Mainit man naman ang tanghali sa San Roque National High School. Sa labas ng classroom, tanaw ang bukirin at ilang punong mangga na halos malanta na sa indi ng araw. Sa loob naman ng grade 10, Maharlika, nagsisigawan at nagbubulungan ang mga estudyante parang palengke. Sa sulok ng corridor, hingal na hingal si Alona May Dela Cruz habang inaayos ang hawak na bilao ng nilagang maisis.

Manipis ang uniporme niyang medyo kupas na at ang sapatos niya ay may konti ng pigtas sa gilid. Pinunasan niya ang pawis sa noo gamit ang maliit na panyo bago marahang sumilip sa pinto ng classroom. Kaya mo ‘to Alona? bulong niya sa sarili. Pagbukas ng pinto agad na may sumigaw. Yes ayun na si My Girl. Malakas na sabi ni Roxan Peliciano.

Sabay tawa na parang may kaumasan. Napalingon ang iba. May ilan na napangiti, may ilan na napailing. Uy, order na tayo. Gutom na ako eh. Sabi ng payat na si John John Villarin sabay lapit agad kay Alona. Ngumiti si Alona. Pilit na tinatago ang kaba. Magandang tanghali, sino po ang gusto ng [musika] mais? Mainit-init pa.

Lumapit si John John at kumuha ng dalawa. Akin to Alona oh, bayad. Ang sarap talaga ng mais niyo. Parang ikaw. Sweet. Hinuli niya ang biro sa tawa. Loko pa. Hirit ng katabi niyang si Dindo. Sabay hampas sa balikat nito. Pero totoo, Alona. Masarap talaga to. Sabihin mo kay nanay mo ah. Kayo talaga naiilang pero natutuwa si Alona. Salamat ha. Malaking tulong to.

Sa kabilang banda ng classroom, nag-angat ng kilay si Chelsea Monteverde. Nakaupo sa harap. Nakaayos ang buhok at halatang mamahalin ang relo. Katabi niya si Bianca Ong na abala sa phone nagsu-scroll [musika] sa social media. “Grabe, sa classroom talaga nagalao.” bulong ni [musika] Chelsea sapat para marinig ng mga katabi.

Parang wala ng boundary ang palengke at school. Napangisi si Bianca. Baka bukas magbebenta na rin yan ng isda dito. ‘ Ba Loksan? Sabay tingin kay Roxan na nakangiting aso. [musika] Hindi lang isda baka pati tuyo. Sapat ni Rsan. Tingnan mo yung sapatos oh. Parang isang ulan na lang bibigay na. Narinig ni Alona ang ilan sa mga bulong pero nagkunwaring hindi.

Inayos niya ang bilao sa kamarahang naglakad papunta sa ibang kaklase. Kuya Lance, [musika] ikaw po? Tanong niya kay Lance Sarmiento na tahimik na nagbabasa ng libro. [musika] Nag-angat ito ng tingin at bahagyang ngumiti. Oo naman. Bigyan mo ako ng isa. Yung may konting asin lang. [musika] Ayaw ko ng sobrang alat. Pinunasan ni Alona ang kutsilyo sa malinis na basahan saka maingat na binalatan ang nilagang mais.

Inabot niya ito kay Lan. Salamat Alona. Sabi ni Lance. Masarap to ha. Sabi ko nga kay mama mas gusto ko to kesa sa kung anu-anong chichirya. Salamat. Mahina pero taos pusong tugon [musika] ni Alona. Gawa po to ni Nay Nimfa. Maagang nagigising para lang maluto ‘yan. Sa gilid naman si Miguel Ariola ay tahimik lang na nakamasid.

Nakaupo siya sa gitna. Palaging medyo reserved pero matalino. Napansin niya kung paano nagbago ang ekspresyon sa mukha ni Alona nang marinig ang pang-aasar nina Chelsea kanina. Tumayo siya at lumapit. Alona, akin na rin yung isa, yung pinakamaliit para ka masyadong maubusan ng paninda mo agad. Napatingin si Alona sa kanya.

Medyo nagulat. Ha? Ah sige Miguel salamat. Walang sinabi si Miguel pero sa loob-loob niya naiinis siya sa mga kaklaseng parang wala ng alam kundi mang mata. Habang nagpapatuloy ang pagbili ng ilan. Biglang dumating si Ma’am Lorena Villegas. Ang advisor nila. Hawak nito ang attendance at may seryosong tingin sa klase. “Okay. Okay. Settle down.

” Sabi ni ma’am sabay tapik sa mesa. Rises pa pero masyado ng maingay. At ikaw, Miss Nella Cruz. Nanlamig ang kamay ni Alona. Dahan-dahan siyang lumingon. Po ma’am. Nanginginig niyang sagot. Lumapit si Ma’am Lorena. Tiningnan ng bila alam kong kailangan mo ‘yan, Alona. Pero huwag nasa mismong klase magbenta ha.

Pakiayos na lang next time bago pumasok o pagkatapos ng klase. Usap tayo sa guidance mamaya pagkatapos ng last subject. Parang binagsakan ng mundo si Alona. Opo ma’am. Pasensya na po. Agad niya itong tinakpan ng basahan at lumabas ng classroom na kuyumang lapi para pigilan ang luha. Pagkalabas niya, sumunod ang tingin ng marami.

Sa likod, narinig pa niya ang mahinang sabay-sabay na awa nina Chelsea. Ayan, nareporta si My’s girl. Bulong [musika] ni Chelsea. Next time baka bawal na siyang magbenta. Good for her. Nakakahiya kaya? Sambit ni Bianca sabay selfie at caption na. Some people don’t know where they belong. Pag-uwi ni Alona sa bahay sa baryo, madilim na ang paligid.

Tahimik ang makitid na daan papunta sa barong-barong nilang gawa sa pinagtagpi-tagping yero at kahoy. Pagsilip niya, tanaw si Tay Lauro na nag-aayos ng sira nilang banig at sinay Nimfa na nagpipiraso ng gulay sa lumang mesa. “Ma pa, andito na po ako.” bati niya. Pilit pinapagaan ng boses. “Anak, kumain ka na ba?” tanong ni Nay Nimfa. Agad na itinabi ang ginagawa.

>> [musika] >> May konting sinaing at pritong galunggong dito. Medyo napaso nga lang ha. Umupo si Alona, inalis ang [musika] bag at bila sa balikat. Okay lang po, ma. Masarap naman laging luto niyo. Sumabat si Tay Lauru habang hinahaplos ang balikat. [musika] Kumusta naman sa school? Marami ka bang nabenta? Sandaling natigilan si Alona bago ngumiti. Ayas lang po.

Medyo [musika] ayun may kaunting sermon si Ma’am Lorena. Bawal na raw pong magtinda sa loob mismo ng classroom. Pero pwede pa rin po sa labas bago at pagkatapos ng klase. Nagtinginan ang mag-asawa. Naku, baka nakakahiya ka na sa mga kaklase mo. May pag-aalalam sabi ni Nay Nimfa. Ayoko naman na lagi kang napupuna.

Umiling si Alona. Okay lang po ma. Mas nakakahiya po siguro kung wala tayong pambayad sa utang sa palengke. Kailangan po talaga to. Napabuntong hininga si Tay Lauro. Anak kung may ibang paraan lang sana. Pero bale pansamantala lang ‘to. Basta mag-aral kang mabuti, huwag mong hayaang puro tinda ang iniisip mo.

Yun nga po ang sabi ni ma’am. Sagot ni Alona. Medyo nabuhayan ang loob. Pinapapunta po niya ako sa guidance office bukas. May gusto raw po siyang i-share tungkol sa scholarship. Halos sabay na nagliwanag ang mukha ninaanay Nimfa at Tay Lauro. Scholarship ulit ni Tay. Parang hindi makapaniwala.

Yung tipong hindi na natin iisipin ang tuition. >> [musika] >> Hindi ko pa po sure pa,” sagot ni Alona pero sabi niya may alam daw po siyang program para sa mga estudyanteng masipag at nangangailangan. Hindi pa po final pero baka po may pag-asa. Napaluha si Naimfa agad pinahid ang mata. Salamat naman sa Diyos. Ignan mo anak. Nasusuklian yung sipag mo.

Kahit inaasar ka nila may nakakakita pa rin sa hirap mo. Umiling si Alona. Nakangiti pero bakas ang pagod. [musika] Hindi naman po lahat ng aasarma. May mga kaklase din po ako na mababait. Sina Miguel, Lance tsaka yung iba. Bumibili sila tapos hindi ako tinutuso. Hindi naman lahat masama. Basta tandaan mo anak. Sabi ni Tay Lauro. Inaabot ang kamay niya.

Kahit magtinda ka pa ng mais sa buong mundo, hindi ibig sabihin non mababa ka. Hindi nakakahiya ang gumayod. Tumango si Alona. Nangingislap ang mata. Opo pa balang araw po gagamitin ko onong mais [musika] para umasenso tayo. Hindi ko lang po alam kung paano pero ramdam ko po may mangyayari. Kinabukasan, matapos ang huling subject, maingat na kumatok si Alona sa pinto ng guidance office.

“Ma’am Lorena, pwede na po ba ako pumasok?” “Pasok, Alona.” Sagot ng mahinahong boses. Pagpasok niya, naamoy niya ang halimuyak ng kape at lumang papel. Nakaupo si Ma’am Lorena sa likod ng mesa. May nakalatag na ilang brochure at papel. “Umupo ka.” Sabi ni ma’am sabay turo sa upuan sa harap. Alam kong napagalitan kita kahapon pero hindi lang sirmon ang gusto kong ibigay sa’yo.

Tahimik na naupo si [musika] Alona. Nilalaro ang laylayan ng paldang medyo upas. Alona, panimula ni ma’am. Matagal na kitang minamasdan. Hindi lang dahil sa nagtitinda ka ng mais kundi dahil kahit pagod [musika] ka, mataas pa rin ang grades mo. Hindi madali pagsabayin ang hanap buhay at pag-aaral. Pero nagagawa mo.

