FIRST TIME KONG DALHIN ANG ASAWA KO SA MOTEL PERO

Ako si Kenneth. Dalawang taon na kaming kasal ni Lorna. Mayroon kaming isang anak na nag-aaral ng kinder. Madalas wala ako sa bahay dahil sa trabaho kong paiba-iba ng lugar. Isa kasi akong ahente at kung saan-saan dinadala ng boss ko.
Kaya noong Valentine’s, bumawi ako sa asawa ko. Dinala ko siya sa motel sa kabilang bayan. Pagpasok namin doon, agad kaming kumuha ng room. Nang ibigay na ng receptionist ang susi at number ng room, nagulat ako nang sabihin niya, “Wala na ibang room? Sira kasi yung outlet sa room na ’yan. Lowbat yung phone ko, kailangan kong mag-charge,” sabi ng asawa ko sa receptionist.
Ako naman ay nagulat. Paano niya ’yon nalaman eh hindi pa naman kami nakakapasok sa room? Kaya napabilib ako sa asawa ko dahil magaling siyang mag-predict. Kaya ayon, pinalitan na lang yung room namin

Hindi ko na masyadong pinansin ang pangyayaring iyon. Natawa na lang ako at naisip na siguro talaga swerte lang ang asawa ko sa pagpili ng room. Pumasok na kami sa bagong room na ibinigay sa amin. Medyo luma na ang itsura pero malinis naman. May malaking kama, may TV, at siyempre, may aircon.

Habang inaayos ko ang mga dala namin, biglang bumulong si Lorna, “Kenneth, tingnan mo ‘yung banyo. May nakasabit na towel na gamit na.”

Napatingin ako sa banyo at totoo nga. May dalawang nakarolyong towel na parang bagong gamit lang at hindi pa nahuhugasan. Tinawag ko agad ang reception at pinalitan ulit kami ng room.

“Pasensya na po, Sir. Bago po kasi ang staff namin ngayon. Ililipat ko po kayo sa kabilang building,” sabi ng receptionist.

Sa pagkakataong ito, napaisip na talaga ako. Dalawang beses nang tama ang asawa ko. Baka may sixth sense siya o kaya’y sinuswerte lang talaga.

Dito na kami sa ikatlong room. Medyo maaliwalas at mukhang mas bago. Nagpahinga muna kami saglit at nag-usap tungkol sa anak namin. Maya-maya, nag-CR si Lorna.

Paglabas niya, namumutla ang mukha.

“Kenneth, may nakita akong hair clip sa may tabo. Hindi sa akin ‘yun,” sabi niya nang mahina.

Napasinghot ako sa inis. Hindi na ako nag-reception pa. Agad kaming nag-empake at lumabas ng room. Sa may lobby, naghihintay na yata kami ng manager.

“Sobrang daming beses na po ito,” sabi ko sa manager. “Unang room, sabi ng asawa ko lowbat siya at sira ang outlet. Hindi pa kami nakakapasok, alam na niya. Pangalawang room, may gamit na towel. Pangatlo, may hair clip na hindi sa kanya. Ano po ba talaga ‘yan?”

Napakamot sa batok ang manager. “Sir, pasensya na po talaga. Ako na po mismo mag-aasikaso sa inyo. Bigyan ko po kayo ng room na ako lang ang may susi.”

Tumingin sa akin si Lorna at tumango. Pumayag na rin ako. Sinamahan pa kami ng manager sa room para tiyaking maayos ang lahat. Bago umalis, hinalungkat niya ang cabinet, banyo, at maging sa ilalim ng kama.

“Maayos na po lahat. Wala na pong ibang gamit. Sigurado po ako,” nakangiting sabi ng manager. “Enjoy po kayo.”

Pagkalabas ng manager, tumawa ako nang bahagya. “Ang galing mo talaga, mahal. Parang may radar ka sa mga ganitong bagay.”

Ngumiti si Lorna pero pansin kong may kakaiba sa kanyang mga mata. Para bang may gusto siyang sabihin pero hindi magawa.

Nag-order kami ng pagkain sa motel para hindi na lumabas. Habang kumakain, tahimik lang si Lorna. Kanina pa siya gano’n simula nang pumasok kami sa pang-apat na room na ‘to.

“Mahal, okay ka lang?” tanong ko sa kanya.

Napatingin siya sa akin, tipid na ngumiti. “Oo naman. Na-stress lang siguro sa lipat ng lipat.”

“Pasensya na,” sabi ko sabay hawak sa kamay niya. “Sana naging maganda ang Valentine’s natin. Gusto kitang i-surprise e. Kaso nagkaganito pa.”

Tumango lang siya at nagpatuloy sa pagkain.

Matapos kumain, nag-ready na akong maligo. Habang nasa banyo, may napansin akong maliit na bagay sa may sabitan. Isang silver na earring. Kanina pa ba ‘to? Baka sa ibang bisita. Pero sabi ng manager, sila lang daw ang may access sa room na ‘to. Kinuha ko ang earring at pinagmasdan.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Kilala ko ang earring na ‘to. Regalo ko ito kay Lorna noong unang taon namin. Hindi ito ordinaryong hikaw. May kakaiba itong disenyo — isang maliit na puso na may pangalan naming nakaukit sa likod: “K & L”.

Pero paanong nandito ‘to sa banyo ng motel na hindi pa naman daw nagagamit?

Lumabas ako ng banyo na hawak ang earring. Nakaupo si Lorna sa kama, nakatalikod sa akin.

“Lorna,” tawag ko. Lumingon siya. Itinaas ko ang earring. “Sa’yo ba ‘to?”

Kitang-kita ko ang pag-iba ng kulay ng kanyang mukha. Namutla siya. Hindi siya makatingin sa akin. Tumayo siya pero parang nanghihina.

“Kenneth… kaya pala alam ko ‘yung mga room na ‘yun…” mahinang sabi niya.

“Anong ibig mong sabihin?” Nanlalamig na ang buong katawan ko.

“Pumunta na ako dito,” sabi niya, hindi pa rin tumitingin sa akin. “Noong isang buwan… kasama ko ‘yung… kasama ko si… Eric.”

Eric. Ang kanyang kaopisina. Ang lagi kong pinagtatampuhan sa kanya dahil sobrang close raw sila. Hindi ako nagseselos, ganu’n lang talaga si Lorna — palakaibigan. Pero ‘yon pala…

“Bakit?” Iyon lang ang naitanong ko. Hindi na ako makapagsalita.

“Pasensya na, Kenneth. Hindi ko sinasadya. Nagkamali lang ako. Isang beses lang. Hindi ko alam kung paano sasabihin sa’yo. Hindi ko kayang masira ang pamilya natin.”

Tumulo ang luha niya. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Sampung minuto lang ang nakalipas, masaya kami. Ngayon, gumuho ang mundo ko.

Lumuhod si Lorna sa harapan ko. “Patawad. Hindi ko alam kung bakit ko nagawa ‘yon. Mahal kita. Mahal ko kayo ng anak natin. Pakiusap, patawarin mo ako.”

Tumayo lang ako roon, hindi makagalaw. Hindi makapagsalita. Ang daming tanong sa isip ko. Pero ang pinakamalakas sa lahat — paano ko makakalimutan na sa mismong motel na pinili ko para sa atin ay dito pala kayo nagkita ng iba?