ELEGÍ A MI COMPAÑERA DE PISO: YO O SU NOVIO… PERO DESCUBRÍ ALGO QUE NO ESPERABA
“Soy tu compañera de piso… No soy una extra en mi propio apartamento”.
Eso fue exactamente lo que le dije a Anabel una noche en nuestro pequeño apartamento en Iloilo.
Pero antes de llegar a ese punto, tuve que aguantar unas semanas.
Éramos tres amigas que alquilábamos un apartamento cerca de nuestro trabajo.
Yo era Sanche, Anabel y nuestra otra compañera de piso, Rina.
Ambas éramos provincianas y nos aventurábamos a ir a la ciudad a trabajar.
Nuestras vidas eran sencillas por aquel entonces.
Trabajaba por la mañana, volvía a casa por la noche, comíamos pancit canton o adobo juntos, que cocinábamos.
Tranquilo. Bien. Sin dramas.
Hasta que llegó Wilson.
Era el novio de Anabel.
Al principio, me pareció bien.
Solo nos visitaba de vez en cuando.
Incluso traía refrescos o pizza. Pero con el tiempo, me di cuenta de que estaba allí casi todos los días.
Había noches en que incluso dormía allí.
No dije nada al principio. No quería ser la mala.
Pero un día, noté algo un poco desagradable.
Cuando fui al baño a prepararme para ir a trabajar, vi que mi cepillo de dientes estaba mojado.
Sabía que no lo había usado.
Solo había dos cepillos de dientes en el vaso: el mío y el de Rina.
Pero Rina estaba de turno de noche y aún no había llegado a casa.
Salí del baño y vi a Wilson en la sala, preparando café.
“Oye, Wilson… ¿usaste cepillo de dientes?”, le pregunté.
Sonrió.
“Ah, sí. No traje uno”.
Le pareció normal.
No pude hablar al principio.
“La próxima vez me despido”, simplemente dije.
Asintió, pero era obvio que no se lo tomaba en serio. Pensé que ahí se acabaría todo.
Pero no.
Unos días después, noté que mi champú se acababa rápidamente.
Una mañana, mientras me vestía para ir a trabajar, vi a Wilson en el baño.
Cuando salió, aún tenía el pelo mojado.
Y sostenía mi champú.
“Ah… lo acabo de usar”, dijo.
No sé por qué, pero sentí una opresión en el pecho.
No era que estuviera siendo mala.
Pero era diferente cuando no se respetaba el espacio personal.
Esa noche, hablé con Anabel.
“Bel… ¿puedo hablar contigo?”, le dije.
Estábamos sentadas en la sala mientras ella hablaba por el móvil.
“¿Qué pasa?”, preguntó.
Respiré hondo.
“Estoy un poco incómoda. Es como si Wilson estuviera aquí todos los días”.
De repente, su rostro cambió.
“Es mi novio, Sanche”. “Lo sé. Pero este también es nuestro apartamento.”
Guardó silencio un momento.
“No me molesta”, respondió.
Fue entonces cuando me molesté un poco.
“Usa mi cepillo de dientes.”
Se quedó atónita.
“¿En serio?”
“Sí. Incluso champú.”
Negó con la cabeza.
“Vale, hablaré con él.”
Pensé que se arreglaría.
Pero me equivoqué.
Wilson venía cada vez más a menudo.
A veces, cuando llegaba a casa del trabajo, ya estaba allí.
Viendo la tele.
Tumbado en el sofá.
Era como si fuera parte de la casa.
Hasta que una noche, estaba llena.
Cuando llegué al apartamento, vi la puerta de mi habitación abierta.
No era mi costumbre.
Cuando entré, vi a Wilson.
Estaba en mi habitación.
Buscaba mi cargador.
“Wilson… ¿qué haces en mi habitación?” Pregunté.
“Ah, solo el cargador”, respondió como si nada.
En ese momento me sentí llena.
Salí de la habitación y llamé a Anabel.
“Bel, ¿podemos hablar ya?”
Cuando salió de la sala, estaba visiblemente sorprendido.
“¿Qué era eso otra vez?”
Lo miré directamente a los ojos.
“Esto ya no me parece bien”.
“¿Qué quieres decir?”
“Anabel… soy tu compañero de piso. No soy un extra en mi propio apartamento”.
Guardó silencio.
Ya podía sentir el peso del aire en la sala.
Si siempre es así… tienes que elegir.”
Arqueó las cejas.
“¿Elegir qué?”
La miré fijamente.
“Tu novio o yo.”
Todo el apartamento estaba en silencio.
Era como si hasta el ventilador eléctrico se hubiera parado.