Napayo si Alona. Ginagawa ko lang [musika] po ang kaya ko, ma’am. Kailangan po eh kinuha ni ma’am Lorena ang isang brochure [musika] at iniabot sa kanya. Tingnan mo to. Scholarship program ito para sa mga estudyanteng tulad mo. Mahihirap [musika] pero masisipag. Walang garantiyang matatanggap ka pero gustong subukan mo.

Tutulungan kitang [musika] punan ang requirements. Dahan-dahang kinuha ni Alona ang papel. Nakikita niya ang mga salitang full tuition, [musika] allowance, priority for underprivileged students. Ma’am, nanginginig ang boses niya. Pwede po ba talaga ako dito? Hindi naman po ako kagalingan. Alona! Putol ni ma’am. Seryoso ang tingin.

Hindi mo man maramdaman pero isa ka sa pinakamahuhusay sa klase. At higit pa sa talino, meron kang tapang na wala ang iba. Huwag mong ikahiya ang pagtitinda ng mais. Yan ang kwentong magtatangi sayo. Unti-unting napuno ng luha ang mata ni Alona. Salamat po ma’am. Hindi niyo po alam kung gaano kalaking bagay to sa amin. Ngumiti si ma’am Lorena. Alam ko [musika] Alona.

Kaya simula ngayon ayusin natin ang schedule mo. Magbebenta ka pa rin kung kailangan. Pero natin hahayaan na yan ang maging dahilan para hindi ka makaalis sa buhay na to. Mapunta ka sa mas malayo pa. Sa unang pagkakataon habang papalabas ng guidance office, ramdam ni Alona na may kakaiba ng kumikislap sa hinaharap niya.

Isang pag-asang hindi niya inaasahan. Nagsisimula sa simpleng bilao ng nilagang mais. Kinabukasan, parang may takaibang gaan sa hakbang ni Alona habang naglalaad papasok ng school. Nakasiksik sa bag niya ang bro ng scholarship. Maayos na natupi at ilang beses ng binuksan kagabi. Kahit ramdam pa rin niya ang bigat ng mga tingin ng ilan sa mga kaklase, may maliit na apoy na sa dibdib niya na hindi basta mawawala.

Pagpasok niya sa classroom, abala ang lahat. May mga kartulina sa mesa, mga makukulay na penel pen at mga print out ng kung ano-anong logo. Sa Pisara, nakasulat ng malaki, Career Day, My Future Self. Tamang-tama ang dating ng Mais girl. May future din pala. Sarkastikong sabi ni Roxan nang makita siyang pumasok. Hindi na umiimix si Alona.

Maingat niyang inilapag ang bag sa likod saka umupo. Sa harap niya may lumang folder at isang short bond paper na halos mapudpod na sa kakasulat kagabi. Gawa niya iyon. Simpleng drawing ng maliit na food cart na may nakalagay na mais ni Alona sa harap. Lumapit si Miguel. May hawak na maliit na ruler at ballpen.

Na-practice mo na speech mo? Mahinang tanong niya. Medyo sagot ni Alona. Bahagyang ngumiti. Medyo kinakabahan pa rin pero kakayanin. Mas okay yan, tugon ni Miguel. Ibig sabihin lang non, mahalaga sao yung sasabihin mo. Sa harap, masidlang tumayo si Ma’am Lorena. Okay class, today bawat isa sa inyo ay magpe-present kung ano ang nakikita niyong future career niyo.

Huwag kayong matakot mga rap pero sana rin ay maging tapat kayo sa sarili niyo. Nagpalakpakan ng ilan. Kanya-kanyang ayos ng buhok, plantsa ng polo at rehearse ng speech. Unahin natin, sabi ni ma’am habang binubuklak ang listahan. Si Miss Chelsea Monteverde. Tumayo si Chelsea na parang artista sa entablado.

Naka-headband pa siyang may maliit na corona. Naka-flash drive ang dalang presentation. Good morning everyone. Ungad niya. Malumanay ang boses. I’m Chelsea and 10 years from now, [musika] I see myself as a successful pediatrician with my own clinic abroad. Habang pinapakita niya ang PowerPoint [musika] na puno ng cute na larawan ng mga bata, nakaangat ang baba at puno ng kumpyansa ang tono.

[musika] Ang background music pa ay soft piano na pinaandar ng kaklaseng si Harvey. Gusto kong tumulong sa mga batang may sakit. pagpapatuloy [musika] ni Chelsea at syempre gusto ko rin ng stable na buhay para sa future family ko. Nagtawanan ang mga kaklaseng lalaki sa huli pero palaktakan pa rin sa dulo. Nagpa-selfie pa si Chelsea kasama ang screen. Sumunod sina Bianca at Roksan.

Isa gustong maging corporate lawyer. Isa naman, fashion designer na may sariling brand sa ibang bansa. Lahat may bonggang PowerPoint, [musika] may background music, may downloaded na larawan mula sa internet. Habang pinapanood [musika] iyon, napakuyom ng kamay si Alona sa ilalim ng desk.

Wala siyang PowerPoint, wala siyang laptop, wala siyang kahit anong high tech na props. May drawing [musika] lang siya sa bond paper at simpleng folder. Next sabi ni ma’am. Tumingin sa listahan. Miss Alona May Dela Cruz. Parang tumigil ang ingay sa loob ng classroom. Mahilang mahinang pick him. [musika] Ilang mahihinang tawa. Gomez girl.

Bulong ni Rotsan sabay irap. Dahan-dahan tumayo si Alona. [musika] Hawak ang bon paper na may drawing ng maliit na cart. Nilunok niya ang kaba saka humarap sa klase. Magandang umaga simula niya. Ako po si Alona. At 10 taon mula ngayon, nakikita ko po ang sarili ko bilang isang negosyante.

Naririnig niya ang mahinang ha sa gilid ng classroom pero nagpatuloy siya. Gusto ko [musika] pong magkaroon ng maliit na negosyo diin niya na nagsisimula sa simpleng produktong mayroon na po kami sa pamilya. Ang mais. Itinaas niya [musika] ang drawing niya. Hindi ito kasing kinis ng mga larawan sa computer pero pinaghirapan niya ito kagabi.

Na-imagine ko po dagdag niya na may food cart ako na naglalako [musika] ng iba’t ibang klase ng nilagang mais. May garlic butter, cheese, sweet and spicy. Hindi lang sa isang sulok kundi sa iba’t ibang kanto. [musika] Hanggang sa maging legit na tindahan. May mahinang tawa mula sa likod. Wow! Corn Empire! Bulong ni Harvey. Pinili ni Alona na huwag pakinggan.

[musika] Alam ko pong gusto ko pong makita ang araw na hindi na kailangan ni mama mag-alala kung may pambayad kami sa utang o kung may pambili pa kami ng bigas. Tahimik ang ilang sandali. Si Miguel nakapitig sa kanya na may paghangang hindi niya agad napapansin. Si Lance nakahalukipkip pero nakangiti. Tila sinasabing tuloy lang.

Yun lang po pagtatapos niya. Gusto ko pong maging negosyante ng [musika] mais ni Alona. May ilang pumalawpak pero hindi kasing lakas ng mga nauna. Si Ma’am Lorena buo ang palakpak. Very good, Alona. [musika] Simple pero malinaw ang pangarap mo at nakapaloob doon ang puso para sa pamilya. Walang maliit na pangarap ha. Tandaan niyo yan.

Ngunit bago pa man tuluyang ma-absorb [musika] ni Alona ang papuri, narinig niya ang bulong ni Chelsea sa tabi ni Bianca. Nebosyante ng mais. Sabi ni Chelsea napapailing. That’s not a career. That’s pangkanto lang. Nakakatuwa pero nakakahiya rin. Dagdag ni Bianca. Hindi na nagabala na hinaan ang boses. Career day tapos food gart.

Sana ginawang made forever na lang. Tila binuhusan ng malamig na tubig si Alona. Tumitig siya sa sahig. Pinipigilan ng pag-iyak. Nakita niya sa gilid ng paningin si Miguel na tumingin ng masama kina [musika] Chelsea pero walang sinabi. Kinagabihan sa isang lumang internet shop na may amoy [musika] pawis at kuryente na kaupusin na Chelsea, Bianca, Roxan at ilang barkada.

Nasa harap nila ang monitor ng lumang [musika] desktop. Bukas ang private Facebook group na pinangalanan nilang Batch Pen Elite. Gawin nating cover photo to. Sabi ni Bianca sabay upload ng pinikturang drawing ni Alona kanina. In-edit [musika] pa niya ito sa free app. Nilagayan ng text sa taas Future Billionaire Corn Queen. Nagtawanan ang grupo.

Caption: Aim high pero huwag sobra. Suestiono ni Roxan. Mas maganda to. Sabi ni Chelsea [musika] mabilis mag-type. Career day when your dreams smell like nilagang mais. Pinagpasa-pasahan nila ang phone [musika] tawang-aso. Walang pakialam kung gaano kasakit iyon sa taong pinagtatawanan nila. Sa kabilang banda ng barangay, nakaupo si Miguel sa tapat ng lumang fan sa bahay nila.

[musika] Binuksan niya ang group chat, nabasa ang mga post, nakita ang litrato ng drawing ni Alona. Napakuyong siya ng kamao. Gusto niyang kumprontahin ang mga ito pero alam niyang siya ang susunod na pagtatawanan. Sa halip, nag-send siya ng private message kay Alona. Miguel, uy, maganda yung drawing mo kanina.

