G!NAH4*S4 NG ASAWA KO ANG AMING INAHING B4B0Y DAHIL HINDI KO SIYA PINAB3YM*B4NG


Nang gabing iyon ay las!ng na umuwi ang aking asawa. Kumpleto naman ang sahod na iniabot nya sa akin kaya alam kong nilibre lamang sya ng mga katrabaho nya.

Naligo muna sya bago kami kumain ng hapunan. Wala akong imik, makikiramdam lang ako.

Hanggang sa matapos na kaming kumain ay inasikaso nya akong mabuti. Alam ko na ang kailangan nya, b3ym*b4ng.

Sabado noon. Lunes hanggang Byernes ay diretso ang b3ymb4*ng4n namin kaya balak kong tumanggi nang gabing iyon kuya Ed.

Iyon nga ang ginawa ko. Nang
mang4la*b!t sya ay tinanggihan ko sya. Mapilit, makulit at nagdadab0g pa.

Pero hindi ko sya pinansin hanggang sa tumayo sya at lumabas ng bahay. Makaraan ang ilang minuto, bigl4ng nag ingay ang isa sa mga b4b0y namin.

Ganoon palagi ang senaryo eh kapag hindi ko pinagbibigyan ang asawa ko sa gusto nya. Aalis at lalabas ng kwarto tapos biglang may iingay na b4b0y.

Dala ng kuryosidad ko ng gabing iyon, lumabas din ako at pinuntahan ang kulung4n ng mga alaga namin.

Nagulat ako kuya ed! Ang asawa ko, ini- śtył3 d0g niya ang inahing b4b0y namin! Grabe!

Hindi ko inexpect na kayang gawin iyon ng asawa ko pero para hindi sya mapahiya, marahan akong bumalik ng kw4rt0 namin.

Nagtulug-tulugan ako nang makabalik sya Pabiro kong kinal4b!t sya pero tumanggi na sya. Pawisan na din ang loko.

Simula noon ay natakot na akong hindi sya pagbigyan. Kung gusto nyang bum3ym*b4ng, pinagbibigyan ko na lamang.

Nakakatakot din kasi eh na baka isang araw ay magising na lamang ako na ipinagp4l!t na pala ako sa b4b0y ng asawa ko.

Never naman akong makakapayag noh! Pero kahit anong gawin ko, hindi ko talaga makalimutan ang eksenang iyon.

“Walang h!y4ng asawa ko, tit!r4h!n pala ang lahat, makar40s lamang sa b3ym*bang!

Lumipas ang ilang buwan, tila normal na ang lahat. Pero sa totoo lang, hindi na. Tuwing lumalabas ang asawa ko ng kwarto nang biglaan, para akong kinukuryente sa kaba. Hindi ko maiwasang sumilip sa kulungan ng mga baboy namin.

Isang gabi, nagkunwari akong natutulog. Naramdaman kong tumayo siya. Dahan-dahan akong napalingon—wala na siya sa tabi ko. Ilang minuto akong naghintay, hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Dumilat-dilat ako papalabas.

Madilim sa labas, pero kita ko ang anino niya sa may kulungan. Nakatayo lang siya. Nakamasid. Hindi ko alam kung ano ang nasa isip niya, pero ang daga sa dibdib ko, dumadagundong.

Kinabukasan, nilapitan ko ang isa naming kapitbahay, si Aling Rosa. Matanda na siya, matagal na ring may alagang baboy.

“Aling Rosa, posible bang… ma-trauma ang baboy?” tanong ko nang mahina.

Napatingin siya sa akin nang mataman. “Bakit mo naman naitanong iyan, anak?”

Hindi ako nakasagot. Napayuko na lang ako.

“Ang hayop,” sabi niya, “parang tao rin iyan. May damdamin. Nakakaramdam ng takot, ng sakit, ng kahihiyan. Kaya dapat may respeto tayo sa kanila.”

Umuwi akong mas lalong mabigat ang loob.

Hindi ko na alam kung hanggang kailan ko kayang tiisin ang ganito. Hindi lang sa asawa ko, kundi pati sa sarili ko. Sa tuwing nakikita ko ang inahing baboy namin, parang sinisigaw ng konsensya ko na kasabwat ako sa pang-aabuso sa kanya.

Isang hapon, nilapitan ko ang asawa ko habang nanonood siya ng TV.

“Ma, usap tayo,” sabi ko.

Hindi siya umimik, nakatingin lang sa screen.

“Yung… sa baboy. Alam kong may pinagdadaanan ka, pero hindi tama ‘yon. Hayop siya, pero hindi siya bagay na pwedeng gamitin kahit kailan mo gusto.”

Dahan-dahan siyang napalingon sa akin. Ang mga mata niya—walang emosyon.

“Anong pinagsasabi mo?” malamig niyang tanong.

“Alam ko ang ginagawa mo,” sabi ko, pigil ang luha. “Nakita na kita noon. At hanggang ngayon, sumisilip ka pa rin sa kulungan. Natatakot ako sa’yo, Ed. Natatakot ako sa kung ano ka na.”

Ilang segundo siyang nakatitig sa akin. Akala ko magagalit siya. Pero sa halip, tumayo siya nang marahan at lumabas ng bahay. Hindi na siya bumalik nang gabing iyon.

Kinabukasan, nalaman kong hindi na siya umuwi. Walang text, walang tawag. Mag-isa akong nag-alaga ng mga baboy namin, mag-isang kumain ng hapunan.

At sa unang pagkakataon, hindi ako natakot.

Marahan kong nilapitan ang inahing baboy namin. Nakatitig lang siya sa akin—yung matang hindi ko maintindihan kung nagagalit, natatakot, o nagpapatawad.

“Pasensya ka na,” bulong ko.

Humina ang hangin. At sa katahimikang iyon, tila ba pareho kaming naghihilom—ako at ang inahing baboy naming parehong biktima ng lalaking pinakasalan ko.