Hindi ko alam kung bakit ko ito kinukwento dito. Siguro dahil hanggang ngayon, parang hindi pa rin nagsi-sink in sa akin ang nangyari.
Ako si Aljon, 29 years old, delivery rider dito sa Laguna. Isang motor lang ang puhunan ko sa buhay. Kada araw, paikot-ikot sa init at ulan para lang may maiuwi sa bahay.
Dalawa lang kami sa buhay.
Ako… at ang nanay kong si Carla.
Labandera siya buong buhay niya.
Simula bata ako, lagi ko siyang nakikitang may bitbit na batya ng damit. Minsan dalawang bahay, minsan limang bahay sa isang araw. Umuuwi siyang basang-basa ang kamay sa sabon.
Pero kahit ganoon ang buhay namin, hindi niya ako hinayaang tumigil sa pag-aaral.
“Anak, kahit pagod ako, basta makatapos ka lang,” lagi niyang sinasabi.
Kaya kahit hirap kami noon, pinilit kong makatapos ng high school. College sana… pero hindi na kinaya.
Hanggang sa dumating ang araw na bigla siyang nagkasakit.
Nagsimula sa simpleng ubo. Akala namin trangkaso lang. Pero habang tumatagal, hirap na siyang huminga.

Isang gabi, habang naghahapunan kami, napansin kong hindi niya na halos mahawakan ang kutsara.
“Ma… okay ka lang?” tanong ko.
Ngumiti siya, pero ramdam kong pilit.
“Pagod lang siguro ako.”
Kinabukasan, hindi na siya makatayo.
Dinala ko siya sa ospital dito sa Laguna. Pagdating namin sa ER, agad siyang nilagyan ng oxygen.
Pneumonia daw.
Kailangan siyang ma-admit. Isolation ward.
Hindi naman literal na ICU, pero halos ganoon na rin ang dating. May oxygen machine, may monitor, may mga nurse na pasok-labas.
Ang problema… pera.
Habang hawak ko ang papel ng billing estimate, parang gusto kong matawa.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil hindi ko alam kung saan ko kukunin ang ganong halaga.
Delivery rider lang ako. Minsan swerte, minsan malas. May araw na tatlong daan lang kinikita ko.
Pero wala akong choice.
Simula noon, doble ang pasada ko.
Umaga hanggang gabi. Minsan madaling araw pa.
Habang umaandar ang motor ko sa highway, isang bagay lang ang iniisip ko.
“Kailangan kong mailabas si Nanay dito.”
Isang linggo na siyang naka-admit nang mangyari ang hindi ko inaasahan.
Hapon noon.
Kagagaling ko lang mag-deliver ng pagkain sa Calamba. Dumiretso ako agad sa ospital para dalawin si Nanay.
Pagpasok ko sa hallway ng ward, napansin ko may lalaking nakatayo sa labas ng kwarto niya.
Naka-amerikana.
Malinis ang sapatos. Parang hindi bagay sa simpleng ward na iyon.
Akala ko doktor.
Pero bigla siyang lumingon.
Tapos tumingin siya sa akin nang matagal.
“Aljon?”
Napahinto ako.
Hindi ko siya agad nakilala.
Pero parang kilala niya ako.
“Pre… ako ‘to.”
Lumapit siya.
Ngumiti.
“Si Marvin.”
Parang may nag-flashback sa utak ko.
High school.
Lumang classroom.

Isang payat na batang tahimik sa likod ng klase.
“Marvin…?” sabi ko.
Tumawa siya ng mahina.
“Sa wakas, naalala mo rin.”
Hindi ko pa rin ma-gets kung bakit siya nandun.
“Anong ginagawa mo dito?” tanong ko.
Tumingin siya sa pinto ng kwarto ni Nanay.
“Narinig ko kasi sa nurse station ang pangalan mo.”
Nagtaka ako.
“Paano mo nalaman?”
Napakamot siya sa ulo.
“May kaibigan ako dito sa hospital admin. Nabanggit niya na may patient na si Carla… tapos delivery rider ang anak.”
Tahimik ako.
Hindi ko pa rin alam kung bakit parang may lungkot sa mata niya.
Tapos bigla siyang nagsalita.
“Naalala mo ba nung fourth year tayo?”
Napaisip ako.
“Yung time na hindi ako makapasok sa school.”
Dahan-dahan kong naalala.
May isang linggo noon na hindi siya pumasok.
Tapos isang araw, nadatnan ko siya sa labas ng school gate.
Nakaupo lang.
“Nawala kasi trabaho ng tatay ko noon,” sabi niya dati. “Wala akong pamasahe.”
Bigla kong naalala.
Yung araw na inabot ko sa kanya yung barya ko.
“Pre, gamitin mo muna to. Bayaran mo na lang kapag may pera ka.”
Limangpung piso lang yata iyon.
Para sa akin noon, malaking bagay na iyon.
Pero sa kanya… mukhang mas malaki pala ang ibig sabihin.
Huminga siya nang malalim.
“Aljon… kung hindi dahil sa araw na yun, baka hindi ako nakatapos.”
Tahimik lang ako.
Hindi ko akalain na naaalala pa niya iyon.
Ngumiti siya.
“Scholar ako ngayon. Tapos nag-business na rin.”
Napatingin ako sa amerikana niya.
Ngayon ko lang napansin kung gaano siya kaayos tingnan.
Bigla siyang naglabas ng envelope mula sa bag niya.
Inabot niya sa akin.
“Para sa hospital bill ng nanay mo.”
Nanlaki ang mata ko.
“Pre, hindi—”
Pinutol niya ako.
“Hindi utang.”
Tahimik ang hallway.
“Bayad lang sa pamasahe.”
Napatawa ako nang bahagya.

Sa gitna ng kaba at pagod na nararamdaman ko, hindi ko alam kung iiyak ba ako o tatawa.
“Marvin… limangpung piso lang yun.”
Umiling siya.
“Hinding-hindi yun limangpung piso para sa akin.”
Napatingin siya sa pinto ng kwarto ni Nanay.
“Yun yung araw na may naniwala sa akin.”
Hindi ko napigilan.
Niyakap ko siya.
Hindi ko alam kung kailan huling beses akong umiyak sa harap ng ibang tao.
Pero nung araw na iyon, hinayaan ko.
Ilang araw matapos noon, nakalabas si Nanay sa ospital.
Unti-unti na siyang nakakahinga nang maayos.
Isang hapon habang nakaupo kami sa harap ng bahay, tinanong niya ako.
“Sino yung lalaking bumisita sa ospital?”
Ngumiti ako.
“Dating kaklase ko lang, Ma.”
Tahimik siya sandali.
Tapos sinabi niya—
“Mabait siguro ang puso mo noon, anak.”
Napatingin ako sa kalye habang dumadaan ang mga motor at jeep.
Hindi ko maalala na naging espesyal ang ginawa ko.
Para sa akin, normal lang iyon.
Pero minsan pala…
Ang maliit na kabutihan na akala mong nakalimutan na ng mundo…
Bigla na lang babalik sa’yo sa araw na ikaw naman ang nangangailangan