Totoo yun ha. Hindi bola. Kung seryoso ka sa business na yan, balang araw baka mag-order pa ako ng franchise. Ilang minuto ang lumipas bago sumagot si Alona. Alona, salamat Miguel. Kahit biro yung franchise, nakakataba ng puso. Hindi ko alam kung matutupad ‘yun. Pero gusto kong subukan sa bahay nina Alona, mas malamlam ang ilaw ng lampara kaysa dati.

Nakaupo siya sa maliit na lamesa, nakabukas ang notebook [musika] at nasa tabi ang brochure ng scholarship. Sa kabilang gilid ng kwarto, naririnig niya ang mahinang ubo ni Tay Lauro sa papag. “Anak, matulog ka na!” mahinang sabi ni Nay Ninfa habang naglalagay ng malamig na bimpo sa noon ang asawa, “Maaga ka na namang gigising bukas.

Huwag mong pilitin ang sarili mo. Konting panahon na lang po, ma. Sagot ni Alona. Hindi inaalis ang tingin sa sinusulat. Kailangan ko pong tapusin ong essay para sa scholarship. Baka po ito na yung susi natin. Pinagmasdan siya ni Nay Nimfa. May halong pagod at pag-asa sa mata. Kung ganyan ka kasipag, mahihiya naman siguro ang Diyos [musika] kung hindi ka niya tutuluman.

Napangiti si Alona kahit puno ng bigat ang loob sa bawat salitang isinusulat [musika] niya. tungkol sa hirap ng buhay, pagtitinda ng mais, pangarap na negosyo para bang mas lalong lumilinaw ang direksyon ng buhay niya. [musika] Hindi na lang ito basta pantaka sa kahirapan. Ito na ang kwento niyang pilit niyang binabago.

At sa dulo ng pahina, maingat niyang isinulat ang pangungusap na hindi niya agad nasabi kahit kanino. Hindi ko ikinakahiya na naglalako ako ng mais. Dito ako magsisimula [musika] at dito rin ako babangon. Lumipas ang mga linggo na parang hinahabol ng oras si Alona habang ang iba niyang kaklase ay abala sa pagpa-practice ng graduation song at pag-aayos ng outfits para sa pictorial.

Siya naman ay naatutok sa mga pagsusulit project at sa requirements para sa scholarship na inirekomenda ni Ma’am Lorena sa bawat pahina ng essay. Sa bawat tanong sa form, paulit-ulit niyang naaalala ang lahat ng pinagdadaanan ng pamilya nila. Isang hapon, pinatawag [musika] siya ni Ma’am Lorena sa faculty room. Wala pang masyadong guro dahil kaalipas lang ng klase kaya tahimik ang paligid.

“Alona, upo ka!” sabi ni ma’am. Sabay turo sa silya sa tabi ng mesa. May haok itong sobre na kulay kayumanggi kinabahan [musika] siya. Ma’am, may mali po ba sa application ko? Umiling si ma’am bahagyang nakangiti. Kabaliktaran, anak. May sagot na mula sa foundation. Pinadala nila kaninang umaga. Maingat niyang binuksan ng sobre at [musika] inilapit kay Alona. Ikaw na ang magbasa.

Nanginginig ang mga daliri ni Alona nang kunin niya ang [musika] papel. Unti-unti niyang binasa ang naka-tight na ingles pero pilit niyang sinasalin sa isip ang kahulugan. Congratulations, we are pleased to inform you. Selected as one of the grantees. Mahina niyang binigkas. Halos hindi makapaniwala.

Ma’am, ibig sabihin po tanggap ako. Kung tama pa rin ang basa ko, natutuang sagot ni ma’am, oo. Tanggap ka bilang scholar sa isang kolehiyo sa Maynila. Covered ang tuition, may kaunting allowance. Ang kailangan mo na lang problemahin Alona ay papaano ka makakarating doon at paano ka mabubuhay sa unang mga linggo. Parang sumabog na paputok ang dibdib niya sa tuwa at taba. Ma’am, salamat po.

Kung hindi niyo po ako tinulugan. Itinaas ni ma’am Lorena ang kamay. [musika] Wala yun. Ikaw ang nagsikap. Pero alon na gusto kong maging tapat sayo. Hindi madali ang buhay sa Maynila. Masikip, magulo at mas mahal ang lahat. Kailangan mo pa ring magtrabaho habang nag-aaral. Kakayanin mo ba? Napatingin si Alona sa papel saka muling ibinalik ang tingin sa guro.

Ma’am, sanay na po akong magsabay ng trabaho at pag-aaral. Hindi ko po alam lahat ng mangyayari pero gusto ko pong subukan. Para kinanay at Tay, para sa sarili ko. Tumango si ma’am. Bakas ang pagmamalaki. Ganun ang gusto kong marinig. Ngayon, mag-focus ka muna sa graduation. I-enjoy mo rin ‘yung dulo ng high [musika] school life mo.

Pagkatapos no’n, saka na natin planyin ang biyahe mo sa Maynila. Dumating ang araw ng graduation. Mainit pero hindi alintan ng mga estudyante ang pawis dahil sa tuwa. Nakaputing toga si Alona. Maingat na itinago ang lumang damit sa [musika] ilalim nito. Sa likod ng covered court, maririnig ang hiyawan ng mga magulang na hawak ang cellphone o maliit na camera.

Nasa pinakalikod ng upuan ang mag-asawang sinaay Nimfa at Tay Lauro. Nakaayos ang gamit nilang damit pangsimba. Halatang iningatan para sa espesyal na araw na ito. Nimfa, tingnan mo yung [musika] anak natin. Bulong ni Law po habang tinitingnan si Alona sa hanay ng mga estudyante. Nakatoga na. Dati pinapasan lang natin yan papuntang daycare.

Kung pwede ko lang siyang yakapin mula rito, gagawin ko na. Sagot ni Nimpfa. [musika] pinupunasan ng mata. Ang galing-galing ng anak natin. Sa entablado nagsimula na ang programa. Isa-isang tinawag ang mga pangalan ng graduating students. May palakpak, may sigawan, may mga lobo at bulaklak. Nakaupo si Chelsea sa unahan. May hawak ng malaking buki kahit hindi pa nagsisimula ang awarding.

Now we proceed to the academic honors. [musika] Wika ng announcer sa mikropono. With honors, Alona May Dela Cruz. [musika] Sandaling natahimik ang isip ni Alona. Parang nanaginip siya. Narinig niya ang sigaw ni Nay Nimfa mula [musika] sa likod. Alona, anak. Tumayo siya. Halos nanginginig ang tuhod.

Habang umaakyat sa entablado, ramdam niya ang bigat ng toga at ang liwanag ng araw sa pagitan ng mga tolda. [musika] Inabot niya ang certificate mula sa principal sabay kuha sa maliit na medalya. Congratulations, sabi ng principal. Keep going, anak. Nakaka-proud ka, Miss Dela Cruz. Dagdag ni ma’am Lorena na nakatayo sa gilid ng entablado hindi lang dahil sa grades kundi sa puso pangsilip niya sa hanay na mga kaklase nakita niya si Miguel na palakpat ng palakpak naangiti ng totoo.

Si Lance nakataas pa ang hinlalaki bilang thumbs up. Si Chelsea bagamat’t pumalakpak halatang pigil ang ngiti. Samantalang si Bianca at Roxan ay nagkatinginan lang. Pagsapit ng hapon, tapos na ang seremonya. May mga nagkumpulan para sa picture taking. Nag-uunahan ang ilan sa pag-post ng [musika] graduated sa social media.

Si Harvey Legaspi ay nagyayang magkita-kita sa bahay nila para sa maliit na salo-salo. “Guys, punta kayo mamaya sa amin ha.” sigaw ni Harvey sa gitna [musika] ng grupo. “May pagkain, inumin, videoke, swimming, lahat. Celebration to. I sure ako diyan.” Sagot ni Chelsea. Sino-sino invited? Lahat ng tropa no. Sagot ni Harvey.

Tsaka kung sinong gusto bahala na. Pero syempre priority yung circle natin. Tumawa siya sabay kind sa grupo nina Chelsea at Bianca. Narinig iyon ni Alona habang pinupulupot ang medalya sa kamay. Ilang saglit, lumapit si Grace malapitan sa kanya. Ang tahimik na kaklase na madalas ding wala sa mamalakad. Pupunta ka ba sa bahay ni Harvey?” tanong ni Grace.

May hawak siyang supot na may damit pampalit. Halatang nag-iisip kung sasama. Nagatubili si Alona. Hindi ko alam. Hindi naman ako diretsong inimbita. Sabi lang niya kung gusto tsaka wala akong maayos na damit pang-swimming. Ganun din ako. Sagot ni Grace na pangiti kunwari. Pero at least tapos na tayo. Hindi na tayo papagalitan kapag may kulang na [musika] project.

Tumawa si Alona ng mahina. Oo pero kailangan ko na ring umuwi. Kailangan ni Nay ng tulong sa palengke. Graduation man ngayon hindi naman hihinto sa gutom ang mundo bukas. Sa halip na dumiretso sa party, umuwi si Alona. mabilis nagpalit ng pambaryong damit at agad tumulong kay Nay Nimfa sa pagtitinda sa palengke.

Inilatag nila ang paldero ng nilagang mais, ilang gulay at kaunting prutas sa maliit na pwesto. [musika] “Anak, hindi ka na ba sasama sa mga kaklase mo?” tanong ni Nay habang inaayos ang sukli. Umiling si Alona, nakangiti pero may halong lungkot. “Okay lang po ako dito, ma. Mas importante po siguro na may kitain tayong kaunti ngayon.

” Tsaka baka hindi naman ako magkasya sa mundo nila. Hindi naman kaya sagot ni Nimfa. Baka ikaw ang takot lumapit sa mundo nila. Napaisip [musika] si Alona. Pero hindi na sumagot. Habang nagbabato ng barya, napansin niyang may dalawang binatilyo na dumaan na kapormal na damit. Halatang galing din sa graduation.

