ni Mark kapag umaalis siya ng bahay, akala ko ay diary niya lang ‘yun.

Binuksan nung Sgt. Dela Cruz ang notebook, at bigla siyang napatingin sa akin, seryoso ang mukha.

“Mrs. Perez, alam niyo ba kung ano ang nilalaman nito?” tanong niya sa akin.

Umiling ako. “Hindi po. Akala ko diary niya lang ‘yan.”

Inabot niya sa akin ang notebook, at nung mabasa ko ang unang pahina, parang gumuho ang mundo ko sa pangalawang pagkakataon.

Hindi ito diary. Hindi rin ito listahan ng mga susunod na biktima tulad ng nasa celpon niya.

Isa itong ledger. Isang listahan ng mga transaksyon, may mga petsa, pangalan, at malalaking halaga ng pera.

“Mark ‘The Ripper’ Perez – Payment received for Target 1: Aling Marites. P50,000.”

“Payment received for Target 2: Mang Boyet. P100,000.”

Nanginginig ang mga kamay ko habang binabasa ko ang bawat entry. Hindi lang mam@tay-tao ang asawa ko.Isa siyang hitm@n. Isang binabayarang mam@m@tay-tao.

At ang mas nakakapanghilakbot, ang huling entry sa notebook, na may petsa ngayong araw:

“Downpayment received for Target 5: Sarah Perez. P200,000. Client: Unknown.”

Client: Unknown.

May nagbayad kay Mark para p@tay!n ako. Ang sarili kong asawa, tinanggap ang pera para tapusin ang buhay ko.

Sino ang gustong magpap∆t∆y sa akin? At bakit kay Mark pa nila ipinagawa ‘to?

“Mrs. Perez, kailangan nating malaman kung sino ang ‘Client Unknown’ na ‘to,” seryosong sabi ni Sgt. Dela Cruz.

“Dahil kung sino man siya, baka hindi pa siya tumitigil kahit huli na si Mark.”

Nanlamig ang buong katawan ko. Ibig sabihin, kahit nasa kulungan na si Mark, hindi pa rin ako ligtas.

May ibang tao pa na gustong mam∆tay ako, at baka kumuha sila ng bagong hitm∆n para ituloy ang sinimulan ni Mark.

Sino ang may galit sa akin ng ganito katindi? Wala naman akong kaaway, simple lang ang buhay ko.

Habang nag-iisip ako, biglang tumunog ang celpon ko, na naiwan sa mesa sa sala.

Unknown Number.

Tiningnan ko ang pulis, at tumango siya, senyales na sagutin ko ang tawag.

Nanginginig kong pinindot ang ‘answer’ button at inilagay ang phone sa tainga ko.

“Hello?” mahina kong sabi.

Walang sumasagot sa kabilang linya, pero naririnig ko ang malalim na paghinga ng tumatawag.

“Sino ‘to?” tanong ko uli, pilit na pinapalakas ang boses ko.

Sa wakas, may nagsalita. Isang boses ng babae, malamig at walang emosyon.

“Akala mo ba tapos na ang lahat, Sarah?” tanong nung babae.

“Nagkakamali ka. Ang ‘Client Unknown’ ay hindi tumitigil hangga’t hindi natutupad ang kontrata.”

“Mag-ingat ka, dahil baka ang susunod na makita mo ay hindi na pulis…”

“…kundi ang huling mukha na makikita mo bago ka m∆m∆tay.”

Naputol ang tawag, at naiwan akong nakatitig sa celpon, nanginginig sa matinding takot.

Sino ang babaeng ‘yun? At ano ang ibig niyang sabihin sa ‘kontrata’?

Tiningnan ko si Sgt. Dela Cruz, at nakita ko ang pag-aalala sa kanyang mga mata.

“Kailangan niyo na talagang sumama sa amin, Mrs. Perez. Mas delikado na ang sitwasyon niyo ngayon.”

Sumama ako sa kanila, pero habang naglalakad kami papalabas ng bahay, hindi ko mapigilang mapatingin sa paligid.

