HINDI ALAM NG KABIT NG ASAWA KO NA AKO ANG MAY-ARI NG LUXURY CONDO NA GUSTO NIYANG ANGKININ — PINAGLINIS NIYA AKO NG NATAPON NIYANG ALAK, KAYA PINUNIT KO ANG MAMAHALIN NIYANG GOWN AT GINAWANG BASAHAN.
Ako si Victoria. Ang asawa kong si Mark ay isang arkitekto, pero hindi niya alam na ang Grand Sky Tower kung saan kami nakatira—at ang mismong kumpanyang pinapasukan niya—ay ako ang majority shareholder. Mas gusto ko kasing manatiling low profile.

Isang gabi, umuwi si Mark na may kasamang babae. Si Tiffany.

“Hon,” sabi ni Mark, medyo kabado. “Si Tiffany, distant relative ko galing province. Wala siyang matuluyan kaya dito muna siya ng ilang araw.”

Ngumiti ako. Alam ko ang totoo. Nakita ko na ang mga text nila. Si Tiffany ang mistress niya. Dinala niya sa pamamahay ko para ipamukha sa akin na kaya niya akong lokohin sa harap-harapan.

Pero imbes na magwala, pinapasok ko sila.

“Sure,” sabi ko. “Welcome to our home.”

Agad na nag-iba ang ugali ni Tiffany. Umasta siyang Reyna. Kung makautos siya sa mga katulong, akala mo siya ang may-ari. At sa akin? Ang tingin niya ay isang boring housewife na walang alam.

Habang umiinom kami ng Red Wine sa sala, sinadya ni Tiffany na itabig ang baso niya.

SPLASH.

Tumapon ang mapulang alak sa Persian Carpet na nagkakahalaga ng kalahating milyon.

“Oops,” ngisi ni Tiffany. Tumingin siya sa akin nang mataray.

“Victoria, diba?” sabi niya. “Linisin mo ‘yan. Baka manikit ang amoy. Bilisan mo, sayang ang ambiance.”

Tinignan ko si Mark. Inasahan kong sasawayin niya ang “kamag-anak” niya. Pero umiwas lang ng tingin si Mark, takot na awayin siya ng kabit niya.

“Sabi ko linisin mo!” ulit ni Tiffany. “Bingi ka ba? Ganito ba talaga ang mga housewife, tatanga-tanga?”

Huminga ako nang malalim.

Tumayo ako at lumapit kay Tiffany. Suot niya ang isang Designer Silk Gown na alam kong binili ni Mark gamit ang credit card ko.

“Gusto mong linisin ko?” tanong ko nang mahinahon.

“Oo! Alangan namang ako?!”

Tiningnan ko si Tiffany, at saka ang mantsa ng alak sa aking mamahaling alpombra. Tiningnan ko rin si Mark, na nakatingin sa kanyang mga kamay, walang imik. Sa pagtahimik niya, naramdaman ko ang lahat ng taon na ginugol ko sa kanya na parang binuhusan ng malamig na tubig.

“O sige. Lilinisin ko,” ang sabi ko, nang may babaeng tono.

Lumakad ako papunta sa kusina. Sa halip na kumuha ng basahan, naglagay ako ng isang tasa ng kape at sinimulan itong inumin, habang nakikinig sa mga tawanan ni Tiffany at sa mahina at nagbibigay-sigla na boses ni Mark sa sala. Tila wala silang pakialam sa pandaraya at pang-aapi na kanilang ginagawa sa loob mismo ng aking tahanan.

Pagkatapos ng sampung minuto, bumalik ako sa sala na may dalang isang malaking gupit ng tela. Sa tagal ng panahon, alam ko ang bawat hibla at materyal sa bahay na ito.

“Eto,” sabi ko, at iniabot ang tela kay Tiffany. “Para ipunas.”

Tiningnan niya ang tela. Unti-unti, nag-iba ang ekspresyon ng kanyang mukha mula sa pagiging mapang-akit patungo sa pagkalito, pagkatapos ay sa pagka-panic.

“Ito… ito ang gown ko!” pabulong na sabi niya, hinawakan ang dinurog na tela. “Ang La Perla gown! Binili ito ni Mark para sa akin!”

