G!N∆LAW AKO NG STEPF∆TH€R KO

Ako ay isang 16-anyos na babae. Bata pa lang ako nang maghiwalay ang aking mga magulang, kaya kinalaunan ay nag-asawang muli si Mama. Noong una, maayos pa ang pakikisama sa amin ng aking stepfather. Kapag may pangangailangan kami, tumutulong siya kay Mama. Naaalala ko pa noong bata ako, kapag pinapalo kami ni Mama, siya ang sumasalo sa amin o kumakausap kay Mama hanggang sa maging okay na kaming lahat.

Pero sa una lang pala lahat ng iyon. Nagsimulang magbago ang aking stepfather noong nasa Grade 5 ako. Madalas na siyang lasing at lagi na silang nag-a@way ni Mama. May mga pagkakataon na nagpapagabi si Mama sa trabaho dahil ayaw niyang makatabi ang aking stepfather; kung minsan naman ay talagang naka-schedule siya sa PM shift kaya laging wala sa bahay.

Isang gabi, umuwi ang aking stepfather na lasing na lasing. Nagising na lang ako dahil nakap@t*ng na siya sa akin at hinahawakan ang aking buhok. Kinaumagahan, nagsumbong ako kay Mama, pero ang depensa ng stepfather ko ay akala raw niya ay si Mama ang katabi niya noong gabing iyon.

Nagpatuloy ang mga mal@lagk!t niyang tingin sa akin habang nagdadalaga ako. Tuwing nalalasing siya, masyado siyang lumalapit at humah@wak sa kung anu-anong parte ng aking kat@wan. Nagsumbong ulit ako kay Mama pero naging defensive siya. Nagalit siya sa akin dahil gumagawa lang daw ako ng kwento, at sa pagkakataong iyon, hindi ako pinaniwalaan ni Mama.

Nang mag-edad 14 ako, doon na siya nagkaroon ng lakas ng loob na gal@w!n ako. Gabi-gabi niya akong gin@gap*ng sa higaan at hin*hub@ran. Sobra akong natakot at umiyak noon. Tinakot ko siyang isusumbong, pero hindi siya natinag. May nangy@r! sa amin, at pagkatapos noon ay todo-hingi siya ng sorry sa akin at nakiusap na huwag akong magsumbong. Pero nagsumbong pa rin ako kay Mama. Tulad ng mga naunang pagkakataon, hindi ulit naniwala si Mama dahil sobrang mahal niya ang stepfather ko at dito siya mas naniniwala. Umabot pa kami sa barangay at sa mismong pulisya, pero dahil wala raw sapat na ebidensya, hindi nakulong ang aking stepfather.

Sa takot ko na maulit ang pangyayaring iyon, sinubukan kong magpakam@tay. Sobra akong na-trauma sa mga nangyayari at pakiramdam ko ay wala akong kakampi. Noong nag-aagaw buhay ako sa ospital, nataranta raw si Mama ayon sa bunsong kapatid niya na dumalaw sa amin. Pagkatapos noon, hindi na umulit si Mama; nakinig na siya sa akin.

Hanggang ngayon, sira ang pagsasama naming mag-ina. Lumayo nang sobra ang loob ni Mama sa akin, Ngayong may isip na ako, hindi ko na hinahayaang pakialaman o kausapin man lang ako ng aking stepfather kapag narito siya sa bahay. Takot na silang galawin ako dahil alam nilang may magagawa na ako.

Tahimik ang sitwasyon namin ngayon, pero may parte pa rin sa akin na naghahanap ng hustisya. Sa totoo lang, may boyfriend ako ngayon. Hanggang ngayon ay natatakot akong umamin sa kanya dahil baka hindi niya matanggap na sa murang edad ay nagawan ako ng ganoon. Matured naman ang boyfriend ko, pero nangingibabaw pa rin ang takot na mag-open tungkol sa aking nakaraan

Nasa ibaba ang Bahagi 2 at 3, na nagpapatuloy sa tunay at makapangyarihang emosyon ng kuwento:

Ang buhay pagkatapos ng mga komprontasyon at pagkakaospital ay naging kakaibang tahimik. Nakasanayan ko nang tumingin sa lalaking iyon na parang hindi siya nakikita. Sa bawat kainan, ibinababa ko lang ang aking ulo, mabilis na kakain, at palihim na papasok sa aking kwarto. Dalawang beses kong nilo-lock ang pinto, naglalagay ng bote ng tubig at tsinelas sa labas para tingnan kung may palihim na pumapasok sa gabi.

Ang aking ina ay ganap na nagbago. Nawala na ang mga pagtatalo, napalitan ng isang nakamamatay na katahimikan. Hindi na siya gaanong nagsasalita sa akin. Ang kanyang mga mata ay may bahid ng pagkakasala, ngunit kadalasan ay isang pakiramdam ng pagkahiwalay. Marahil ay hindi niya alam kung paano ako haharapin pagkatapos ng lahat. Ako ay parehong anak niya at isang repleksyon ng kanyang pagkabigo na protektahan ang batang isinilang niya. Mahal ko siya, ngunit kinasusuklaman ko rin siya. Ang mga emosyong ito ay nagtagpo, mahigpit na naghahawak sa isa’t isa, unti-unting nagpapatigas sa aking puso.

