GIRLFRIEND KO AY 65 YEARS OLD NA KAYA NAGALIT SAKIN SI NANAY. SABI NIYA LOLA KO NA DAW YUN DAHIL MAS MATANDA PA SA KANYA. DAHIL 26 YEARS OLD LANG AKO. PERO PINAGLABAN KO AT PINAKASALAN KO

Sabi nila, ang pag-ibig ay walang pinipiling panahon. Pero para kay Nanay, ang pag-ibig ko ay isang malaking pagkakamali.

​”Diyos ko, Anton! Bente-sais ka lang! ‘Yung babaeng ‘yan, animnapu’t lima na! Mas matanda pa sa akin ‘yan! Lola mo na ‘yan kung ituring!” Ang boses ni Nanay ay umalingawngaw sa maliit naming sala, puno ng pait at pagkadismaya.

​Hindi ko siya masisisi. Sa mata ng mundo, kami ni Elena ay isang malaking palaisipan. Isang batang lalaki sa kabilang dulo ng kanyang kabataan, at isang babaeng nasa takipsilim na ng kanyang buhay.

39 na taon ang pagitan namin. Isang buong henerasyon. Isang buong buhay.
​
​Hindi ko naman binalak na mahalin si Elena. Nagsimula ito sa mga simpleng pag-uusap sa garden kung saan siya nagtatrabaho bilang landscape consultant.

Sa kanya ko natutunan na ang kagandahan ay hindi lang pala makikita sa makinis na balat o itim na buhok.

​Nasa mga mata niya ang lalim ng karanasang hindi ko pa nararating. Sa boses niya ang katahimikang matagal ko nang hinahanap sa gitna ng magulong mundo.

Si Elena ang naging tahanan ko Iisang tahanang luma man ang arkitektura, ay punong-puno naman ng kalinga at dunong.
​
​”Nay,” mahinahon kong sagot habang tinitignan siya nang diretso sa mata.

“Hindi ko siya pinili dahil sa edad niya. Pinili ko siya dahil sa kung sino ako kapag kasama ko siya. Hindi ako naghahanap ng lola, at hindi rin ako naghahanap ng nanay. Naghahanap ako ng kabiyak, at nahanap ko ‘yun sa kanya.”

​Hindi naintindihan ni Nanay. Tinalikuran niya ako, kasabay ng pagsara ng pinto na tila ba hudyat ng pagtatapos ng aming ugnayan. Masakit. Pero mas masakit ang isiping mabubuhay ako sa dikta ng iba habang ang puso ko ay naiwan sa piling ni Elena.
​
​Noong araw ng aming kasal, walang magarbong handaan. Walang maraming bisita. Ang tanging naroon ay kami, ang huwes, at ang pangakong binitawan namin sa isa’t isa.

​Nang isuot ko ang singsing sa kanyang daliri na may mga guhit na ng panahon pero nananatiling malambot sa aking haplos alam kong tama ang desisyon ko.

​”Hindi ko maipapangako ang habambuhay na kasama ka, Anton,” bulong ni Elena sa akin habang nagsasayaw kami sa maliit na reception. “Dahil sa batas ng kalikasan, mauuna ako sa ‘yo.”

​Hinalikan ko ang kanyang noo. “Kahit isang araw lang ang ibigay sa atin, Elena, mas pipiliin ko pa ring maging asawa mo kaysa mabuhay ng isandaang taon na wala ka.”
​
​Ngayon, asawa ko na siya. Alam kong darating ang araw na magiging mahirap ang lahat. Alam kong darating ang mga sakit ng katawan at ang paghina ng kanyang memorya. Pero handa akong maging tungkod niya. Handa akong maging alaala niya.

Pagkatapos ng kasal namin ni Elena, akala ko ay tapos na ang pinakamahirap na laban.

Nagkamali ako.

Hindi pala sapat na pinili namin ang isa’t isa. Dahil ang mundo ay may sariling opinyon tungkol sa pag-ibig namin.

Sa tuwing naglalakad kami sa parke, ramdam ko ang mga matang sumusunod sa amin.

