HALOS SUMUKO ANG LAHAT NG CAREGIVER SA MATANDANG UBOD NG SUNGIT AT YAMAN, PERO ISANG NURSE ANG NANATILI SA TABI NITO HANGGANG KAMATAYAN, KAYA NAGULANTANG ANG MGA KAMAG-ANAK NANG MALAMANG SA KANYA IPINAMANA ANG BUONG MANSYON AT KAYAMANAN NI DON FAUSTO

Narito ang isang kwentong aantig sa inyong puso at magpapatunay na ang kabutihan ay may kapalit na biyaya sa paraang hindi natin inaasahan.

Kilala sa buong St. Luke’s Geriatric Ward si Don Fausto, 85-anyos. Siya ang tinaguriang “Terror Patient”. Mayaman siya, may-ari ng malalawak na hacienda sa Bacolod, pero walang gustong mag-alaga sa kanya. Sa loob ng isang buwan, limang private nurse na ang nag-resign dahil sa kanya.

Binabato niya ng pagkain ang mga nurse, minumura, at hinihiya.

“Layuan niyo ako! Ang papangit ng serbisyo niyo! Pera lang naman ang habol niyo sa akin!” laging sigaw ni Don Fausto.

Dito pumasok si Jenny, isang 25-anyos na nurse. Ulila na siya at nagtatrabaho nang maigi para buhayin ang sarili. Nang ialok sa kanya ang pag-aalaga kay Don Fausto na may triple hazard pay, tinanggap niya ito. Hindi dahil sa pera, kundi dahil naaawa siya sa matanda. Nakikita niya sa mga mata nito ang lungkot na katulad ng sa lolo niya bago ito namatay.

Sa unang araw ni Jenny, sinalubong siya ng isang lumilipad na mangkok ng lugaw.

“Isa ka na naman?! Layas!” sigaw ni Don Fausto.

Imbes na matakot o magalit, kalmadong pinulot ni Jenny ang mangkok. Kumuha siya ng bimpo at dahan-dahang pinunasan ang braso ng matanda na natalsikan ng lugaw.

“Sir Fausto,” malumanay na sabi ni Jenny. “Sayang po ang lugaw. At sayang din po ang blood pressure niyo kung laging mainit ang ulo. Ako po si Jenny, at hindi po ako aalis hangga’t hindi kayo gumagaling.”

Araw-araw, sinusubok ni Don Fausto ang pasensya ni Jenny. Minsan, tinatabig niya ang gamot. Minsan, sinasadya niyang dumumi sa kama para lang pahirapan si Jenny. Pero ni minsan, hindi nagreklamo ang dalaga. Nililinis niya ito nang may respeto, kinakantahan ng mga lumang kanta, at kinukuwentuhan kahit hindi sumasagot ang matanda.

Isang araw, dumating ang mga pamangkin ni Don Fausto—sina Rico at Tanya. Naka-bihis mayaman sila pero ni hindi man lang humalik sa matanda.

“Tito, pirmahan niyo na ’tong Power of Attorney para maibenta na namin yung lupa sa Batangas,” bungad ni Rico.

“Oo nga Tito, kailangan na namin ng cash. Malapit ka na rin naman mawala eh,” dagdag ni Tanya habang nagte-text.

Nakita ni Jenny ang sakit sa mata ni Don Fausto. Nakita niyang nanginginig ang kamay ng matanda.



Humarang si Jenny. “Excuse me po, Ma’am, Sir. Mataas po ang BP ng pasyente. Bawal po siya ma-stress. Kung wala po kayong magandang sasabihin, pwede po bang lumabas muna kayo?”

“Aba! Katulong ka lang dito ha!” sigaw ni Tanya.

“Nurse po ako. At pasyente ko siya. Tao siya, hindi ATM,” matapang na sagot ni Jenny.

Pinalayas ni Jenny ang mga pamangkin. Nang makaalis ang mga ito, napansin ni Jenny na umiiyak si Don Fausto.

“Bakit nandito ka pa?” garalgal na tanong ng matanda. “Wala akong ibibigay sa’yo. Masama ang ugali ko.”

Hinawakan ni Jenny ang kamay niya. “Kasi po, alam kong malungkot kayo. At walang taong dapat mamatay na mag-isa at malungkot.”

Mula noon, lumambot ang puso ni Don Fausto. Naging magkaibigan sila. Si Jenny ang naging pamilya niya sa huling tatlong buwan ng buhay niya.

Nang dumating ang oras ni Don Fausto, hawak ni Jenny ang kamay niya.

“Salamat, anak…” huling bulong ni Don Fausto bago siya nalagutan ng hininga. Mapayapa ang kanyang mukha.

Sa araw ng libing, nag-iyakan (ng pilit) ang mga kamag-anak. Nandoon sina Rico at Tanya, naka-itim na designer clothes, at atat na atat nang basahin ang Last Will and Testament. Nasa gilid lang si Jenny, tahimik na lumuluha dahil nawalan siya ng kaibigan.

Pagkatapos ng libing, tinipon ng abogado na si Atty. Cruz ang lahat sa mansyon.

“Babasahin ko na ang huling habilin ni Don Fausto,” panimula ng abogado.

Ngumisi si Rico at Tanya. Sigurado silang sa kanila mapupunta ang milyones.

“Sa aking mga pamangkin na sina Rico at Tanya…” basa ng abogado.

Tumayo na si Rico, handa nang magdiwang.

“…na ni minsan ay hindi ako dinalaw noong ako’y malakas pa, at dinalaw lang ako para hingan ng pera nung ako’y maysakit na. Wala akong iiwan sa inyo ni isang kusing. Ang inyong mana ay ang inyong kasakiman.”

Namutla ang magkapatid. “Imposible ’yan! Dadalhin namin ito sa korte!”

“Tumahimik kayo,” saway ng abogado. Nagpatuloy siya.

“At para kay Jenny, ang aking nurse…”

Napatingin ang lahat kay Jenny na nagulat sa pagbanggit ng pangalan niya.

“…ang kaisa-isang tao na tumingin sa akin bilang tao at hindi bilang bangko. Ang nagtyaga sa akin nung tinataboy ko ang mundo. Sa kanya ko ipinapamana ang lahat ng aking ari-arian—ang mansyon, ang mga lupa sa probinsya, at ang aking bank accounts na nagkakahalaga ng 80 Milyong Piso. Dahil siya lang ang tunay na pamilyang nagmahal sa akin sa huli.”

Nalaglag ang panga ng lahat. Si Jenny ay napahagulgol. Hindi dahil sa pera, kundi dahil sa mensahe ni Don Fausto. Naramdaman niya ang pasasalamat ng matanda.

Pinalayas ng guard sina Rico at Tanya na nagwawala. Naiwan si Jenny sa malaking mansyon.

Ginamit ni Jenny ang yaman para magtayo ng isang Home for the Aged para sa mga matatandang inabandona ng kanilang pamilya. Pinangalanan niya itong “Casa Fausto”. Napatunayan niya na ang tunay na serbisyo at malasakit ay hindi kailanman nasasayang, at ang kabutihang itinanim mo sa iba ay babalik sa’yo nang siksik, liglig, at umaapaw.