May mga gabing nakahiga ako at nakikinig sa malakas na musika mula sa karaoke bar malapit sa bahay namin, at naaalala ko ang mga nakakatakot na gabing iyon noong ako ay 14. Naaalala ko ang pakiramdam ng pamamanhid ng katawan ko dahil sa paghipo. Kinamumuhian ko ang sarili ko dahil hindi ako makasigaw nang mas malakas, dahil hindi ako makasipa nang mas malakas noong araw na iyon. Sinabi ng psychologist ng paaralan na mayroon akong post-traumatic stress disorder (PTSD), ngunit hindi ako nangahas na magpa-follow-up appointment dahil natatakot ako sa gastos, at dahil natatakot akong isipin ng aking ina na “overreacting” ako.

Ang mundo ko ay nababalot na lamang ng aking mga tala sa diary at sa aking kasalukuyang kasintahan – ang taong itinatago ko ang lahat. Sa tuwing hahawakan niya ang aking kamay, napapaigtad ako. Sa tuwing susubukan niyang lumayo pa, naiiyak ako. Akala niya ay makaluma na ako, hindi alam kung gaano kalalim ang peklat sa loob ko. Ang takot na iwan kapag nalaman niya ang katotohanan ay mas malaki kaysa sa takot na mabuhay sa kasinungalingan.

Nasira ang lahat isang maulan na hapon. Sinundo niya ako para sa isang date, ngunit hindi sinasadyang nakasalubong niya ang lalaking iyon na palihim na pumasok sa aking kwarto para magnakaw ng isang bagay. Pag-uwi ko, lasing siya at sinigawan ako sa harap ng nobyo ko, tinawag akong “palpak” at “walang kwenta.” Mga maruruming salita ang lumabas sa bibig ng lalaking nanakit sa akin.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko, sumigaw ako, “Ikaw ang pinakamasama! Sinira mo ang buhay ko simula noong 14 anyos ako!”

Natigilan ang nobyo ko. Namutla ang mukha ng lalaki. Sa kanyang kalasingan, bumulong siya at sumuray-suray na umalis. Akala ko tatalikuran niya ako. Pero hindi, umupo siya sa tabi ko, pinunasan ang mga luha ko, at niyakap ako nang mahigpit. Sabi niya, “Hindi mo kasalanan. Pasensya na kung hindi ako nandoon para sa iyo nang mas maaga.”

Pagkatapos ng araw na iyon, nagbago ang mga bagay-bagay. Plano naming mag-record ng ebidensya. Sa tuwing uuwi siyang lasing at gagahasain ako, binubuksan ko ang camera ng telepono ko. Bumili pa nga ang nobyo ko ng maliit at discreet na camera para mas ligtas ako.

Pagkalipas ng isang buwan, dala ang sapat na ebidensya, kami, kasama ang isang pinsan na isang abogado, ay nagsampa ng reklamo sa pulisya. Sa pagkakataong ito, hindi ako nag-iisa. Kasama ko ang aking kasintahan, isang abogado, at mga social worker na sumusuporta sa akin sa sikolohikal na aspeto. Tinanggap ang kaso. Kahit na matagal na ang nakalipas, ang mga text message, ang mga audio recording ng kanyang mga banta at paghingi ng tawad mula sa nakaraan (na hindi ko sinasadyang naitago), at ang kamakailang video niya na sinusubukang buksan ang aking pinto ay naging mahalagang ebidensya.

Noong araw na siya ay inaresto, umiyak ang aking ina. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi niya ako sinisi. Niyakap niya lang ako at sinabing, “Pasensya na, anak ko. Nagkamali ako. Natatakot akong mawala ang aking asawa, kaya muntik na kitang mawala.”

Alam kong ang paggaling ay isang mahabang paglalakbay. Maaaring makatanggap siya ng sentensya sa bilangguan, ngunit ang mga sugat sa loob ko ay nangangailangan ng oras upang gumaling. Pupunta pa rin ako sa therapy kasama ang aking kasintahan. Nagtago ako ng isang journal at nagsanay na magsabi ng “hindi” nang matatag sa sinumang nagpaparamdam sa akin ng kawalan ng seguridad.

Ngayon, sa pagbabalik-tanaw, nakikita ko na hindi na ako ang dating mahinang 14-taong-gulang na batang babae. Isa na akong nakaligtas. At patuloy akong mamumuhay, mamumuhay nang maayos, mamumuhay nang matatag, upang hindi ko na kailangang yumuko sa aking masakit na nakaraan.

Kung ikaw o ang ibang tao ay nasa katulad na sitwasyon, tandaan: **Ang pananahimik ay hindi isang paraan upang protektahan ang iyong sarili. Humingi ng tulong sa mga pinagkakatiwalaang kaibigan, pamilya, o mga organisasyong nagpoprotekta sa mga kababaihan at bata.** Karapat-dapat kang mamuhay nang ligtas at may pagmamahal.