Bumili ang isa sa kanila ng mais. Graduation din namin ngayon ate. Kwento ng isa. Pero mas gusto ko ong kinakain namin kaysa sa handa sa bahay. Congrats ha. Sagot ni Alona. Tunay na nakangiti. Pagbutihin niyo rin. Habang patuloy ang benta, napahinto siya saglit para silipin ang lumang cellphone na nasa bulsa.

Sunod-sunod ang notification [musika] mula sa group chat ng klase. Binuksan niya ang data, tinitingnan ng mga litrato, mga picture nina Chelsea at Harvey sa tabi ng pool. Naka-swimsuit at trunks. [musika] Group shot sa may buffet table. May mga lechon, spaghetti, barbecue. Sa gilid nakita niya ang caption ni Chelsea pero agad niya iyung itinabi.

Sa tabi niya, narinig niya ang mahinang ubo ni Tay Lauro na kararating lang mula sa tindahan ng Yero dala ang resibong kailangan nilang bayaran. Kamusta ang benta? Tanong ni Tay. Pilit na masigla. Medyo okay lang po. Sagot ni Alona. May pang-ulam na tayo bukas. Kinagabihan habang pinapatay ni Nay ang ilaw sa kusina, naroon si Alona sa maliit na lamesa kasama si Ma’am Lorena sa isip.

Pinagmasda niya ulit ang papel ng scholarship. Pumasok si Tay sa kwarto. May dalang lumang envelope na may ilang gusot na pera. Anak, sabi ni Tay, naupo sa gilid ng lamesa. Ito lang ang naipon [musika] namin ni nanay mo. Hindi kalakihan pero pambili na ito ng pamasahe at kaunting gamit. Kung sakali mang ituloy mo ‘y pag-aaral mo sa Maynila.

Tay, napailing si Alona. Kailangan pa po natin ‘to dito. Huwag kang mag-alala sa amin. Sagot ni Tay. Seryoso [musika] ang tinig. Mas malaking problema kung hindi ka makakaalis dito. Anak, bata pa kami ng nanay mo. Hindi na namin nakuha ang pagkakataong yan. Huwag mo n hintayin na maubos ang lakas mo rito.

Nagbibilad sa maisha habang buhay. Pumasok si Nay. Nakahawak sa laylayan ng duster. Alona, kung sakaling pumunta ka man sa Maynila, isang bagay lang ang gusto kong baunin mo. Ano po yun, ma? Tanong niya. Huwag kang mahiyang sabihin sa mundo kung sino pa. Sagot ni Nay, anak ka namin. Anak ka ngsasaka ng mais. Hindi yan kahihian.

Yan ang ugat ng tagumpay mo balang araw. Mahigpit na niyakap ni Alona ang mga magulang. Sa labas rinig ang kuliglig at mahinang ihip ng hangin mula sa bukirin. At sa gitna ng simpleng gabing iyon, tahimik niyang ipinangako sa sarili na hinding-hindi niyang tatalikuran ang pinanggalingan niya.

Gaano man kalayo ang marating niya pagdating ng panahon. Mabilis ang naging takbo ng mga araw matapos ang graduation. [musika] Sa bawat hapon na nagbebenta si Alona ng mais sa palengke, palaging nasa bulsa niya ang photocopy ng scholarship [musika] letter. Parang agimat na pinanghahawakan niya sa tuwing napapagod siya.

Hanggang sa dumating ang araw na hindi na lang ito pangarap sa papel [musika] kundi nakaimpake na sa isang lumang maleta ang ila niyang damit. Dalawang notebook, isang lumang cellphone at isang supot na mga baon na inapay at delata. Anak, siguradong ayos na ba ang lahat? Paulit-ulit na tanong ni Nay Nimfa habang inaayos ang kwelyo ng simpleng blouse ni [musika] Alona sa Jeepny Terminal.

Namumugto ang mga mata nito sa kaiiyak. Oo po ma. Pilit na ngiti ni Alona. May address na po ako ni ate Rena. Andun po siya sa Tondo. Pi-pickupin daw po niya ako sa terminal sa Maynila. [musika] Nasa tabi nila si Tay Lauro. Pilit na nagpapakatatag kahit namumula ang mata. Pagdating mo doon, huwag kang basta basta magtitiwala. Kanino lang ha? Madaming manloloko sa Maynila. Pag may problema, tawag kaagad.

[musika] Hindi mo kailangang solohin lahat. Tumango si Alona. Pinipigil ang luha. Opo, tay. Promise. Iniabot ninay ang nakabalot sa maliit na supot na pera. Ito lang ang kaya. Huwag po kayong mag-alala, sagot ni Alona. Pag kumikita na po ako, ako naman po ang magpapadala. Niyakap siya ng sabay ng mga magulang.

Sa loob ng maikling yakap na iyon, ramdam niya ang takot, pag-asa at pagmamahal na ayaw nilang ipakita ng todo. Pag-alis ng bus, kumaway pa si Alona habang unti-unting lumiliit sa paningin niya ang dalawang taong naging mundo niya. Sa dibdib niya, parang may punit na hindi maisara. Pero kasabay noon may tumutulak sa kanya paabante ang pangakong hindi niya [musika] sasayangin ang pagkakataon.

Pagdating sa Maynila, sinalubong agad siya ng mabigat na usok, ingay ng jeep, busina ng [musika] kotse at siksikan ng mga taong nagmamadali. Pagbaba niya sa terminal, dali-dali niyang hinigpitan ang hawak sa bag at maleta. Alona! Sigaw ng isang pamilyar na boses. [musika] Lumingon siya at nakita ang pinsan niyang si Ruena de la Torre.

Nakasuot ng faded na t-shirt at maong. May halock na dalawang plastic bag ng ulam. Ate Ruena, paglundag ni Alona sa bayakap dito. Ay grabe ang laki mo na. Sabi ni Rowena. Humahagikhik. Dati nilalagnat ka pa tuwing may bagyo. Ngayon scholar ka na sa Maynila. Tara na bago pa tayo maubusan ng jeep. Mula [musika] terminal, sumakay sila ng jeep na parang wala ng space pero somehow nagkasya [musika] pa.

Sa bawat liko ng sasakyan. Napapatingin si Alona sa mga gusali, billboard at ilaw. Diyan ka titira muna sa akin. Paliwanag ni Rowena. Boarding house sa Tondo. Medyo masikip pero okay na kaysa sa wala. May apat tayong kasamang umuo pa sa kwarto. Huwag kang mag-alala. Mababait naman. Karamihang working din at nag-aaral pagdating nila sa skinita.

Naamoy ni Alona ang halo-halong amoy ng isda, mantika at usok ng sigarilyo. Umakyat sila sa kahoy na hagdanan na umuuga sa bawat hakbang. Binuksan ni Rowena ang pinto sa maliit na kwarto na may dalawang double deck bed, isang maliit na electric fan at lumang cabinet. Welcome sa mansyon natin, biro ni Rowena.

Diyan ka muna sa itaas ng kama ko. Yung iba nasa trabaho pa. Bukas ko na kayo ipapakilala. Napaupo si Alona sa gilid ng kama. Minakiramdaman ngay sa labas, sigawan ng mga bata, TV sa kapitbahay at malakas na [musika] tawan ng mga lasing. Malayo ito sa tahimik na gabi sa bukirin. Pero sa kakaibang ingay na iyon, naroroon din ang pakiramdam na ito na dito magsisimula ang panibago kong buhay.

Ilang araw matapos maasikaso [musika] ni Alona ang enrollment niya sa kolehiyo bilang Bachelor of Entrepreneurship Scholar. napilitang humanap agad siya ng trabaho. Kahit may allowance ang scholarship, kulang [musika] na kulang iyon sa renta, pagkain, pamasahe at iba pang gastusin. Bito ka na mag-apply. [musika] Sabi ni Rowena isang hapon, inabo ang flyer ng isang kilalang fast food chain.

Naghahanap sila ng part-time [musika] service crew. Walking distance lang mula sa school mo. Flexible daw ang schedule para sa mga estudyante. Kinabukasan, matapos ang klase, naglakad si Alona papunta sa branch. Malamig ang aircon sa loob kumpara sa init sa kalye. May pilang customer sa counter. Karamihan naka-office sa atre. Sa gilid may nakapaskill na now hiring service crew. Hi ma’am.

For din po bati ng cashi na si Joy Joey Paderes [musika] nakangiti. Ano? Hindi po. Mag-a-apply sana ako. Sagot ni Alona medyo nahihiya. Ah wait lang ha. Tumalikod si Joy at tinawag ang manager. Sir [musika] Ben, may applicant po. Lumabas si Sir Benedict Uy, naka-long sleeves at may name plate. Sinipat siya mula ulo hanggang paa pero hindi bastos ang tingin.

Sanay [musika] na siguro sa ganitong buhay. May resume ka ba? Tanong nito? Nag-abot agad si Alona ng simpleng resume na pinagawa sa computer [musika] shop. Opo, sir. First time ko po mag-apply pero willing po akong matuto. Tahimik na nagbasa si Benedict na pansin ang with honors [musika] at scholarship grantee sa baba.

Nag-aaral ka ngayon? Opo, sir. Entrepreneurship po. Tumango si Benedict. Okay yan. Sa totoo [musika] lang, mas gusto ko yung nag-aaral. May pangarap. Kaso mahirap ang shifting dito ha. Pwedeng maaga, pwedeng gabi. Kaya mo bang pagsabayin? Saglit siyang napatingin sa sahig. Pero agad ding tumaas ang ulo. Kaya ko po. Sanay na po akong magsabay ng trabaho at pag-aaral mula high school. Napangiti si Benedict.

Sige, mag-training ka muna. Bukas ha, 6 a.m. [musika] Uniform mo isusukat natin dito. Sa gilid, sumenya si Joy kay Alona habang nakangiting malaki. Parang sinasabing, “Kaya mo yan.” Mabilis niyang naranasan ang tunay na hirap ng Maynila. Sa fast food, halos hindi siya makahinga sa dami ng customer tuwing lunch at dinner.