Wilson estaba de pie a un lado.
Con cara de sorpresa.
Anabel, en cambio, no podía hablar.
Pensé que se enfadaría.
Pensé que defendería a Wilson.
Pero ocurrió algo inesperado.
Respiró hondo.
Luego miró a Wilson.
“Wilson… vete a casa primero.”
Ambas nos sorprendimos.
“¿Eh?”, dijo Wilson.
“Vete a casa primero”, repitió.
Wilson salió en silencio.
Tras cerrar la puerta, Anabel se sentó en el sofá.
Y entonces vi que estaba llorando.
“No me había dado cuenta de que era así”, dijo en voz baja.
Yo también me senté.
“Lo siento, Sanche.”
Me quedé en silencio.
“Pensé Estabas bien.”
Negué con la cabeza.
“No hablo porque no quiero arruinar nuestra amistad.”
Me miró.
“Gracias por decírmelo.”
Al día siguiente, Wilson no volvió al apartamento.
Solo me visitaba de vez en cuando.
Y siempre en la sala.
A veces pienso… si no hubiera hablado, quizá mi espacio seguiría sin ser respetado.
Ahí me di cuenta de algo.
No todas las peleas son para doler.
A veces, simplemente hay que hablar para que la gente recuerde dónde están los límites.
A veces hay que luchar por tu propio espacio… incluso con la gente que te importa.
Porque el respeto no se pide. Se da voluntariamente a quien sabe defenderse.
News
Binigyan ng libreng sakay ng drayber ng bus ang ulilang estudyante araw-araw, ngunit labis siyang nagulat sa ginawa ng bata pagkatapos./hi
Bago tayo mag-umpisa sa ating istorya, gusto ko munang batiin kayong lahat na nakikinig at nanonood ngayon. Saglit lang, i-comment niyo naman kung taga saan kayo at anong oras na habang pinapakinggan ninyo ang kwentong ito. Mas masarap kasing…
Idineklara ng mga doktor na hindi na makakaligtas ang anak ng bilyonaryo, ngunit isang kawawang batang lalaki ang ikinagulat ng lahat./hi
Bago tayo magsimula sa ating istorya, sandali lang at makiisa ka muna sa atin. I-comment mo naman kung taga saan ka at anong oras ka nanonood ngayon dahil gusto kong malaman kung hanggang saan nakakarating ang mga kwentong tulad nito….
Isang milyonaryo ang nagkunwaring bulag para subukan ang kaniyang bagong kasambahay, ngunit ikinagulat niya ang mga resulta./hi
. Nakakatuwang isipin na sa bawat oras ng araw o gabi may isang pusong handang makinig sa isang kwentong maaaring magpaiyat, magpakaba at magpaalala na sa likod ng tahimik na mukha ng tao may mga laban pala siyang hindi ipinapakita…
ISANG KINATATAKUTANG GANGSTER SA BARANGAY ANG SAPILITANG SUMUGOD SA ISANG SIKSIKANG PAMPUBLIKONG PAARALAN UPANG HARAPIN ANG ISANG ESTRIKTONG GURO, NA NAGDULOT NG MATINDING KABA SA MGA MAGULANG/hi
ISANG KINATATAKUTANG GANGSTER SA BARANGAY ANG SAPILITANG SUMUGOD SA ISANG SIKSIKANG PAMPUBLIKONG PAARALAN UPANG HARAPIN ANG ISANG ESTRIKTONG GURO, NA NAGDULOT NG MATINDING KABA SA MGA MAGULANGKumalabog nang napakalakas ang kinakalawang at luma nang pintuan ng Room 104, na naging…
G@bi gabing bin@b@yo ng kaibigan ng m!$ter/hi
Gabi gabing bin@b@yo ng kaibigan ng mister Magandang araw . Itago mo na lang ako sa pangalang Rodela, 32 years old, Ang ikokonpisal ko sa inyo ay isang sikretong pilit na kumakawala sa dibdib ko dahil sa halo-halong hiya, gulat,…
“‘WALA KANG DUGO DITO’—HANGGANG SA LIBING NI TITA, MAY LIHIM NA BINUKSAN NA AKO LANG ANG PINATAWAG…”/hi
“‘WALA KANG DUGO DITO’—HANGGANG SA LIBING NI TITA, MAY LIHIM NA BINUKSAN NA AKO LANG ANG PINATAWAG…”“Wala kang dugo dito, wag kang mag-ambisyon.”Yan ang huling narinig ko bago ako tinawag sa loob ng kwarto kung saan nakaburol si Tita Rose.Hindi…
End of content
No more pages to load