kuwentong masarap, Nakakahiya man aminin, pero ako mismo ang nahuli ng mister ko sa loob ng sarili naming bahay. Akto talaga kami, walang palusot. Pero sa halip na dum@n@k ang d*go o magwala siya nang todo, may kakaibang nangyari. Nakakapagtaka, dahil kung ibang lalaki siguro iyon, baka hindi na kami sinisikatan ng araw. Pero iba ang asawa ko at ang plano niya?

Doon ako lalong natitigilan.”

Tawagin niyo na lang akong Janna, , 31 anyos. Tatlong taon na kaming kasal ni Aldrin,, pero bago pa ang kasalan ay matagal na kaming nagsama. Mayroon na kaming isang anak na dose anyos na ngayon; 19 lang ako noon nang mabuntis niya ako habang siya naman ay bente-sais.

Kahit wala pa akong muwang sa pag-aasawa noon, pinilit kong maging mabuting asawa at ina sa abot ng makakaya ko rito sa aming tirahan sa San Marcelino,

Lingguhan kung umuwi si Aldrin, dahil malayo ang trabaho niya.

Pero ang nakasanayan niyang routine, pag-uwi ng Sabado, diretso agad sa inuman kasama ang mga kumpare. Lunes ng umaga, balik na ulit siya sa trabaho. Pinagsasabihan ko siya na sana ay ipunin na lang namin ang panggastos sa alak, pero katwiran niya, “bihira” naman daw.

Hanggang sa naging “monthly” na lang ang uwi niya dahil nag-stay-in na siya sa trabaho. Akala ko makakatipid kami at maiiwas siya sa bisyo, pero may malalim palang dahilan. Nalaman ko na may kinakasama na pala siyang babae doon na katrabaho niya rin.

Durog na durog ang puso ko. Tiwalang-tiwala ako sa kanya dahil wala naman siyang pinagbago sa pagpapadala ng pera. Sa sobrang galit at sakit, natuto akong magrebelde. Nagsimula akong makipag-inuman sa mga kaibigan ko, isang bagay na dati ay ayaw na ayaw ko. Kapag sinasaway niya ako, isinusumbat ko: “Dahil sa panloloko mo kaya ako naging ganito!”

Humingi siya ng tawad at nangakong magbabago. Bumalik siya sa pag-uwi tuwing Biyernes at tiniyak na wala na ang babae. Pinatawad ko siya, pero ang sakit ay nanatili. Ang ginawa ko, bawat lambing niya, hinihingan ko siya ng pera.

Sinasabihan ko siya, “Isipin mo na lang na kabit mo ako, ‘di ba mas masarap ang kabit?” Hindi siya nakikibo at nagbibigay na lang. Ang perang iyon ang ginagamit ko sa bisyo ko. Nabaliktad ang mundo, siya na ang nag-aawat sa akin, siya na ang nangungunsumi.

Ginawa ko ‘yun para makaganti, siya na ang nagsusundo sa akin sa inuman,

Hanggang sa makilala ko si Ryan, isang taga-basa ng metro ng kuryente at kaibigan ng kumare ko. Naging ka-chat ko siya hanggang sa mauwi sa madalas na pagbisita sa bahay para makipag-inuman.

Isang Martes ng gabi, umulan nang napakalakas sa San marcelino. Ang anak ko ay doon natulog sa lola niya, at alam kong nasa malayo si Aldrin,. Dahil sa lakas ng hangin, may bahagi ng bubong namin ang natuklap. Tinulungan ako ni Ryan na magsahod ng timba at palanggana. Hindi ko alam kung paano nagsimula, pero dala ng alak at ng lamig ng panahon, namalayan ko na lang na may nangyari na sa amin.

Nakatulog kami nang mahimbing. Pero bandang alas-diyes ng gabi, nagulantang ako nang biglang bumukas ang pinto ng kuwarto. Naroon si Aldrin, , nakatayo sa harap namin.