[musika] Tumatayo siya ng mahigit 8 hanggang 10 oras kung peak day. Minsan sa counter, minsan sa kitchen, minsan sa lobby, naglilinis ng mesa, nagwawalis ng tapon na fries at tissue. Joy, alam mo bang kahapon may umo-order ng fried chicken? Pero nung ma-serve na, reklamo na raw maliliit ang hita.

Kwento ni Alona isang gabi sa crew room habang sabay silang kumakain ng libreng staff meal. “Sanay ka na diyan?” Natatawang sagot ni Joy. “Mai iba nga diyan. Ubos na ‘yung pagkain. Magrereklamo pa. Pero at least may sweldo tayo. Tsaka may libreng kanin. [musika] Tinuro niya ang badge ni Alona. Uy, naka-nameeplate ka na. Official ka ng bahagi ng impyerno.

Este, pamilya natin. Tumawa si Alona kahit pawis na pawis. Okay na rin. At least may pambayad ako ng renta, pang-ala allowance, tsaka pang-ipon kahit kaunti. Sa bawat break niya, lalabas siya saglit sa likod ng branch kung saan may nagtitinda ng isaw. fish ball at minsan nilagang mais. Pinanood niya kung paano naglalagay ng sawsawan ang tindera.

Kung paano dumadagsa [musika] ang office workers kapag tanghali. Minsan kaya magkakaroon din ako ng ganitong pwesto? Tanong niya sa sarili. Pero hindi lang basta mais. Iba’t [musika] ibang lasa, iba’t ibang style. Minsan pag-uwi nila ni Rowena, pinagluluto niya ang buong kwarto ng nilagang mais gamit ang maliit na lutuan.

Nilalagyan niya ng mantikang may bawang, konting asin, kaunting pulbos na keso. Eksperimento lang. Aba, Alona, ang sarap nito ah. Wika ni Rowena. Nakabuka ang bibig habang nginunguya. Iba kaysa sa usual. Parang yung nakikita kong flavored corn sa mall. Pero mas totoo ang lasa talaga. Kumislap ang mata ni Alona. Iniisip ko nga po kung sakaling palang araw makagawa ako ng sarili kong cart, ganito ang ibebenta ko.

Hindi lang yung simpleng nilagang may asin. Basta huwag kang titigil. Sabi ni Rowena. May utak ka at may sipag. Yung iba isa lang meron pero ikaw dalawa. Isang gabi habang nag-aayos si Alona ng tray sa crew room, [musika] lumapit si Joy na parang may excited na balita. Alona, nabasa ko ‘to sa bulletin board ng [musika] school mo.

Bungad niya. May short course daw sa gabi. Food business management for working students. [musika] Libre ang tuition. Kailangan lang mag-apply. Weekend classes. Gek. Naku Joy. Napakamot si Alona. May regular class na ako sa umaga [musika] tapos duty pa sa fast food. Baka mabaliw na ako niyan.

Pero isipin mo pangungumbinse ni Joy. Ito mismo yung pangarap mo ‘ ba? Negosyong pagkain. Malay mo may matututunan kang technique, [musika] costing, marketing. Tsaka sabi doon yung magtuturo daw retag food entrepreneur. Baka doon ka makahanap ng mentor. Napaisip si Alona. Sa isip niya, naglalaro ang imahe ng simpleng cart na may pangalang iniukit niya sa papel noon, mais ni Alona.

Deadline na application next week, dagdag ni Joy. Kung ayaw mo, ako na lang. Pero mas bagay sa’yo ‘to. Huminga ng malalim si Alona. Sige na nga. Subukan natin. Kung pagod, pagod. Sanay na akong pagod. [musika] Pagdating ng unang Sabado ng klase, galing pa siya sa maagang shift sa fast food. Halos antukin na siya pero pinilit pa ring maglakad papunta sa maliit na audio visual room [musika] ng community college na partner ng school niya. Pagpasok niya may ilan ng nakaupo.

Mga katulad niya na halatang pagod din. May security guard ng mall. May barista, may tindera ng ukay-ukay. Umupo [musika] siya sa gitna, inilapag ang maliit na notebook. Pagkaraan ng ilang minuto, dumating ang isang matandang lalaki na nakapolo at slacks. May bidbit na folder at marker.

May aoridad sa tikas pero hindi nakakatakot. “Good evening,” bati nito. Malalim ang boses. Ako si Professor Hernando Lim. Pero pwede niyo na lang akong tawaging Professor Hernand. Dati akong may-ari ng ilang food stalls at maliit na restaurant na yon. Gusto ko namang ibahagi sa inyo kung paano magsisimula [musika] at paano hindi agad lulubog. Napatingin si Alona.

May kakaiba sa paraan nito magsalita. Parang hindi theory kundi galing [musika] sa tunay na buhay. Bago tayo mag-lecture, dugtong ni Professor [musika] Hernan, “Gusto kong isa-isa kayong marinig. Sabihin niyo kung sino kayo, saan kayo nagtatrabaho at anong klase ng negosyong pagkain ang gusto niyong maabot.

Kahit mukhang imposible, sabihin niyo rin. Isa-isang nagsalita ang mga kaklase nang siya na ang turn, kinabahan siya pero tumayo. [musika] Magandang gabi po, panimula niya. Ako po si Alona May Dela Cruz, service grupo sa isang [musika] fast food. Scholar po ako sa Corsong Entrepreneurship. Galing po ako sa probinsya, pamilya ng magsasaka [musika] ng mais.

Pangarap ko pong magkaroon ng sariling food cart business na nagbebenta ng iba’t ibang klase ng flavored mais. Sandaling natahimik ang kwarto. Numiti si Professor Hernan halatang interesado. Flavored mais ha. Sabi nito. Hindi hot dog, hindi burger, hindi milk tea, mais. [musika] Upo. Sagot ni Alona. Tahimik pero matatag. Doon po ako lumaki.

Alam ko o ang lasa niya mula sa bukid hanggang sa kaldero. Gusto ko pong baguhin ang tingin ng tao na simple lang ang mais. Gusto ko pong ipakita na pwede siyang maging something special. Tumango si Professor Hernan. May ningning sa mata. Magandang pangarap yan. Miss Dela Cruz. Tandaan mo ang sinabi mo ngayon.

Sa mga susunod na linggo, sisikapin nating [musika] gawing mas malinaw, mas matibay at mas posible yang’y ideyang ‘yan. At kung hindi ka mawawalan ng gana, naglakad ito papunta sa pisara at sumulat ng malaking salita. Konsepto. [musika] Baka balang araw hindi lang sa skinita titingala ang mga tao sa mais mo kundi pati sa mga mall at lungsod [musika] na nihindi mo pa napupuntahan ngayon.

Sa sandaling iyon, habang hawak ang ballpen at notebook, ramdam ni Alona na unti-unti [musika] ng nagkakaroon ng hugis ang pangarap niya. Hindi na lang kwento sa essay kundi isang planong unti-unti niyang binubuo sa gitna ng pagod, puyat at pag-asa sa ingay ng Maynila. Hindi namalayan ni Alona na ilang linggo na pala ang lumipas [musika] mula noong unang gabi niya sa klase ni Professor Hernan.

Sa pagitan ng school sa umaga, fast food sa hapon at night class tuwing Sabado. Pakiramdam niya minsan wala na siyang oras huminga. Pero sa tuwing nakikita [musika] niya sa notebook ang nakasulat na dalawang salita, “Mais ni Alona, para bang napapalitan ng lakas ang pagod? Alam niyo sabi ni Professor Hernan isang gabi habang nakapamaywang sa harap ng whiteboard.

Hangga’t konsepto lang ang negosyo niyo, drawing lang yan. Kailangan niyong maramdaman ang takot na maglabas ng pera tumaya [musika] sa isang maliit na pwesto at marinig mismo ang reklamo ng customer. Doon kayo matututo. Napatingin si Alona sa mga kaklase. Kanya-kanyang tango ngunit halata sa mga mata nila ang kaba. Siya man nanginginig ang sikmura.

Project natin sa susunod na buwan. Pagpapatuloy ni Prof. Maglalabas kayo ng maliit na test version ng negosyo niyo. Hindi kailangan bongga. Isang lamesa, isang kariton, isang sulok sa kalsada. Pero dapat totoong benta, hindi paarte. Sino ang handa? Marahan niyang tinaas ang kamay. Prof. Pwede po bang yung flavored mais ko ang gawin kong project? Ngumiti si Prof Hernan.

Yan nga ang gusto kong marinig. Mais girl to Mais boss. Sige simulan mo sa pinakamaliit na kaya mo pero seryosuhin mo. Kinagabihan sa maliit ng kwarto nila ni Rowena, nakalatag sa sahig ang ilang papel, calculator at ang maliit na ipon ni Alona na kanina lang ay parang malaki na. Pero ngayong binibilang para sa negosyo biglang lumiit.

Ate, ito na po lahat ng naipon ko. Annie Alona nakaupo sa sahig. Konti pa lang. Pero sabi ni Prof. Hindi kailangang bongga, kailangan lang totoo. Inikot ni Rowena ang bilog na lata na puno ng mga lumang baryang ipon niya rin. Sige, magdadagdag ako. Hindi naman kalakihan pero pwede na ong pambili ng second hand na maliit na kariton.

May kakilala akong karpintero sa kanto. Pwedeng mag-ayos. Habang nag-uusap sila, kumatok sa pinto si Joy. May dalang takeout mula sa fast food. Sumilip din ang isang lalaking medyo moreno, payat. at palabiro ang aura. “Uy, andito na pala sila.” Sabi ni Joy. Ano na? Si Carlo Jimenez kasama natin sa early shift bukas. Nalaman niya yung planong mais business mo.

