Minsan, ang pinaka-weird na request ng asawa mo, doon pala magsisimula ang lamat ng pagsasama niyo.

Ako si Mika, 28 years old, at tatlong taon na kaming kasal ni Jace. Sa totoo lang, si Jace yung tipo ng lalaki na “clean freak” yung ayaw ng madumi ang bahay, laging bagong ligo, at sobrang bango palagi.

Akala ng lahat, kami yung “perfect couple” dahil pareho kaming career-oriented at mukhang disiplinado sa buhay.

Pero nagbago ang lahat isang gabi pag-uwi ko galing sa isang mahabang shift sa ospital. Pagod na pagod ako, lagkit na lagkit, at ang gusto ko lang ay magbabad sa shower bago kami mag b3mb@ngan.

Noong tatayo na ako para maligo, pinigilan niya ako at bumulong, “Wag muna, mas gusto ko yung amoy mo ngayon… yung natural lang.”

Noong una, akala ko sweet lang o baka “kink” lang niya yung pagiging raw, kaya hinayaan ko siya.

Pero lumipas ang mga linggo, naging demand na niya ito ayaw na niyang naghuhugas ako bago kami mag-s*x, at gusto niya yung amoy na galing ako sa maghapong trabaho.

Doon nagsimulang magulo ang lahat sa isip ko kasi pakiramdam ko, nawawalan na ako ng hygiene para lang ma-please siya.

Nakakaramdam ako ng guilt at pandidiri sa sarili ko, pero nakikita ko kung gaano siya ka-w!ld at ka-sat!sf¥ tuwing sinusunod ko yung gusto niya.

Hanggang sa isang gabi, habang tulog na siya, may nag-notif sa phone niya na hindi ko inaasahan.

Isang message galing sa ex-fiancée niya: “Naaalala ko pa rin yung amoy mo tuwing galing ka sa gym, miss ko na yung natural scent natin.”

Doon ko narealize na hindi pala ako ang gusto niya ginagawa niya lang akong proxy para ma-recreate yung “amoy” ng babaeng hindi niya nakatuluyan.

Ang sakit isipin na yung bagay na pinaka-uncomfortable akong gawin, ginagawa ko lang pala para buhayin ang memorya ng ibang tao sa kam@ namin.

Ngayon, nakatitig lang ako sa kanya habang natutulog siya, iniisip kung mahal ba niya talaga ako o yung bersyon ko lang na katulad ng nakaraan niya

Tumibok nang napakabilis ng puso ko habang nakatitig sa liwanag ng phone ni Jace. Yung message na ‘yon—parang balde ng malamig na tubig na ibinuhos sa akin habang nasa gitna ako ng disyerto, naghahanap ng konting init na sa akin pala ay galing sa iba.

Hindi ako umiyak agad. Namanhid ako.

Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin ng CR. Ang babaeng nakaharap sa akin—basang-basa ang buhok dahil pinawisan maghapon, may dark circles sa ilalim ng mata, amoy ospital at pagod. Sabi niya, “natural” at “raw” daw ang gusto niya. Sabi ko sa sarili ko noon, siguro ito na yung sign na mahal niya ako ng todo—kahit hindi ako pabango, kahit hindi ako laging presentable.

Tangina. Mahal ko pala yung multo ng ex niya.

Hindi ako umimik kinaumagahan. Nagtimpla ako ng kape, hinanda ang breakfast, at nagbihis para sa shift ko. Si Jace, gising na gising, lumapit para yakapin ako mula sa likod.

“Hoy, ang bango mo ulit… nag-shower ka na naman,” sabi niya, halatang disappointment sa boses.

Napapitlag ako. Lumingon sa kanya, ngumiti ng pilit.

“Oo, maliligo talaga ako kasi may sense of hygiene ako,” sabi ko, medyo may kabigatan.

Hindi niya yata napansin yung tono ko. Nag-shower siya, nagbihis, at umalis na parang walang nangyari.

Buong araw akong lutang sa trabaho. May iniexamine akong pasyente, napako ako sa pagtitig sa kanya dahil sa isip ko, ginagamit lang ba ako ng asawa ko? Paano kung ang lahat ng “I love you” niya, para pala sa kanya? Yung mga gabi na sabik na sabik siya, yung mga halik na akala ko sobrang intimate—sa ex niya pala yun, hindi sa akin.