“Oo,” ngumiti ako. “At ngayon, magiging basahan na lang siya. Parang ikaw. Isang bagay na ginamit at itinatapon.”

“Anong kagaguhan ito!” sumigaw si Tiffany, at itinapon ang ginupit na gown sa sahig. “Mark! Sabihin mo sa asawa mong baliw na ito na huminto!”

Ngunit bago pa makapagsalita si Mark, inilabas ko ang aking telepono at pinindot ang isang buton.

“Security,” sabi ko. “Papasukin ninyo ang tatlong tao mula sa legal department sa penthouse. Ngayon na.”

Sa loob ng isang minuto, pumasok ang tatlong lalaking naka-formal na kasuotan, na may dalang mga maleta.

“Sino kayo?” gulat na tanong ni Mark, sa wakas ay nagsalita.

“Si Attorney Cruz, po,” sagot ng nangungunang lalaki. “At ito ang aking team. Kami po ang legal counsel para sa Grand Sky Tower Development Corporation, at para sa lahat ng personal na ari-arian ni Mrs. Victoria Dela Cruz-Montenegro.”

“Ano… anong koneksyon ni Victoria sa…?” hindi makapagpatuloy si Mark.

“Ang may-ari po,” sagot ng abogado nang diretso. “Si Mrs. Montenegro ang may 78% na shares sa kumpanya, at ang nag-iisang may-ari ng building na ito. Pati na rin ng kumpanyang pinapasukan ninyo, Mr. Montano. Ang ‘Montenegro Architects’ ay subsidiary ng holding company niya.”

Naglaho ang lahat ng kulay sa mukha ni Mark. Tumingin siya sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng pagkatakot at pagtataka. “Victoria… bakit hindi mo sinabi sa akin?”

“Para maging totoo ka,” ang sagot ko, habang inilalabas ang mga dokumento mula sa maleta ng abogado. “At dahil wala akong kailangang patunayan sa isang lalaking hindi nakikita ang halaga ng isang tao maliban sa panlabas na anyo.”

Itinuro ko ang ginupit na gown sa sahig. “Yan ang halaga ng kabit mo. Isang basahan. At ikaw, Mark, ay na-terminate na sa iyong trabaho, mula sa oras na ito. Ang condo na ito ay aking pag-aari, kaya aalis ka na ngayon din. Lahat ng iyong mga gamit ay ilalagay sa labas ng pinto.”

“Hindi mo magagawa ‘yan! Asawa mo ako!” sumigaw si Mark.

“Hindi na,” sagot ng abogado, inilabas ang isa pang dokumento. “Inihanda na ni Mrs. Montenegro ang petition for annulment base sa psychological incapacity and fraud. At dahil may prenuptial agreement kayo na pinirmahan mo nang hindi mo binabasa nang buo, wala kang karapatan sa kahit anong ari-arian niya.”

Tumingin ako kay Tiffany, na nanginginig na ngayon at umiiyak.

“At ikaw,” sabi ko. “Sa pamamagitan ng pag-utos sa may-ari ng bahay na linisin ang iyong kalat, at sa pagkasira ng aking ari-arian, ikaw ay na-serve na ng restraining order. Hindi ka na makakalapit sa akin o sa anumang ari-arian ko. Ang gown na iyan ay ang huling regalo mo mula sa asawa ko. Gamitin mo na lang ‘yan pangpunas sa iyong luha.”

Pagkatapos, tumingin ako sa dalawa.

“Lumabas kayo sa bahay ko. Ngayon na.”

Dinala sila palabas ng security. Nang mag-isa na ako, tumingin ako sa mantsa sa alpombra. Sa halip na kalungkutan, naramdaman ko ang kalayaan. Hindi ko kailangang linisin ang dumi nila. Bumili na lang ako ng bago.

At sa wakas, ang tunay na may-ari ng palasyo ay nabawi ang kanyang trono—hindi sa pamamagitan ng sigaw, kundi sa pamamagitan ng tahimik na kapangyarihan at isang gupit na gown na naging simbolo ng kanilang pagbagsak.