Gusto raw maki-chismis este tumulong. Uy, hi pakilala ni Carlo gumaway. Baka naman pag sumikat yang mais mo ma-appoint mo akong official tagakain ng rejected items. Napatawa si Alona kahit stress. Salamat sa interest. Pero wala pa ngang cart. May tagakain na. Umupo silang tatlo sa sahig at sabay-sabay iningnan ang simpleng sketch ni Alona ng kariton.

May maliit na burner, kaldero, garapon ng cheese powder, bote ng mantika at sa harap nakasulat lang sa lapis. [musika] Mais ni Alona. Simple pero rock. Komento ni Carlo. Sige ako na bahala sa pagpipinta niyan kung sakali. Marunong ako magpintura. Pang side hassle ko dati. Joy. Sabat ni Alona. Sigurado ba kayong okay lang tumulong? [musika] Wala pa akong maipapangako na balik.

Uy, ano ka ba? Sagot ni Joy. [musika] Mas exciting to vissa sa araw-araw na fries at burger. Tsaka kapag yumaman ka, ako unang bibili ng franchise ‘ ba, Carlo? Hindi. Sagot ni Carlo. Nagkunwaring seryoso. [musika] Ako unang hihingi ng empleyo. Nagatawanan silang tatlo. Pero sa ilalim ng biro, ramdam ni Alona ang totoo.

[musika] May mga taong naniniwala sa kanya. Kahit nakakatakot pa ang susunod na hakbang, makalipas ang dalawang [musika] linggo, nakatayo na sa gilid ng isang busy na kalsada ang maliit na kariton [musika] na pinaayos ni Ruena. Hindi ito perpekto. May gasgas sa gilid. Medyo tabingi ang gulong pero malinis, maayos at mayos na burner sa loob.

Sa harap, gamit ang tulong ni Carlo at computer shop sa kanto, nakadikit ang simpleng [musika] printed sign. Mais ni alona, garlic, chey sweet spicy barbecue. Napapwesto siya sa tabi ng isang waiting shed malapit sa isang opisina. Sa [musika] isang gilid may nagbebenta ng fish ball at kikiyam. Si Marisa Daklison [musika] na matagal na raw namamasada ng fish ball sa lugar.

Sa una, binati siya nito ng may pilit na ngiti. Bagong negosyo, Ineng? Tanong ni Marisa habang hinahalo ang sawsawan. Dito ka na rin sa tabi ko tumayo ha. Basta huwag mo lang agawin lahat ng customer ko. Mumiti si Alona magalang. Opo ate. Pasensya na po kung medyo dikit. Bago lang po ako pero maliit lang naman po to.

Baka po may masyempre sa mais. Hm. tugon ni Marisa. [musika] Hindi na nagsalita pero halatang nagmamasid. Unang mga oras, tahimik ang benta. May ilang tumitingin pero dumidiretso sa fish ball. Inisip ni Alona, “Baka mali ang lugar. Baka nagkamali ako pero naalala niya ang tinuro ni Prof. [musika] Minsan kailangan lang nilang tikman bago sila maniwala.

Maya-maya, isang babaeng naka-office attire ang lumapit. May ID na nakabalandra sa leeg. Trina Marcelo, events coordinator. Ano ong mga flavor mo? Tanong ni Trina. Nakakunot ang noo pero interesado. Mayro’on po tayong garlic butter, cheesy sweet tsaka spicy barbecue. Sagot ni Alona. Agad na buhayan, pwede pong halo kung gusto niyo.

Garlic butter at cheesy sweet na lang. [musika] Sabi ni Trina. Curious lang ako. Naamoy ako kanina pa eh. Habang binabalatan ni Alona ang mais, [musika] pinirito niya sandali sa kawali na may mantikang may bawang. Saka dinagdagan ng timpladong butter at cheese powder. Nang iaot niya ito, nanginginig ng kaunti ang kamay niya. [musika] Tikim si Trina.

Sandaling katahimikan. Tapos dahan-dahang tumango. Aba, sabi ni Trina, masarap pa to sa nabibili sa mall. Ang linis ng lasa. Sige ate, bukas babalik ako ah. Dadalhan ko ng isa yung boss ko. Maraming salamat po. Halos mapasigaw sa tuwa si Alona. Sumunod ang isang lalaking nakabarong na may bitbit na folder.

Miss, ano ‘yan? Mais? Sige nga. ‘Yung spicy naman. Habang kumakain, [musika] nagpakilala ito bilang Attorney Noel Santeles na may opisina sa tapat. >> [musika] >> Magandang pambawas stress to kaysa sigaw ng kliente. Biro pa nito, may isa pang lumapit, isang lalaking naka-hard hat at polo si Engineer Paulo Reyz na galing daw sa site inspection.

Dati sa probinsya namin, ganito laging meryenda ko,” sabi niya. Pero ngayon lang ulit ako nakatikim ng may ganitong twist. Unti-unting napuno ang maiksing pila sa harap ng kariton ni Alona. Habang tumataas ang benta, napapansin niyang napapakunot ang noon [musika] ni Marisa sa tabi. Lumipas ang ilang araw na ganito ang takbo.

May mga araw na malakas, may araw na mahina. Madalas, mas maraming customer si Alona tuwing hapon kapag palabas na sa opisina ang mga empleyado. Sa tuwing napupuno ang harap ng karitonya, rinig niya ang hilaw na awa ni Marisa habang nagbubulong sa kapitbahay. Ayan na oh. Dati fish mall ang sikat dito na yun mais na may eksenang lasang imported.

Tingnan lang natin kung gaano yan tatagal. Isang hapon habang abala si Alona sa pagsalok ng cheesy sweet flavor para kay Trina, dumating ang dalawang barangay tanod. May dalang maliit na clipboard. “Miss, ikaw ba yung may-ari nitong kariton?” tanong ng isang tanod. Napatigil si Alona. Kinabahan. Opo kuya. May problema po ba? May reklamo kasi na nakaharang daw sa daanan pwesto mo.

Paliwanag ng tanod. Tsaka wala ka raw business permit para dito sa sidewalk. Bawal yan. Alam mo naman siguro napatingin si Alona sa paligid. Nakita niya sa gilid si Marisa. Nagkukunwaring abala sa fish ball pero pasimpleng nakatingin. Hawak ang smartphone na parang nakaabang sa mangyayari. Ate pasensya na po talaga. Nakikiusap na sabi ni Alona.

Hindi ko po alam na kailangan pa ng permit dito. Baguhan lang po ako. Mangupahan na lang po ako sa ibang lugar kung kailangan. Umiling ang tanod bagam’t hindi bastos ang tono. [musika] Hindi naman sa ayaw ka naming kumita Ining. Pero kung papayagan ka namin, lahat dito maglalagay ng kariton. Magkaagulo. Mas maganda maghanap ka ng lugar na legal. May [musika] papeles.

Ngayon, kailangan naming paalisin ‘to. Ramdam ni Alona ang pag-ikot ng tiyan niya. Kuya, pwede po bang hanggang ngayon na lang? Naubos na po halos ang stocks ko. Konti na lang po. Pasensya na talaga. Sagot ng [musika] isa. Alisin mo na ha. Huwag kang mag-alala. Hindi ka naman namin tikitikan.

Pero sa susunod, ayusin mo na yung papeles mo. Wala nang nagawa si Alona kundi patayin ang burner. Isa-isang iligpit ang mga garapon ng flavoring at itulak ang kariton palayo. Naririnig niya sa likod ang bulungan ng ilang suki. Sayang naman ‘yung mais. Ang sarap pa naman. Bakit pinatigil? Si fish ball nga andiyan pa rin ah. Hindi na niya sinilip si Marisa.

Ayaw na niyang makita ang ekspresyon nito kahit alam na ng puso niya kung ano iyon. Pag-uwi niya sa boarding house, tahimik lang siyang umupo sa kama. >> [musika] >> Hawak angaliit na kahong pinaglagyan niya ng kita. Hindi ito ganong kalaki pero sapat sana para makapagpadala ng kaunting perela sa baryo at mabawasan [musika] ang utang sa palengke.

Ngayon parang mas malayo ulit ang lahat. “Hoy,” mahinang sabi ni Joy sabay upo sa tabi niya. “Narinig ko kay Rowena. Pinatigil daw yung cart mo.” Tumavo si Alona. Pilit na pinipigil ang luha. Mali ako. [musika] Hindi ko inasikaso ang permit ni hindi ko alam kung saan magsisimula. Pakiramdam ko wala akong arapatang mangarap ng negosyo [musika] kung ganito lang ako kaignorante.

Hoy, huwag mong sasabihin yan. Singit ni Carlo wala sa ibabang kama. Lahat nagsisimula [musika] sa pagiging ignorante. Ang mahalaga, willing kang matuto. Tsaka hindi naman ikaw ang unang pinatigil. Normal yan dito. [musika] Sa probinsya kasi bulong ni Aluna. Basta may karaton ka at may mabibili, okay na.

Dito kailangan lahat may papel, may pirma, may bayad. Para bang hindi pareho ang laban. Hinawakan ni Joy ang balikat niya. Baka hindi mo lang nakikita pero ginawa mo na ang hindi kayang gawin ng maraming tao dito. Tumaya. Teka lang. [musika] Baka may ibang pintong bubukas dahil dito. Kinabukasan, matapos ang night class, nagpaiwan si Alona para kausapin si Profan.

Inilahad niya ang nangyari mula sa unang araw ng benta hanggang sa pagdating ng barangay tanod at ang hinala niya kay Marisa, tahimik na nakinig si Prof. nakahalukopkip saka tumango-ingo. Ayan sabi niya, yan ang tunay na subject natin ngayong gabi. Location at permits. Buti naranasan mo agad habang maliit pa. Masakit pero mura ang tuwisyon ng natutunan mo kaysa kung malaki na negosyo mo. Prof.