Hindi ako makakilos sa takot. Si Ryan naman ay tulog pa rin na nakadapa. Akala ko ay kukuha si Aldrin ng pat@lim sa kusina para tapusin kami, pero iba ang kinuha niya. Dinampot niya ang timbang may lamang tubig-ulan at ibinuhos sa amin!

“Mga taksil! Mapasma sana kayo!” sigaw niya. Napabalikwas si Ryan at mabilis na tumakbo palabas ng bahay habang basang-basa.

Umalis din si Aldrin bitbit ang kanyang mga damit nya,

Sa chat, nagmakaawa ako. Sabi ko, hindi ko sinadya at amanos na kami, mapapatawad ko na siya sa pambababae niya noon, basta patawarin din niya ako.

Galit na galit siya dahil sa mismong bahay pa raw namin ako nagtaksil. Umuwi lang daw siya nang gabing iyon dahil nag-alala siya sa bubong namin dahil sa bagyo, pero iba ang nadatnan niya. Pero hindi nagtagal,

Matapos ang paulit-ulit kong paghingi ng tawad, nag-reply siya: “Sige, amanos na tayo. Pinatatawad na kita.” Pero ang kasunod na request niya ang nagpabagabag sa akin.

Sabi niya, okay lang daw sa kanya na makipagrelasyon ako sa iba basta wala siya roon. Ang kondisyon niya para bumalik siya sa bahay?

Gusto niyang gawan ko ng video ang p@kikip@gt@lik ko kay Ryan at i-send sa kanya,

Gusto daw nya mapanood kung paano ako paligayahin ni ryan, baka gayahin daw nya,

Naguguluhan ako, Bakit siya ganoon? Mahal pa ba niya ako?

Bakit gusto niyang makapanood ng ganoong video bilang kapalit ng pag-uwi niya?

Sinubukan kong kontakin si Ryan para gumawa kami ng video, pero ayaw na nitong magpakita dahil sa takot.

Hanggang ngayon, hindi pa rin umuuwi ang asawa ko dahil wala pa akong video na maipakita,

Please advice naman po ano ang gagawin ko? gusto ko na magkabati na kami ng asawa ko kaya pilit ko na hinahanap ni ryan para gumagawa ng video, kaya lang balita na wala na dito sa san Marcelino

Halos isang linggo akong hindi nakatulog nang maayos matapos ang huling mensahe ni Aldrin. Paulit-ulit kong binabasa ang sinabi niya: “Magpadala ka ng video… gusto kong makita kung paano ka niya pinapasaya.”

Hindi ko maintindihan kung galit ba siya, nasasaktan, o may kakaibang iniisip. Pero isang bagay ang malinaw—hindi siya uuwi hangga’t hindi ko ginagawa ang gusto niya.

Pinilit kong hanapin si Ryan. Nagpunta ako sa bahay ng kumare kong nagpakilala sa amin, pero sabi niya matagal na raw hindi nagpapakita si Ryan.

“Natakot yata talaga ‘yon sa asawa mo,” sabi ng kumare ko. “Balita ko umalis na raw sa bayan.”

Parang gumuho ang mundo ko.

Kung wala si Ryan, paano ko maibibigay ang hinihingi ni Aldrin?
At kung hindi ko iyon maibibigay… hindi na ba siya babalik?

Sinubukan kong tawagan si Aldrin kinagabihan.

“Hello…” mahina kong sabi.

Tahimik siya sa kabilang linya.

“Aldrin… gusto ko na talagang ayusin ang pamilya natin. Huwag na natin gawin ‘yung video. Mag-usap na lang tayo.”

Matagal bago siya sumagot.

“Janna,” sabi niya sa malamig na boses. “Hindi mo alam kung gaano kasakit ang nakita ko.”

“Alam ko… nagkamali ako,” umiiyak kong sagot.

“Hindi lang basta pagkakamali ‘yon. Sa bahay pa natin.”

Natahimik ako.

Pagkatapos ay bigla niyang sinabi ang bagay na lalo kong ikinagulat.

