—Maayos ang mga papeles, pero kailangan mo pa ring magbayad ng multa. Bigyan mo ako ng €500 ngayon, o kahit €300 man lang. Kung hindi, kukumpiskahin ko ang taxi mo ngayon din.
Tahimik na minamasdan ni Kapitana Sarah Johnson ang lahat. Nakita niya kung paano inaapi ni Sarhento Tom Davis ang isang mahirap at masipag na drayber nang walang dahilan, sinusubukang mangikil ng pera. Kahit galit siya, nanatili siyang kalmado upang maunawaan muna ang buong katotohanan bago kumilos sa tamang sandali.
Nakiusap ang drayber:

—Opisyal, saan po ako kukuha ng ganoong kalaking pera? €50 pa lang ang kinita ko ngayon. Paano ko po maibibigay ang €300? Pakiusap, palabasin ninyo ako. May maliliit po akong anak. Mahirap lang po ako. Buong araw akong nagtatrabaho para mapakain ang pamilya ko. Maawa po kayo sa akin.
Ngunit walang ipinakitang awa si Sarhento Tom. Sa sobrang galit, hinawakan niya ang drayber sa kuwelyo, marahas itong itinulak at sumigaw:

—Kung wala kang euro, bakit ka nagta-taxi? Pagmamay-ari ba ng tatay mo ang kalsada para magpatakbo ka nang ganyan? Nakikipagtalo ka pa sa akin! Halika, tuturuan kita ng leksyon sa presinto!
Pagkarinig nito, hindi na nakapagpigil si Kapitana Sarah. Agad siyang lumapit, tumayo sa harap ng sarhento at sinabi:

—Sarhento, mali ang ginagawa ninyo. Wala namang ginawang paglabag ang drayber, bakit ninyo siya minumultahan? Bukod pa roon, sinaktan ninyo siya. Ito ay paglabag sa batas at sa karapatang pantao. Wala kayong karapatang apihin ang isang ordinaryong mamamayan sa ganitong paraan. Pakawalan ninyo siya…

Tumingin nang may halong panghahamak si Sarhento Tom kay Sarah. Mula ulo hanggang paa ay tiningnan niya ang babaeng nakasuot ng simpleng pulang damit. Pagak siyang tumawa habang ang kanyang mga kasamahan ay nakangisi rin sa likuran.

—Sino ka ba sa akala mo, ha? —singhal ng sarhento. —Isang pakialamerang babae na gustong maging bayani? Umalis ka rito kung ayaw mong isama kita sa kulungan para sa Obstruction of Justice! Hindi mo alam kung sino ang kinakalaban mo.

Ngumiti nang bahagya si Sarah, isang ngiting may kalakip na panganib.

—Alam ko kung sino ka, Sarhento Tom Davis. Isang pulis na nakalimot sa kanyang sinumpaang tungkulin. Isang kahihiyan sa unipormeng suot mo. At tandaan mo, ang batas ay hindi para sa iyong bulsa, kundi para sa proteksyon ng mga tao.

—Aba, matapang ka talaga! —sigaw ni Tom habang inilalabas ang kanyang posas. —Sige, dahil gusto mong maging abogado ng drayber na ito, doon ka sa presinto magpaliwanag!

Nang hawakan ni Tom ang braso ni Sarah upang posasan ito, mabilis pa sa kidlat na pinihit ni Sarah ang kamay ng sarhento. Sa isang iglap, napaaray sa sakit ang sarhento at napaluhod sa semento. Ang mga kasamahan niyang pulis ay agad na bumunot ng baril, ngunit bago pa sila makakilos, inilabas ni Sarah ang kanyang Police Gold Badge mula sa kanyang pitaka.

—Captain Sarah Johnson, City Police Headquarters! —sigaw niya sa boses na puno ng awtoridad. —Ibaba ninyo ang inyong mga armas! Ngayon din!

Natigilan ang mga pulis. Ang mga baril na nakaturo sa kanya ay dahan-dahang ibinaba. Ang mukha ni Sarhento Tom, na kanina ay mapula sa galit, ay biglang namutla na parang papel. Ang pawis ay nagsimulang pumatak mula sa kanyang noo.

—C-Captain… —nauutal na sabi ni Tom habang nakaluhod pa rin. —H-hindi ko po alam… akala ko po ay ordinaryong sibilyan lang kayo…

—Iyon na nga ang problema, Sarhento, —malamig na sabi ni Sarah. —Dahil akala mo ay ordinaryong tao lang ang kaharap mo, naging hayop ka. Inabuso mo ang kapangyarihan mo dahil akala mo ay walang lalaban sa iyo.

Hinarap ni Sarah ang drayber na si Mike na nakatulala sa gilid. —Kuya Mike, huwag kayong matakot. Ang perang kinuha niya sa inyo, ibabalik niya ‘yan ngayon din. At ang €500 na multa? Kalimutan niyo na ‘yun, dahil siya ang magbabayad ng mas malaking multa sa kanyang career.

Tinawagan ni Sarah ang Internal Affairs. Sa loob lamang ng sampung minuto, dumating ang mga sasakyan ng pulisya upang arestuhin si Sarhento Tom at ang kanyang mga kasamahan. Habang isinasakay si Tom sa patrol car, tinanggal ni Sarah ang badge nito sa kanyang dibdib.

—Hindi ka nararapat sa badge na ito, Tom. Ang kalsadang ito ay hindi sa tatay mo, at lalong hindi para sa negosyo mo.

Bago umalis ang taxi, iniabot ni Sarah ang kanyang calling card kay Mike. —Kuya, ituloy niyo na ang biyahe. Heto ang pambayad ko sa taxi, at dagdagan niyo na para sa pamilya niyo. Kung may manggulo uli sa inyo, tawagan niyo ako agad.

Naiyak sa tuwa si Mike. —Salamat po, Kapitana. Akala ko po ay katapusan ko na. Maraming salamat po sa pagtatanggol sa amin.

Nagpatuloy si Sarah sa kanyang biyahe patungo sa kasal ng kanyang kapatid. Maaaring nakasuot siya ng simpleng pulang damit, ngunit sa loob ng sasakyang iyon, napatunayan niyang ang tunay na lakas ng isang pinuno ay hindi nasusukat sa uniporme, kundi sa katapusan ng pang-aapi sa maliliit.