Halos paos ang boses ni Alona. Paano po kung hindi pala ako para dito kung ganito lagi mangyayari? Tumingin si Prof sa kanya ng diretso. Alona, kung susuko ka sa unang reklamo, huwag ka ng magnegosyo. Ang ibig sabihin ng pagiging negosyante, handa kamang saktan ng pagod, pagkalugi at inggit ng iba.

Ang tanong, handa ka bang nasaktan kung kapalit non may maabot ka na hindi kaya ng taong laging takot? Napayuko siya pero sa loob-loob niya alam na niya ang sagot. Ngayon, dugtong ni Prof. hanap tayo ng paraan. [musika] Hindi sideewalk, hindi iligal. Tingnan mo yang mga suki mo. May isa doun yung events coordinator. ‘ Ba Trina Marcelo? Nagulat si Alona. Opo, Prof.

Paborito niya po yung garlic butter. Kilala niyo po? Hindi personally sagot ni Prof. Pero madalas akong dumaan sa building na yon. May maliit silang food bazar sa loob ng labi kapag weekdays. Kung mapalapit ka sa ganong setup, may permit na, may kuryente, may ulan o araw na hindi mo iintindihin.

Mas may tsansa kang lumago. Doon biglang sumagi sa isip niya ang mukha ni Trina. [musika] Ilang araw matapos ang insidenteng iyon, sinadya ni Alona ang dating pwesto dala ang ilang piraso ng mais na niluto niya sa boarding [musika] house. Hindi na siya nagtinda pero umupo sa may gilid ng waiting shed.

Paglabas ng mga empleyado, may ilan sa dating suki ang nakapansin sa kanya. Binati siya ng hinayang. “Bakit hindi ka na nagtitinda?” tanong ni ate [musika] Noel. “Hinanap ka namin nung isang araw. Pinatigil po ako ng barangay.” Mahinang sagot ni Alona. Wala po kasi akong permit. Nagkamali po ako. Sayang. Wika ni Engineer Paulo.

[musika] Mas gusto ko pa man din mais kay sa fish ball. Bago pa sumagot si Alona, nakita niya si Trina na palabas ng building. May [musika] dalang folder at naka-headset. Magkakita sa kanya agad itong lumapit. Hoy my girl, bati ni Trina. Akala ko nag-resign ka na sa mundo. Napangiti si Alona kahit nanlalamig.

Pinatigil po ako sa kalsada ma’am. Wala pong permit. Umismid si Trina. Classic. Pero alam mo may mas maayos na paraan. Naghahanap [musika] kami ng bagong stall sa mini food bazar sa lobby. Yung dati kasing nagbebenta ng siomay. Naglipat na sa ibang building. Baka interesado ka. Nan laki ang mata ni Alona. Bazar po sa loob ng building niyo. Oo. Sagot ni Trina. Legal.

May libo, may kontrata, may kaunting renta, syempre at kailangan ng basic requirements. [musika] Pero sa totoo lang, ‘yung mais mo kung lalagyan mo ng maayos na signage at uniporme, pwede ang maging crowd favorite. Gusto ko man ang bago sa lineup eh. Magkano po kaya renta? Mahina pero sabik na tanong ni Alona. Hindi ganon kalaki.

Sagot ni Trina. Binigay ang calling card. Pero kailangan seryoso ka. Hindi pwedeng one week ka lang tapos susuko ka na. Kaya mo? Napatitig si Alona sa card na [musika] may logo ng events company ni Trina. Sa isik niya, naglalaro ang boses ni Prof. [musika] Hernan. Kung susuko ka sa unang reklamo, huwag ka ng magnegosyo.

Kung papayag po kayo, dahan-dahan niyang sagot. Gagawin ko pong lahat para kayanin. Ngumiti si Trina. Good. Mag-usap tayo sa opisina bukas. Dalhin mo [musika] yang mais mo. Papakainin natin ang boss ko. Kinagabihan sa kwarto, nasa harap ni Alona ang calling cart, ang maliit na kahon ng ipon [musika] at ang notebook niya sa klase.

Nasa paligid niya si Joy, Carlo at Ruena. Parang naka-mineting sila. Official na to ah. Sabi ni Joy. Hindi na sidewalk level. Building na pero may renta. Dagdag ni Carlo. Hawak ang calculator. Kailangan nating i-compute kung ilang pirasong mais ang dapat mong maibenta kada araw para hindi ka malugi. Binuksan ni Alona ang notebook.

Sa isang bakanteng pahina, isinulat niya ng malaki. Mais ni Alona Food Bazar Project. Tutulungan tayo ni Prof sa costing. Anya, kailangan ko lang mag-decide. Im handa na ba kong i-level up ‘to? Alam mo na ang sagot. Sabat ni Rowena nakatingin sa kanya. Simula pa lang, alam mo na. Sa mga sumunod na araw kasama si Prof Hernan, pinag-aralan nila ang renta, presyo ng mais, gasto sa mantika, butter, cheese, gasul at maliit na sweldo para kina Joy at Carlo kung sasamahan siya paminsan-minsan.

Pinag-usapan nila ang tamang presyo. Hindi sobrang mataas pero sapat para umita. At isa pa sabi ni Prof habang sinusulatan ng board, branding, hindi pwedeng lumang kartolina lang. [musika] Kailangan makita ng tao na kahit mais yan, pinaghirapan at pinag-isipan. Kaya isang gabi, pumunta sila sa computer shop. Si Carlo ang nag-layout.

Si Joy ang pumili ng font, si Alona ang nagdesisyon sa kulay, dilaw at berde, parang mais at dahon. Nang lumabas mula sa printer ang unang tarpolin na may nakasulat na mais ni Alona sarap na babalik-balikan. Halos hindi makahinga si Alona. Totoo na ba ‘to? Bulong niya. Hawak ang gilid ng tarp. Brand ko na talaga to. Totoo. Sagot ni Joy.

At bukas ikakabit na natin sa unang tunay mong pwesto. Sa gabing iyon bago matulog, maingat niyang itinupi ang tarpolin at inilagay sa tabi ng unan. Hinaplus niya sandali ang naka-print na pangalan niya. Parang kinikilatis kung sa kanya ba talaga iyon. At sa unang pagkakataong mula ng umalis siya ng probinsya, hindi lang basta pag-alis sa kahirapan ang nakikita niyang dulo kundi isang maliit, malinaw na pangalang unti-unti [musika] ng kumakapit sa mundo, mais ni Alona.

Kinabukasan, maaga pa lang ay nakatayo na si Alona sa harap ng bagong pwesto niya sa labi [musika] ng building ni Trina. Malamig ang aircon, makintab ang tiles at [musika] sa gilid ng hallway ay nakapila ang iba pang stalls. Kape, sandwich, [musika] siomay at dessert sa gitna. Parang munting ilaw sa gitna ng mga higante.

Nakatayo ang maliit na cart niya na may bagong kabit na tarpolin. Mais ni Alona sarap na babalik-balikan. Hala ang ganda. Sabi ni Joy habang inaayos ang garapo ng cheese powder. Pangmall ang dating. Oo nga. Dagdag ni Carlo sabay tuwid sa tarpoline. Tingnan mo to Alona. Brand na brand.

Hindi na to basta bila lang ng mais. Napangiti si Alona. [musika] Kabado pero puno ng pag-asa. Huwag muna kayong masyadong ma-excite. Baka mamaya walang pumili. Umuwi tayong luhaan. Subukan mong magbenta ng kahit isang piraso. Sabat ni Joy. Pag walang bumili, ako bibili ng dalawa. Bandang 12, nagsimulang bumuhos ang mga empleyado mula sa elevator.

[musika] Halos sabay na sumingaw ang amoy ng kape sa katabing stall at ang bawang at mantika mula sa kawali ni Alona. Sa una, may ilang napatingin lang at dumiretso. Pero nang dumating si [musika] Trina dala ang ilang kasamahan, nagsimula ang pagbabago. “Oh guys, sigaw ni Trina sa mga kaopisina.

Ito yung sinasabi kong mais na paborito ko sa labas dati. Ngayon opisyal na sa bazar natin. Tikman niyo. Isa-isa niyang ipinakilala si Alona. Siya si Alona, entrepreneur, scholar at queen ng mais. Namula si Alona sa hiya pero nagpasalamat. Ano po order niyo? May garlic butter, cheesy sweet, spicy barbecue? Pwede rin pong halo. Garlic butter for me.

Sabi ng isang lalaki na naka-coat. Ako Spicy sa ng isa. Habang pinapanood nilang kumain ang mga unang customer, halos pigil hininga si Alona. Nang sabay-sabay na magtaas ng kilay at tumango ang mga ito, napaluwag ang dibdib niya. “Masarap ah.” sabi ng naka-quot. “Kailan ka nag-open dito?” “Nayon lang po,” sagot [musika] ni Alona. “Fay.

” Well, Annie Trina nakangiti habang kumakain. Good start. Lumipas ang mga buwan. Unti-unting naging parte ng routine ng mga empleyado sa bulding [musika] ang pagdaan sa mais ni Alona sa umaga o hapon. May mga regular na si Ate Noel na [musika] laging spicy, si Engineer Paulo na garlic butter, si Trina na laging halo. Minsan may mga meeting sa lobby kung saan may hawak silang kape at mais.

Parang naging combo meal na ng opisina. Alona, na-tag ka na naman sa Instagram. Tuwang-tuwang sabi ni Joy isang araw, hawak ang cellphone. Tingnan mo, post ng isang vlogger. Ha? Sinong vlogger? Okay. Nagtatakang tanong ni Alona. Pinakita ni Joy ang video. Isang lalaking may hawak na camera, naglilibot sa building at nagre-review ng mga pagkain sa mini bazar.