Umuwi ako nang gabing-gabi na. Sabi ko extended shift daw, pero ang totoo, naglakad-lakad lang ako sa labas ng ospital para mag-isip.

Pag-uwi ko, gising pa si Jace. May hawak na phone, nagcha-chat. Nung makita ako, tinago niya agad.

“Babe, anong oras na? Bakit hindi ka nagpaalam na magla-late?” tanong niya, medyo taranta.

Hindi ako sumagot. Dumiretso ako sa CR at naghilamos. Nung lumabas ako, nakatayo siya sa pinto.

“Mika, may problema ba?”

Tiningnan ko siya. Sa unang pagkakataon, hindi ko nakita yung lalaking pinakasalan ko. Nakita ko yung lalaking naghahanap pa rin ng babaeng iniwan siya.

“Jace… gusto mo ba talaga ako? O gusto mo lang yung amoy ko kasi napapaalala kita sa kanya?”

Nanlamig siya.

Ilang segundong katahimikan na sumasakit sa tenga.

“Ano… anong sinasabi mo?” nauutal niyang tanong.

“Yung ex-fiancée mo. Yung sinendan mo ng message tungkol sa amoy niya. Nabasa ko.”

Hindi ko alam kung saan ako kumuha ng lakas para sabihin ‘yon nang hindi umiiyak. Siguro dahil sa sobrang sakit, nauubos na rin yung luha ko.

Nagulat siya. Halatang hinanap sa isip kung anong message yung tinutukoy ko. Maya-maya, napabuntong-hininga siya at umupo sa kama.

“Sandali, Mika… hindi mo naiintindihan.”

“Anong hindi ko naiintindihan? Na ginawa mo akong kapalit? Na yung mga gabing nagpapakatotoo ako sa’yo, sa imahinasyon mo, siya yung kapartner mo?”

Napaiyak na ako. Hindi ko napigilan.

“Lahat ng pang-aalipusta ko sa sarili ko, lahat ng hygiene na isinantabi ko para lang ma-please ka—ginawa ko kasi akala ko, ako yung gusto mo. Yun pala, yung alaala niya lang. Yung amoy n’ya.”

Tumayo siya at lumapit. Gusto niya akong hawakan, pero umurong ako.

“Hindi totoo ‘yan, Mika. Ikaw ang mahal ko. Oo, nag-chat kami ni—”

“Bakit? Bakit kayo nagcha-chat? Bakit kailangan mong sabihin na miss mo yung amoy n’ya? At bakit… bakit kailangan kong hindi maligo para lang maramdaman mo yun sa akin?”

Natahimik siya.

Doon ko napatunayan.

Hindi niya kayang sagutin ang tanong ko.

Kinabukasan, umuwi ako sa amin ng nanay ko. Hindi ako nagpaalam nang maayos. Umalis ako habang nasa trabaho siya. Nag-iwan lang ako ng letter na may isang linya:

**”Hindi ako magiging anino ng kahit sino. Mahal mo man ako o hindi, mahal ko na ang sarili ko para tanggapin na ako lang dapat ang nakikita mo kapag ako ang katabi mo.”**

Makalipas ang isang linggo, sunod-sunod ang tawag at mensahe niya. Nagsosorry. Nangako. Gusto raw magbago. Pero alam ko sa sarili ko, kahit magbago pa siya, hindi ko makakalimutan yung gabing naramdaman kong multo lang pala ako sa sarili kong kasal.

Hiniwalayan ko siya.

Hindi dahil wala na akong pagmamahal. Kundi dahil sa unang pagkakataon, pinili ko naman ang sarili ko.

Yung pagmamahal na may kondisyon—na kailangan mong magmukhang ibang tao, o umamoy tulad ng iba—hindi ‘yon pagmamahal. ‘Yon ay pagsasakripisyo ng pagkatao mo para sa kagustuhan ng isang taong hindi ka naman talaga nakikita.

Ngayon, mag-isa ako sa maliit kong apartment. May mga gabi na namimiss ko siya. Pero pag naaamoy ko yung sarili ko—mabango, malinis, ako—napapa-smile na lang ako.

Kasi kahit wala siya, hindi na ako mawawala sa sarili ko.

At iyon ang pinakamabangong pakiramdam sa lahat.

**— Wakas —**