HINDI AKO FREE-TAKER NG ANAK NG IBA KAYA KAHIT NAKATUNGANGA LANG AKO SA BAHAY AYAW KONG MAG-ALAGA NG PAMANGKIN

Minsan, ang hirap kapag ang tingin ng pamilya mo sa “rest day” mo ay “extra time” para sa kanila.

Akala nila dahil wala kang gala o hindi ka busy, obligado ka nang maging instant yaya sa mga anak nila.

Pero ang hindi nila maintindihan, ang pagpahinga ay trabaho rin para sa mental health ko.

Tawagin niyo na lang akong Renz.

Tuwing sasapit ang Sabado, parang alarm clock ang tunog ng doorbell namin.

Sigurado na ‘yun—ang kapatid ko, bitbit ang dalawa niyang anak na maliliit pa at makukulit.

Ang linyahan niya laging pareho: “Renz, iwan ko muna ‘tong mga bata sa’yo ha?

May pupuntahan lang kami, babalikan din namin mamayang gabi.”

Noong una, okay lang.

Sabi ko, sige, para makatulong naman ako.

Pero naging routine na nila.

Ako ang naghahabol sa mga bata.

Ako ang naglilinis ng mga kalat nila.

Ako ang hindi makapag-relax dahil kailangang nakabantay bente-kwatro oras.

Isang Sabado, nung mag-text ang kapatid ko na parating na raw sila, sumagot ako agad.

“Huwag mo na silang dalhin dito, hindi ako mag-aalaga ngayon.”

Maya-maya, pumasok si Mama sa kwarto ko.

“Renz, bakit ayaw mo raw? Eh wala ka namang gagawin ngayong weekend, ‘di ba?

Nakahiga ka lang naman diyan sa cellphone mo.”

Doon ako napaupo nang maayos.

“Ma, ang paghiga ko at pagse-cellphone ko, ‘yun ang ‘gagawin’ ko ngayong weekend,” sagot ko.

“Buong linggo akong pagod sa trabaho. Gusto ko lang mapag-isa at hindi mag-alaga ng bata.”

“Ang damot mo namang kapatid,” hirit ni Mama.

“Saglit lang naman ‘yun, para makagala rin ‘yung kapatid mo at makapag-date sila ng asawa niya.”

“Eh di sana hindi sila nag-anak kung hindi nila kayang panindigan ang oras ng pag-aalaga,” diretso kong sabi.

“Hindi ko obligasyong isuko ang pahinga ko para lang makapag-date sila. Bakit ako ang magsasakripisyo para sa luho nila?”

Nung dumating ang kapatid ko at nakitang sarado ang pinto ng kwarto ko, nagdabog siya.

Narinig ko pa sa labas na “masyado raw akong mataas” at “wala raw akong pakisama.”

Pero hindi ako lumabas.

Nanatili akong nakahiga, nakikinig sa paborito kong podcast, at ini-enjoy ang katahimikan na matagal ko ring pinagkait sa sarili ko.

Hanggang ngayon, masama ang loob nila sa akin at tinatawag akong “tamad.”

Pero wala akong pakialam.

Hindi dahil “wala kang gagawin” ay automatic na “available” ka na para sa utos ng iba.

Ang oras ko ay akin, at kung gusto ko itong gastusin sa pagtunganga, karapatan ko ‘yun nang walang halong guilt trip mula sa kanila.

Mas okay nang bansagang madamot kaysa maging yaya na walang sahod tuwing weekend.

Reddit-inspired Stories