Bawat anino, bawat kaluskos, parang may nagmamasid sa akin.

Alam ko na hindi pa tapos ang bangungot na ‘to. May mas matindi pa palang sekreto ang asawa ko.

At ang sekretong ‘yun ang maaaring maging mitsa ng buhay ko

Paglabas namin ng pinto, ramdam ko ang lamig ng hangin sa Bulacan na tila ba may dalang babala.

Sumakay ako sa likod ng sasakyan ng pulis habang si Sgt. Dela Cruz ay nagpaiwan muna para tapusin ang pag-secure sa crime scene.

Habang umaandar ang sasakyan, hindi mawala sa isip ko ang boses ng babae sa tawag”ang huling mukha na makikita mo bago ka m@m∆tay.”

Sino ang “Client Unknown” na kayang magbayad ng ganoong kalaking halaga para lang ipaligpit ako?

Biglang huminto ang sasakyan sa isang madilim na bahagi ng kalsada dahil may nakabalagbag na puno.

“Sandali lang, Ma’am, titingnan ko lang,” sabi nung driver na pulis, pero bago pa siya makababa, may bumasag na ng bintana sa tabi ko.

Isang babaeng naka-maskara ang pilit akong hinahila palabas, hawak ang isang mat@l!m na kuts!ly0.

“Gina?!” sigaw ko nang mahulog ang maskara niya sa pagpupumiglas ko.

Hindi ako makapaniwala si Gina, ang sarili kong hipag at kapatid ni Mark, ang babaeng itinuring kong tunay na kaibigan.

“Ikaw ang nagbayad kay Mark?! Bakit, Gina? Ano’ng kasalanan ko sa’yo?!” hiyaw ko habang pilit na sumisiksik sa kabilang pinto.

“Dahil sa’yo, naging malambot si Mark! Gusto na niyang tumigil sa negosyo ng pamilya dahil sa pag-ibig niya sa’yo!” sigaw ni Gina na punong-puno ng poot.

“Masisira ang lahat ng pinaghirapan namin kung magbabagong-buhay siya! Kaya dapat ikaw ang mawala!”

Nalaman ko ang masak1t na katotohanan hindi lang si Mark, kundi ang buong pamilya pala nila ay isang sindikato ng mga hitm∆n.

Inutusan ni Gina si Mark na p∆tay!n ako para subukan ang katapatan nito sa pamilya, pero hindi ito ginawa ni Mark kaya lason lang ang ginamit nito para sana patulugin lang ako at itago.

Mabilis na rumesponde ang driver na pulis at nagkaroon ng bar!lan, hanggang sa masuk0l si Gina ng iba pang mga mobile na sumusunod pala sa amin.

Nang madala ako sa presinto, doon ko nakita si Mark na nakaposas, basag ang mukha sa iyak nang makita akong ligtas.

“Sarah, patawarin mo ako… itinago ko ang notebook para mahanap niyo, para mahuli si Gina at ang pamilya ko… dahil hindi ko kayang gawin sa’yo ‘yun,” hikbi ni Mark.

Bagama’t masak!t, alam kong kailangan nilang pagbayaran ang lahat ng buhay na kinuha nila.

Lumipas ang isang taon, at nagpasya akong lumipat sa isang malayong probinsya kung saan walang nakakakilala sa akin.

Nagtatrabaho na ako ngayon sa isang maliit na opisina at unti-unti nang bumabalik ang ngiti sa aking mga labi.

Nalaman ko na ang tunay na kaligayahan ay wala sa materyal na bagay o sa taong akala mo ay kilala mo na nang lubos.

Minsan, ang pinaka-madidilim na kabanata ng ating buhay ang magdadala sa atin sa isang mas maliwanag at payapang bukas.

Ligtas na ako, malaya, at handa nang magmahal muli sa pagkakataong ito, sa tamang tao at sa tamang paraan.

Dito na nagtatapos ang aking kwento. Maraming salamat sa pakikinig.