May mga bulungan.

May mga ngiti na may halong pangungutya.

“Siguro mayaman yung matanda kaya pinatulan,” minsang narinig kong sabi ng isang lalaki sa likod namin.

Napahigpit ang hawak ko sa kamay ni Elena. Akala ko masasaktan siya.

Pero ngumiti lang siya.

“Hayaan mo sila, Anton,” mahina niyang sabi. “Ang mga taong walang alam sa kwento natin ay laging may sariling bersyon.”

Sa gabing iyon, habang nakaupo kami sa veranda ng maliit naming bahay, tinanong ko siya ng isang bagay na matagal nang gumugulo sa isip ko.

“Elena… natatakot ka ba?”

Tumingin siya sa langit na puno ng bituin.

“Hindi sa pagtanda,” sagot niya. “Matagal ko nang tinanggap iyon.”

Huminto siya sandali.

“Ang kinakatakot ko ay ang iwan ka nang mag-isa.”

Napayuko ako.

Dahil iyon din ang kinakatakutan ko.

Lumipas ang mga buwan.

Mas naging tahimik ang buhay namin kaysa sa inaakala ko.

Sa umaga, nagkakape kami sa hardin.

Tinuruan niya akong magtanim ng mga bulaklak.

“Ang mga halaman,” sabi niya minsan habang hawak ang isang maliit na punla, “parang pag-ibig din.”

“Bakit?”

“Hindi mo puwedeng pilitin. Kailangan mong alagaan araw-araw.”

Ngumiti ako.

“Parang tayo?”

Tumawa siya nang mahina.

“Mas matibay pa tayo kaysa sa mga rosas.”

Pero isang araw, napansin kong matagal siyang nakatitig sa isang halaman na siya mismo ang nagtanim.

“Elena?” tawag ko.

Napalingon siya sa akin na parang gulat.

“Anton… anong ginagawa natin dito?”

Tumigil ang mundo ko.

Doon ko unang naramdaman ang takot na matagal na naming iniiwasan.

Unti-unting nagbago ang lahat.

May mga araw na malinaw pa ang alaala ni Elena.

May mga araw naman na parang estranghero ako sa kanya.

“Pasensya na,” sabi niya minsan habang hawak ang ulo niya. “May mga bagay lang na nawawala sa isip ko.”

Hindi ko siya hinayaang makita ang luha ko.

“Okay lang,” sabi ko. “Nandito lang ako.”

Isang hapon, naglalakad kami sa parehong garden kung saan kami unang nagkakilala.

Tahimik siya.

Tinitingnan niya ang mga bulaklak na parang sinusubukang alalahanin ang isang lumang kanta.

Pagkatapos ay bigla niya akong tinanong.

“Ikaw ba ang anak ko?”

Para akong tinamaan ng kidlat.

Huminga ako nang malalim.

“Hindi, Elena,” mahina kong sagot.

“Tapos… sino ka?”

Lumapit ako sa kanya at hinawakan ang kamay niya.

“Ako ang lalaking nagmahal sa’yo.”

Tinitigan niya ako.

Matagal.

Parang may hinahanap sa mukha ko.

Pagkatapos ay ngumiti siya.

Isang maliit na ngiti na matagal ko nang minahal.

“Kung gano’n… siguro mahal din kita.”

Doon na ako tuluyang napaiyak.

Dahil kahit nakalimutan na niya ang lahat—

ang puso niya ay tila naaalala pa rin ako.

At doon ko naintindihan ang isang bagay.

Ang pag-ibig ay hindi nasusukat sa haba ng panahon.

Minsan, sapat na ang isang alaala.

Kahit paulit-ulit mo itong kailangang ipaalala.

Kahit araw-araw mo itong kailangang simulan muli.

Dahil sa bawat umaga na nagigising si Elena at hindi niya ako kilala…

Pinipili ko pa ring mahalin siya.

Paulit-ulit.

Araw-araw.

Hanggang sa dumating ang araw na ako naman ang magiging alaala niya