DIN4LA AKO SA ISANG ABANDON4D0NG BAHAY NG IS4NG TRAYSIKEL DRAYBER NA M4NY4K!S
HINDI ko naman inaakala na sa sinasakyan kong traysikel ay pagtat4ngka*an ako ng mas4ma ng drayber nito.
Isang hapon, pauwi na ako. Syempre, sa trays!kel nya ako sumasakay kasi nga hatid-sund0 nya ako madalas.
Hindi ko alam na mag-i!ba sya ng direksyon. Dinala nya ako sa medyo
mal!bl!b at ab4ndon4d0ng bahay.
“Kuya, anong gag4w!n natin dito?” wika ko na medyo makaramd4m na ng t4k0t.
“Huw4g ka ng maraming tanong, basta sum4*ma ka na lang kung ayaw mas4k*tan.” s4g0t nya habang h4*wak ang aking k4may.
Nagpat!4n0d na lamang ako kung saan nya ako dadalhin. Pumas0k kami sa lum4ng bahay na abandonad0 na.
Doon ay pw3rs4han nya akong in!h!*ga. Gust0 ko san4ng manl4ban per0 may nakita ako sa tag!lir4n nya na isang
kut*s!lyo.
Kaya nag isip ako ng ibang paraan para makag4nt! sa many4*k!s na drayber na ito na hinding hindi nya nakakal!mut4n.
Nagkus4ng gumap4ng ang mga kam4y ko. Ibin!g4y ko ang hil!ng nya. Inisip ko na lamang na isa sya sa mga c0stum3r ko.
Sa unang r0und ay sya ang um!b4*baw. Nang mak4ra0s ay hindi ko sya hinay4ang makapag pah!ng4.
Umib4*baw ako sa kanya. P!nat!*g4s ang nanlalamb0t na nyang m4*n0y hanggang sa nagt4gum*pay ako.
Sa pang4tl0ng round ay nagmaka4wa sya na tama na. Pero um!r4l na ang sakit kong Nymph0m4*n!ăć.
Inub0s ko ang l4kas nya kuya Ed hanggang sa hindi na sya tin4ta*yu4n pa ng sand4*ta.
Iniwan ko syang hindi makatayo. Simula noon ay hindi ko na rin sya nakitang namasada ng traysikel. Isinauli na daw nya ito sa may ari at umuwi na daw sya ng probinsya.
Mali kasi sya ng pin4gtangk4*an. Nakakita tuloy sya ng kat4pat. Hindi lang kasi iyon ang ginawa ko sa kanya. Kinuha ko rin ang napasad4*an nya bilang kab4ya*ran sa unlimited na pagpap4L!g4ya ko sa kanya
News
ISANG MARUMING MATANDA ANG PINALAYAS AT HINARANG SA 5-STAR HOTEL—PERO NAMUTLA ANG MANAGER NANG UMAKYAT ITO SA ENTABLADO AT SINABING: “AKO ANG NAGPAPASWELDO SA INYONG LAHAT.”/hi
ISANG MARUMING MATANDA ANG PINALAYAS AT HINARANG SA 5-STAR HOTEL—PERO NAMUTLA ANG MANAGER NANG UMAKYAT ITO SA ENTABLADO AT SINABING: “AKO ANG NAGPAPASWELDO SA INYONG LAHAT.”Gabi ng 50th Golden Anniversary ng Royal Palazzo Hotel, ang pinakasikat at pinakamahal na hotel…
IBINENTA NG MGA MAGULANG KO ANG BAHAY NAMIN AT HINATI ANG PERA SA MGA KAPATID KO DAHIL “DALAGA PA NAMAN DAW AKO AT WALANG PAMILYA”—ISANG TAON ANG NAKALIPAS, KUMATOK SILA SA GATE NG VILLA KO UPANG HUMINGI NG TULONG, PERO ISINARA KO ANG PINTO SA MUKHA NILA MATAPOS KONG SABIHIN ANG TOTOO/hi
IBINENTA NG MGA MAGULANG KO ANG BAHAY NAMIN AT HINATI ANG PERA SA MGA KAPATID KO DAHIL “DALAGA PA NAMAN DAW AKO AT WALANG PAMILYA”—ISANG TAON ANG NAKALIPAS, KUMATOK SILA SA GATE NG VILLA KO UPANG HUMINGI NG TULONG, PERO…
SINIRA NG CONSTRUCTION WORKER ANG BAGONG PININTURAHANG PADER GAMIT ANG MASO KAYA NAG-ALBURUTO ANG ENGINEER AT TINANGGAL SIYA SA TRABAHO AGAD-AGAD, PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG MAY MARINIG SILANG MAHINANG “MEOW” MULA SA BUTAS/hi
SINIRA NG CONSTRUCTION WORKER ANG BAGONG PININTURAHANG PADER GAMIT ANG MASO KAYA NAG-ALBURUTO ANG ENGINEER AT TINANGGAL SIYA SA TRABAHO AGAD-AGAD, PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG MAY MARINIG SILANG MAHINANG “MEOW” MULA SA BUTASMainit ang sikat ng araw sa construction…
“HINDI KO SINABI SA MGA MAGULANG KO NA ISA AKONG HUKOM SA PEDERAL NA KORTE. PARA SA KANILA, AKO PA RIN ANG ANAK NA “NABIGO,” HABANG ANG KAPATID KONG SI LUCÍA ANG PABORITO. ISANG ARAW, KINUHA NIYA ANG KOTSE KO AT NA AKSIDENTE —NAKA BANGGA SIYA NG TAO AT TUMAKAS.”/hi
“HINDI KO SINABI SA MGA MAGULANG KO NA ISA AKONG HUKOM SA PEDERAL NA KORTE. PARA SA KANILA, AKO PA RIN ANG ANAK NA “NABIGO,” HABANG ANG KAPATID KONG SI LUCÍA ANG PABORITO. ISANG ARAW, KINUHA NIYA ANG KOTSE KO…
“En el yate de lujo de mi padre, mi hija y yo fuimos jaladas hacia atrás; al volverme, mi tía murmuró que desaparecería para siempre.”/hi
En el lujoso yate de mi padre, mi hija pequeña y yo fuimos repentinamente jaladas hacia atrás. Me di la vuelta y mi tía murmuró con calma que desaparecería como si nunca hubiera nacido. Mi prima se acercó con una…
«Se burló diciendo “si bailas tango me casaré contigo”… y el silencio final paralizó a todos»/hi
Sofía se deslizaba entre los invitados del palacio Montenegro como una sombra entrenada para no existir, sosteniendo una bandeja de plata que pesaba menos que la humillación silenciosa que cargaba. Cada paso que daba sobre el mármol pulido le recordaba…
End of content
No more pages to load