“Hindi ko hinihingi ang video para mag-enjoy,” sabi niya. “Gusto kong makita kung hanggang saan ka talaga. Kung kaya mo pang gawin ‘yon kahit alam mong masisira ang natitira nating respeto.”

Parang may kumurot sa dibdib ko.

“Ano ibig mong sabihin?”

“Kung gagawin mo ‘yon,” sabi niya, “ibig sabihin wala ka nang pakialam sa sarili mo… at sa pamilya natin.”

Napaupo ako sa sahig habang hawak ang telepono.

Doon ko unang naisip na baka hindi pala iyon simpleng kondisyon.

Parang… sinusubok niya ako.

Lumipas ang dalawang linggo pero hindi ko pa rin ginagawa ang gusto ni Aldrin.

Hindi ko na rin hinanap si Ryan.

Sa totoo lang, habang tumatagal ay lalo kong nararamdaman ang hiya at pagsisisi. Tuwing nakikita ko ang anak ko na masayang nagkukuwento tungkol sa school, parang may bumibigat sa dibdib ko.

Isang gabi, nagpadala ako ng mahabang mensahe kay Aldrin.

“Hindi ko kayang gawin ang video. Kahit para bumalik ka. Nagkamali ako, pero ayokong lalo pang sirain ang sarili ko. Kung ayaw mo na sa akin, tatanggapin ko.”

Halos isang oras akong naghihintay ng reply.

Pagkatapos ay biglang tumunog ang phone ko.

Si Aldrin ang tumatawag.

“Janna,” sabi niya.

“Hmm…”

“Sigurado ka? Hindi mo talaga gagawin?”

“Hindi na,” sagot ko. “Kung may respeto pa ako sa sarili ko… at sa iyo… hindi ko na gagawin ‘yon.”

Matagal siyang tahimik.

Akala ko ibababa na niya ang tawag.

Pero pagkatapos ay narinig ko ang malalim niyang buntong-hininga.

“Alam mo ba kung bakit ko sinabi ‘yon?” tanong niya.

“Hindi…”

“Dahil gusto kong makita kung may natitira pa bang hiya at respeto sa’yo.”

Napaluha ako.

“Sobrang galit ko noon,” dugtong niya. “Pero habang lumilipas ang mga araw… naisip ko rin ang ginawa ko dati. Ako ang unang nagtaksil.”

Tahimik lang akong umiiyak.

“Pareho tayong nagkamali,” sabi niya. “Pero kung gusto pa nating iligtas ang pamilya natin… kailangan nating magsimula ulit. Walang alak. Walang ibang tao.”

“Uuwi ka ba?” mahina kong tanong.

Makalipas ang ilang segundo, sumagot siya.

“Sa Biyernes.”

Napahawak ako sa bibig ko sa sobrang gulat.

“Pero Janna,” dagdag niya, “hindi ibig sabihin nito ay parang walang nangyari. Kailangan nating paghirapan ulit ang tiwala.”

“Oo… gagawin ko ang lahat.”

Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, may kaunting liwanag na bumalik sa puso ko.

Hindi ko alam kung magiging madali ang pag-aayos ng pamilya namin.

Pero alam ko na isang bagay ang sigurado—

Ang pinakamalaking pagsubok sa amin ay hindi ang galit, hindi ang tukso… kundi kung kaya ba naming parehong magbago

Dumating ang Biyernes na parang napakahaba ng paghihintay.

Buong araw akong kinakabahan. Nilinis ko ang bahay, inayos ang mga gamit, at sinubukan kong gawing normal ang lahat. Pero sa loob-loob ko, alam kong hindi na magiging katulad ng dati ang lahat.

Bandang alas-siyete ng gabi, narinig ko ang pamilyar na tunog ng motor sa labas ng bahay.

Si Aldrin.

Parang huminto ang tibok ng puso ko.

Pagpasok niya sa bahay, sandali kaming nagkatinginan. Walang yakapan. Walang ngiti. Pareho kaming parang hindi alam kung saan magsisimula.

