GINAWA AKONG TAGA LABA NG BUONG PAMILYA NI BF NANG MAG LIVE IN NA KAMI SA BAHAY NG PAMILYA NIYA. SOBRANG INIS KO KAYA, YUNG MGA DAMIT NILANG NASA LABAHAN DINALA KO NA LANG SA ILOG AT PINATANGAY KO NA SA AGOS NG ILOG. AT HINDI NA AKO BUMALIK SA BAHAY NA YUN. GHINOST KO NA SILANG LAHAT PATI SI BF

Sabi nila, “Love is a many-splendored thing.” Pero sa bahay ng BF ko, ang love ay “Many-Maduming-Damit.”

​Isang buwan pa lang kaming live-in sa poder ng pamilya niya, pero feeling ko graduate na ako ng Bachelor of Science in Laundry Management. Yung akala kong “Welcome to the family,” naging

“Welcome to the laundry area.” Mula sa butas-butas na brip ng tatay niya hanggang sa mga spandex na leggings ng kapatid niyang akala mo ay laging galing sa marathon, lahat ‘yan dumaan sa kamay ko.

​Isang Sabado ng umaga, habang nakatitig ako sa bundok ng labada na mas mataas pa sa pangarap ko, biglang sumigaw ang nanay niya.

​”Hija! Pakisabay na rin ‘yung kurtina sa sala ha? Medyo maalikabok na!”

​Sumunod naman ang BF ko na kakamot-kamot pa ng tiyan. “Babe, ‘yung paborito kong jersey ha? Kailangan ko mamayang hapon.”

​Doon nag-snap ang isang wire sa utak ko. Bzzzzt. Error 404: Patience not found.
​
​Imbes na kumuha ng sabon, kinuha ko ang pinakamalaking basket. Nilagay ko lahat doon. Ang jersey ng BF ko? Check. Ang leggings ng kapatid? Check. Ang maalikabok na kurtina? Check. Isinama ko na rin ang tablecloth na may mantsa pa ng kape noong New Year.

​”Saan ka pupunta, Hija? Bakit dala mo lahat ‘yan?” tanong ng biyenan-not-so-dear.

​Ngumiti ako yung ngiting pang-horror movie. “Sa ilog po, Ma’am. Mas ‘presko’ doon.”
​
​Pagdating ko sa ilog, hindi ako nag-set up ng palo-palo. Umupo lang ako sa isang malaking bato at pinanood ang mabilis na agos ng tubig. Kinuha ko ang unang piraso ang paboritong polo ni BF.

​”Bye, babe. Mag-shampoo ka na lang ng sarili mo,” bulong ko sabay bitaw.

​Whoosh. Lumutang ang polo na parang jellyfish na nawawala sa karagatan. Nakakatuwa pala siyang tingnan. Para silang mga makukulay na isda na nagma-migrate.

​Sumunod ang mga medyas na butas. Fly, my pretties, fly!

Ang mga kurtina? Akala mo mga higanteng manta ray na sumasayaw sa ilalim ng tubig.

​Nung wala nang laman ang basket, nakaramdam ako ng kakaibang gaan. Hindi lang yung basket ang gumaan, pati ang kaluluwa ko.

​Kinuha ko ang phone ko.
Block BF sa Messenger.
Block sa Instagram.
Block pati ang nanay, tatay, at ang aso nilang marunong ding mang-utos.

​Habang naglalakad ako palayo sa ilog at palayo sa barangay na ‘yun, may nag-text. Unknown number. Malamang yung kapatid niya gamit ang ibang phone.

​”Nasaan na ang mga damit?! Bakit wala ka pa?!”

​Hindi ako sumagot. Sa halip, nag-post ako ng IG story… Isang picture ng ilog na may caption na… “Let it go, let it flow. Labandera no more, adventure is out there! 

​Swerte nila, hindi ko isinama ang washing machine nila sa agos. Mabigat, eh.

​Ngayon, nandito ako sa bus pauwi sa amin. Walang bitbit kundi ang bag ko at ang pride kong kasing puti na ng nilabhan sa sobrang kuskos.

Kung kailangan nila ng damit, hanapin nila sa kabilang bayan baka nandun na, nakasabit sa mga sanga sa tabi ng pampang.