Yan po ang masaklap na nangyari sa anak kong limang taong gulang lang nun, — si Elija.

Hanggang ngayun po ay sinisisi ko pa rin ang sarili ko dahil naging pab@ya akong ina…

Kailangan ko po kaseng iwan noon sa lola nya ang anak ko para tulungan ang mister ko sa paghahanap-buhay dahil na rin sa hirap ng buhay… kahit ayaw nya sana.

“Bantayan mo na lang ang anak natin ‘Mie… mahirap ng lumaki ang bata na malayo ang loob sa atin, lalo pa’t may isip na ‘yan… ”

Walang wala kase sa isip ko nun na mangyayari sa kanya ‘yun, author…

“Ang O. A mo naman Dhie… para namang hindi tayo uuwi ng hapon… kung magsalita ka naman parang sa abroad ako magtratrabaho !” katwiran ko naman.

Dahil sa pamimilit at tigas ng ulo ko ay pumayag din po ang asawa ko.

“Hanggang isang araw… tumawag na lang sa akin si inay na umiiyak dahil nawawala daw si Elija…”

Lumabas daw kase ng gate ang anak ko habang nagsasaing sya…

Sabi naman ng iba… nakita daw nila ang anak kong buhāt ng isang babae at may kinakaīng lollipøp, tapos ay isina*kay sa van.

Para akong mawawala sa katinuan noon, lalo pa’t isang linggo naming pinaghahanap ang anak ko, katulong ang mga pulis.

Sabi ko nun sa sarili ko… hinding hindi ko mapapatawad ang sarili ko pag may nangyaring masama sa kanya… umaasa rin kami na buhay pa sya !

Hanggang isang gabi, may isang humaharurot na van na nagta*pon ng isang garbage bag sa tapat ng bahay namin— ang bilis ng pangyayari, author…. ang bilis din ng takbo ng van at wala ring plate number…

Tiningnan agad ng asawa ko ang laman nung garbage bag at halos mahima*tay kami pareho sa aming nabungaran…

Dahil laman nun ang katawan ng wala ng buhay naming anak— hu*bo’t hu*bad at may mahabang tāhi mula dibdib hanggang ibaba ng tiyan… parang bini*yak !!!

Nang i autop*sy ang bangk4y nya napag-alaman namin na wala na ang mga inter*nal organ’s nya at ang nakapa*sak nalang doon ay bulak at may pera na nagkakahalaga ng 30k.

Sabi ng mga pulis— marahil daw ang anak namin ay bikti*ma ng sindik@to ng human organ’s at ipinagbibili sa mga dayuhan.
hanggang ngayun po ay hindi pa nalulutas ang kaso ng anak ko… hanggang ngayun rin ay sinisisi ko ang sarili ko kahit sampung taon na ang nakalipas.

Hindi na rin po kami nag-anak ng asawa ko dahil sa trauma…

Kaya sa mga tulad kong mommy… please prioritized your children, h’wag nyo na akong gayahin na mas inuna ang trabaho kaysa kapakanan ng anak ko…

Alam kong maraming magagalīt dito at sasabihan ako na walang kwent4ng ina na pabaya ako… go on !!!— tanggap ko po, dahil ‘yan din ang tingin ko sa sarili ko hanggang ngayun

Hindi na muling naging pareho ang buhay namin matapos ang gabing iyon.

Parang tumigil ang oras sa bahay namin. Ang bawat sulok ay may alaala ni Elija—ang maliit niyang tsinelas sa may pintuan, ang laruan niyang kotse na naiwan sa sahig, at ang paborito niyang baso na may guhit na cartoon.

Sa loob ng maraming buwan, halos hindi ako makatulog.

Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, naaalala ko ang huling araw na nakita ko siyang masayang kumakaway sa akin habang papasok ako sa trabaho.

“Ma, uwi ka agad ha?” sabi niya noon.

Tumango lang ako at ngumiti.

Hindi ko alam na iyon na pala ang huling beses na maririnig ko ang boses ng anak ko.

Ang asawa ko naman ay halos hindi na nagsasalita. Tahimik lang siyang nakaupo sa harap ng bahay tuwing gabi, parang umaasang may darating na balita.

Patuloy kaming nakipag-ugnayan sa mga pulis.

May ilang lead na sinundan. May mga van na pinaghinalaan. May mga tao ring tinanong.

Pero taon ang lumipas…

wala pa ring nahuhuli.

Unti-unti, napansin kong nagsisimulang kainin ng konsensya ang sarili ko.

“Ako ang may kasalanan… kung hindi ko siya iniwan…” paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.

Pero isang gabi, habang umiiyak ako sa harap ng litrato ni Elija, lumapit ang asawa ko at hinawakan ang kamay ko.

“Hindi ikaw ang may kasalanan,” sabi niya.

“Ang may kasalanan ay ang mga taong walang puso na gumawa nito.”

Doon ko unang naisip na baka tama siya.

Hindi ko man maibalik ang anak ko, pero may magagawa pa ako para sa ibang bata.

Makalipas ang ilang taon, nagsimula akong magsalita.

Noong una, takot na takot ako. Nahihiya akong ikwento ang nangyari sa anak ko.

Pero may isang social worker na nagsabi sa akin ng mga salitang hindi ko makakalimutan:

“Kung mananatiling tahimik ang mga magulang, mas lalong lalakas ang loob ng mga gumagawa ng ganitong krimen.”

Dahil doon, naglakas-loob akong ibahagi ang kwento ni Elija.

Nagsimula sa maliit na seminar sa barangay.

Pagkatapos ay inimbitahan ako ng isang organisasyon na tumutulong sa mga pamilya ng nawawalang bata.

Sa bawat pagkakataon na nagsasalita ako, pakiramdam ko ay parang naririnig ako ng anak ko.

At sa bawat magulang na lumalapit sa akin para yakapin ako at sabihing:

“Salamat sa paalala…”

Pakiramdam ko ay may maliit na liwanag na bumabalik sa madilim kong mundo.

Hanggang ngayon, hindi pa rin tapos ang kaso ni Elija.

Pero may pangako ako sa anak ko.

Habang may boses ako, gagamitin ko ito para protektahan ang ibang bata.

At sa puso ko, alam kong kahit wala na siya sa tabi namin…

hindi mawawala ang alaala niya.

Si Elija ang dahilan kung bakit patuloy akong lumalaban