“Nasaan si bunso?” tanong niya.

“Nasa kwarto… nag-aaral,” sagot ko.

Tumango lang siya at umupo sa lumang sofa.

Napansin kong pumayat siya at parang mas tahimik kaysa dati. Wala na ang dating kumpiyansa niya. Parang may dala siyang bigat na hindi niya masabi.

Lumipas ang ilang minuto bago siya nagsalita ulit.

“Janna,” sabi niya.

“O?”

“May dapat akong aminin sa’yo.”

Kinabahan ako.

“Akala mo ba talagang nag-stay-in lang ako sa trabaho noon?”

Napayuko ako.

“Alam kong may babae ka,” sabi ko.

Umiling siya.

“Hindi lang babae.”

Napatingin ako sa kanya.

“Dalawa sila.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.

“Isang katrabaho… at isang nakilala ko sa inuman.”

Hindi ako nakapagsalita.

“Hindi ko sinabi sa’yo dahil nahihiya ako,” dugtong niya. “Pero noong nahuli kita kay Ryan… doon ko na-realize kung gaano kabigat ang ginawa ko sa’yo.”

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

“Hindi kita sinubok para lang gantihan,” sabi niya. “Sinubukan kita dahil gusto kong malaman kung pareho pa ba tayong may natitirang dignidad.”

Tahimik lang akong nakikinig habang tumutulo ang luha ko.

Sa unang pagkakataon, naramdaman kong hindi lang pala ako ang may dalang kasalanan sa relasyon namin.

Pareho kaming nagkamali.

Pareho kaming nasaktan.

Akala ko iyon na ang pinakamabigat na rebelasyon.

Pero mali pala ako.

Kinabukasan ng umaga, habang nagkakape kami ni Aldrin sa kusina, bigla niyang sinabi ang isang bagay na lalo kong ikinagulat.

“May balita pala ako tungkol kay Ryan,” sabi niya.

Napahinto ako.

“Ano?”

“Hindi siya basta umalis sa San Marcelino.”

Kinabahan ako.

“May nakausap akong kakilala sa barangay kagabi. Sabi nila… nagmamadali raw siyang umalis dahil may naghahanap sa kanya.”

“Sino?” tanong ko.

Tumingin sa akin si Aldrin.

“Hindi ako.”

“Ha?”

“May asawa pala siya.”

Para akong nabingi.

“May asawa… at dalawang anak sa kabilang bayan.”

Nanlumo ako.

“Hindi mo alam?” tanong ni Aldrin.

Umiling ako habang nanginginig ang kamay ko.

“Akala ko binata siya…”

Napabuntong-hininga si Aldrin.

“Kaya siguro bigla siyang nawala. Baka natakot na mabunyag lahat.”

Napaupo ako nang mahina.

Sa loob ng ilang buwan, akala ko may lalaking handang sumuporta sa akin habang galit ako sa asawa ko.

Pero ang totoo…

Isa lang pala akong lihim na pagkakamali sa buhay ng lalaking iyon.

Matagal kaming tahimik ni Aldrin.

Pagkatapos ay marahan niyang sinabi:

“Janna… kung magsisimula ulit tayo, kailangan nating kalimutan ang lahat ng taong sumira sa atin—pati na ang sarili nating mga pagkakamali.”

Unti-unti kong tinaas ang tingin ko sa kanya.

“Handa ka pa ba talaga?” tanong ko.

“Hindi ko alam kung magiging madali,” sagot niya. “Pero para sa anak natin… at para sa mga taon na pinagsamahan natin… susubukan ko.”

Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, naglakas-loob akong hawakan ang kamay niya.

Mahigpit niyang hinawakan pabalik.

Hindi pa tapos ang mga sugat namin.

Hindi pa rin buo ang tiwala.

Pero doon ko naintindihan ang isang bagay—

Minsan, ang pinakamahirap na laban sa pag-aasawa ay hindi ang pagtataksil.

Kundi ang desisyong manatili at ayusin muli ang lahat mula sa simula