Ako si Donald, 32 anyos. Sa araw, isa akong masayahing Grab driver. Pero sa gabi, isa akong amang lumuluha habang nakahawak sa manibela.
Tatlong linggo na ang nakalipas nang isugod namin sa ICU ang anak kong si Kyline, 7 years old. Severe blood infection. Ang batang dati’y sumasalubong sa akin ng yakap, ngayon ay nakakabit sa iba’t ibang makina.
Bawat patak ng metro ng taxi ko, katumbas ng buhay niya.
Kailangan ko ng ₱80,000 para sa partial bill o ititigil ang gamutan. Wala kaming ganoong kalaking pera. Rematado na ang kaluluwa ko sa kakabyahe, pero kulang pa rin.
Isang madaling-araw, habang umiiyak ako sa stoplight sa Ortigas, may pumasok na booking. Pickup sa Medical City.
Pumasok ang isang babaeng naka-scrubs. Nurse. Halatang pagod na pagod. Pula ang mata at parang pasan ang mundo.
“Good morning po, Ma’am,” bati ko, pilit na tinatago ang garalgal ng boses ko. “Sa St. Luke’s QC po tayo, Kuya,” mahina niyang sagot.
Napatingin ako sa rearview mirror. Doon naka-confine ang anak ko.
Tahimik ang byahe. Pero dahil sa bigat ng nararamdaman ko, hindi ko napigilang magkwento.
“Nurse po kayo, Ma’am? Baka po pwedeng pakisilip ang anak ko pagdating niyo dun? Nasa ICU po siya. Kyline ang pangalan.”
Natigilan ang nurse. Tumingin siya sa akin sa salamin.
“Kyline… yung batang mahilig sa pink?” tanong niya.
Nagulat ako. “Opo! Kayo po ang nurse niya?”
Bumuntong-hininga siya. “Ako po si Nurse Colet. Ako po ang nag-asikaso sa kanya kanina bago ako mag-out. Matapang po ang anak niyo, Sir. Kahit nahihirapan huminga, ang sabi niya sa akin: ‘Wag niyo po sasabihin kay Daddy na masakit, baka umiyak siya habang nagda-drive.’”
Pagkarinig ko noon, humagulgol ako. Itinabi ko muna ang sasakyan sa gilid ng EDSA. Hindi ko na kinaya. Ang anak ko pa ang nag-aalala sa akin habang agaw-buhay siya.
Hinahagod ni Nurse Colet ang likod ko. “Magpakatatag po kayo, Tay. Lumalaban si Kyline.”
Nang mahimasmasan ako, inihatid ko na siya sa ospital. Nang magbabayad na siya, umiling ako.
“Huwag na po, Ma’am Colet. Ang pag-aalaga niyo sa anak ko, sobra-sobra nang bayad ‘yun. Pakiusap po, bantayan niyo siya pagbalik niyo sa shift.”
Ngumiti nang malungkot si Nurse Colet. May inilapag siyang isang puting sobre sa passenger seat bago bumaba.
“Sir, pakibukas na lang po ito kapag nakaalis na ako. Para po kay Kyline ‘yan.”
Akala ko tip lang o maliit na tulong. Pero nang buksan ko ang sobre, nanlaki ang mata ko at napaluhod ako sa semento ng parking lot.
Laman ng sobre ang isang Hospital Receipt.
Nakapangalan kay Kyline. PAID: ₱100,000.
At may kasamang sulat:
“Kuya Donald, Kanina, habang binabantayan ko si Kyline, naalala ko ang anak ko. Namatay siya last year sa parehong sakit, sa parehong kama kung nasaan si Kyline ngayon. Wala akong nagawa noon dahil wala kaming pera. Ngayong may naipon na ako mula sa insurance niya, wala na ang anak ko. Kaya pakiusap, hayaan niyo pong gamitin ko ang perang ito para dugtungan ang buhay ni Kyline. Ipanalo niyo ang laban na ‘to para sa akin… at para sa anak ko.”
Doon ko napagtanto, hindi lang pasahero ang isinakay ko. Isang anghel na ipinadala ng Diyos noong mga oras na suko na ako.
Ngayon, magaling na si Kyline. At habang buhay kaming tatanaw ng utang na loob sa pasaherong hindi nagbayad ng pamasahe, pero binayaran ang buhay ng anak ko
News
Ellos nos engañaron y encerraron a nosotros dos, un matrimonio de ancianos, en el sótano, sin saber qué cosas había yo preparado para esto desde hace decenas de años./hi
Nuestro hijo nos llevó al sótano diciendo que había un problema en los cimientos… luego la puerta se cerró de golpe y la voz tranquila de mi nuera bajó flotando: “Quédense ahí un rato”, pero lo que mi esposo sacó…
Mis padres me echaron de casa dos días después de una cesárea… porque mi hermano menor , un streamer en ascenso, necesitaba mi cuarto./hi
A los dos días de mi cesárea, cuando todavía sangraba, cuando el cuerpo me temblaba cada vez que respiraba hondo y levantarme de la cama sin ayuda era una lucha, mi propio padre me señaló la puerta. No gritó. No…
Mi suegra dijo que yo no merecía ser madre y quiso obligarme a entregar a uno de mis hijos a su hija estéril… sin tener la menor idea de quién era yo en realidad./hi
Nunca le dije a mi suegra quién era yo en realidad.Y ese silencio estuvo a punto de costarme lo más importante que tenía: mis hijos. No porque le tuviera miedo.No porque me sintiera menos. Sino porque aprendí, hace muchos años, caminando…
El día del cumpleaños número 10 de mi hijo, mi esposo me golpeó frente a todos. Se fue con otra mujer, dejando a un niño llorando y llamando a su padre. Diez años después, ese niño regresó… convertido en el hombre que nunca esperó./hi
El día que mi hijo cumplió diez años, las velas del pastel todavía estaban encendidas cuando mi esposo se inclinó hacia mí y me susurró con desprecio: —Deja de avergonzarme. No alcancé a responder. ¡ZAS! La bofetada me sacudió la…
Durante 10 años me hicieron sentir culpable por no poder tener hijos. Mi esposo me obligó a celebrar el baby shower del hijo de su amante. Pero el regalo que llevé ese día… destruyó todas sus mentiras./hi
Me llamo Valeria Montoya, y por una década fui la esposa perfecta de Fernando Montoya, un empresario reconocido en la Ciudad de México.Vivíamos en una casa enorme en Polanco, rodeados de lujos, chofer, empleadas y cenas elegantes con socios importantes. Desde fuera, cualquiera…
Solo era un padre humilde que encontró una cartera en el estacionamiento. Nunca imaginó que devolverla lo llevaría directo a un tribunal. Ni que la justicia, esta vez, no venía a castigarlo, sino a cambiarle la vida./hi
Un hombre pobre encontró una cartera en un estacionamiento.Pudo quedarse con todo sin que nadie lo viera.Pero una decisión honesta cambió para siempre el destino de su familia. Cuando Julián Ramírez encontró aquella cartera de piel café tirada en el estacionamiento del Mercado de Sabores…
End of content
No more pages to load