Sa kalahati ng video, huminto ito sa harap ng kariton ni Alona. Guys, sabi ng lalaki sa video, ito yung hindi ko ine-expect. Simple lang itsura pero grabe ang lasa. [musika] Mais ni Alona. Parang street food sa loob ng corporate building. Sa caption, hidden gem alert. Flavored corn na mas masarap pa sa mall. Support small entrepreneurs.

#foodhunt with Anton. Si Anton Velasco yan sigaw ni Carlo. Halos mahulog sa upuan. Sikat na food vlogger yan sa YouTube. [musika] Ang dami niyang followers. Para bang biglang lumaki ang mundo ni Alona. Ilang araw matapos i-upload [musika] ang video, napansin nilang dumami ang bagong mukha sa bazar.

May mga galing sa ibang floors, [musika] ibang companies, pati mga tagaiibang building na dumadayo. Dito po ba yung mais ni Alona na nasa vlog? Tanong ng isang grupo ng kabataan. Opo, sagot ni Alona. Nangingiting hindi makapaniwala. Ano pong flavor? Lahat na. Biro ng isa. Bahala ka na. Bahala na si Anton dahil sa pagdami ng customer, naging mas hic araw-araw.

Kailangan ng mas maraming [musika] mais, mas maraming mantika, mas maraming cheese. Sa tulong ni Prof Hernan, inayos nila ang sistema ng pag-order sa supplier, costing at inventory. Hindi pwede yung bukas ka bibili kapag naubos. Paalala [musika] ni Prof. Dapat alam mo kung ilang piraso ang average benta mo sa isang araw.

Huwag kang basta taya lang. Negosyo to hindi raffle. Tuwing Sabado sa klase, si Alona na ang parang ginagawang sample case study. Class, tingnan niyo ong ginawa ni Miss Dela Cruz. Paliwanag ni Prof habang pinapakita ang simpleng ledger niya. Nagsimula sa sidewalk, pinatigil, lumipat sa legal na bazar. Ngayon, nagkakaroon ng external demand.

Ano ang susunod na logical step? Mag-open ng second branch. Sagot ng isa. Mag-franchise? [musika] Sabi ng iba. Napahawak si Alona sa dibdib. Malaki pa ang pangarap na iyon pero hindi na tulad ng dati na parang malabo. Ngayon parang malayo pero nakikita na ang outline. Makalipas ang halos dalawang taon. Nakatanggap si Alona ng tawag mula sa isang microfinance program na ipinakilala ni Prof.

Miss Dela Cruz, approved na ang loan niyo para sa small business expansion. Pwede na nating i-release ang pondo once ma-finalize niyo ang location. Sa opisina ng mall na malapit sa isang malaking kanto sa lungsod, nakaharap ni Alona ang leasing officer. [musika] Kasama niya sina Joy at Carlo. Parehong naka-best uniform na kayang bilhin.

So Miss Dela Cruz, sabi ng officer, “You’re applying for a small stall sa Food Court [musika] area.” Franchise ba to o sariling brand? Sarili pong brand. Sagot ni Alona. Diretso ang tingin. [musika] Started as a small cart. Now nasa isang corporate building na. Ito po yung first mall branch kung matutuloy. Okay. Tugon ng officer.

Sabay tingin sa proposal. May pangalan na kayo. Mais ni Alona. Maganda ang concept. Kapaiba sa usual. Kailangan lang nating siguraduhin na kaya niyong sustain ang rent at foot traffic. >> [musika] >> May ginawa po kaming projections sa bat ni Joy sabay abot ng maliit na folder na tinulungan nilang buuin ni Professor Hernan.

Nakalagay dion ang average daily sales, costing at estimate ng future income. Tahimik na nagbasa ang officer saka tumango. Mukhang pinag-isipan niyo. Sige, I’ll recommend this. Antayin niyo na lang ang pirma ng management. >> [musika] >> Ilang linggo pagkatapos opisyal na may kontrata na si Alona para sa unang branch ng mais ni Alona sa isang kilalang mall.

Sa araw ng soft opening, halos mahulog ang puso ni Alona sa kaba. Nakatayo siya sa harap ng maliit pero makinis na stall. May [musika] stainless counter, overhead menu board at mas malaking version ng logo nila. Naka-uniform siya. Simpleng polo na dilaw na may green trim. May nakaborda sa dibdib na mais ni Alona. Tignan mo ako, ate Rowena.

Sabi niya sa video call. Pinapakita ang buong stol. [musika] Hindi na totoo. Naku anak totoo na yan. Sagot ni Nay Nimfa sa likod ni Rowena sa screen. Parang kahapon lang nagbabalat ka ng mais sa labas ng classroom. Ngayon may sariling ka ng pwesto sa mall. Anak, huwag mong kalimutang kumain ha. Paalala ni Tay Lauro, sumisilip din.

[musika] At huwag mong papabayaan ang sarili mo kakatrabaho. Hindi po. Sagot ni Alona. Nangingilid ang luha. Para po sa inyo to. Unang mga oras. May ilang curious customers lang ang pumila. Mga batang balan ng magulang, mga estudyanteng napadaan, mga empleyadong bored sa karaniwang French fries. Pero ng bandang hapon, may isang kabataang lalaki ang dumating na may hawak na camera.

Hi guys, bungad niya sa vlog. Nandito tayo ngayon sa bagong mall branch ng Mais ni Alona. Oo, yung galing sa corporate [musika] building na ginawa natin ng feature dati. Ngayon, level up na sila. Si Anton naman yon at kasama ang cameraman niya. Alona, congrats. Bapi niya off cam. Sabi sa akin ni Trina, open na raw kayo dito.

[musika] Hindi ko pwedeng palagpasin ‘to. Habang ginagawa nito ang panibagong feature, ramdam ni Alona na mas lumalawak pa ang maabot ng munting brand niya. At hindi nga siya nagkamali. Ilang linggo pa bago pa man niya namamalayan, may sunod-sunod ng mensahe sa page nila. Inquiries tungkol sa franchise, pakikipag-collab, suppliers na nag-aalok.

Isang araw habang nagi-inventory siya sa likod ng stall, may isang lalaking maayos ang suot. Phil Korean naka-long sleeves pero walang krawata ang lumapit sa counter. May kasama itong assistant na may hawak na tablet. Excuse me, magalang na sabi ng lalaki. ikaw ba si Miss Alona Dela Cruz? Opo, ako po. Sagot ni Alona. Nagtataka.

Kayo po? Iniabot nito ang calling card. Gideon Park, managing director, GB Ventures. Napanood ko ang mga vlog tungkol sa inyo. Mahinahong sabi ni Gideon. At ilang beses ko ng natikman ‘tong g [musika] produkto niyo sa building at dito sa mall. Simple pero malakas ang potensyal. Interesado akong pag-usapan [musika] ang posibilidad ng pag-franchise ng mais ni Alona sa iba pang mall kung open ka.

Napasinghap si Joy na nasa likod. Halos mabitawan ang tray. Si Carlo naman napakapit sa gilid ng counter na parang nahilo. “Franchise po?” ulit ni Alona. Halos hindi makapaniwala. “Yes, tugon ni Gideon.” “But of course, kailangan ayusin ang systems niyo from supply chain to branding manuals. Hindi pwenteng emosyon lang ang puhunan.

Kailangan ng structure. Kung handa ka sa ganung level, Miss Alona, baka makapagtayo tayo ng marami pang mais ni Alona [musika] sa iba’t ibang lugar.” Sandali siyang natahimik. Sa isip niya, mabilis na dumaan ang larawan ng bila sa classroom, ang sidewalk na pinatigil ng barangay, ang maliit na bazar sa building at ngayon ang stall sa mall na puno na ng ala-ala.

Sir Gideon, maingat yang sagot. Diretso ang tingin. Hindi po ako takot matuto at hindi po ako takot ma-challenge. Kung kailangan pong ayusin ang sistema, gagawin ko po. Kasi sa totoo lang, matagal ko na pong pangarap na makarating ang mais ni Alona sa mas maraming tao. Basta [musika] hindi mawawala ang puso nito.

Mumiti si Gideon tila na siyahan. Good answer. Sige, set tayo ng formal meeting. Dalhin mo ang mentor mo kung sino man yun. Gusto kong makita kung hanggang saan natin to madadala. Nang umalis si Gideon, sabay-sabay na napaupo sina [musika] Joy at Carlo. Alona, bulong ni Joy. Parang ibang level na to. Mumiti si Alona, hawak ang calling card.

Ramdam ang bigat at saya. Oo, ibang level na to. Pero kung nakaya kong magsimula sa bila sa loob ng classroom, baka kaya ko ring abutin to. Ang mga [musika] sumunod na taon ay parang mabilis na pelikula sa buhay ni Alona. Mula sa unang stall sa mall, [musika] sa tulong ni Gideon Park at paggabay ni Professor Hernan, unti-unting dumami ang [musika] mais ni Alona branches.

Una, sa isa pang mall sa kabilang lungsod. Sumunod sa isang terminal complex at kalaunan ay sa ilang business districts. Hindi pa ito daan-daang branch pero sapat para tawagin na isang seryosong kumpanya. [musika] Sa maaliwalas na maliit na opisina sa ikalawang palapag ng isang lumang gusali sa Maynila, napalagay ang logo ng mais ni Alona Foods Ink.

Sa pader, nandoon si Alona nakaupo sa harap ng mesa na kasimple pero maayos na blazer habang napatitig sa whiteboard kung saan nakasulat ang lista ng mga branch at operasyon. Okay. Sabi niya, hawak ang marker. Kausap sina Joy. Ngayon ay operations manager, si Carlo, training supervisor at ang isa pang bagong hire na accountant na si Maris Toason.

Yung branch sa terminal, medyo manipis ang benta tuwing Monday. Maris, pakwa ng breakdown kung saan tayo nagkakapo sa araw na ‘yon. Sige ma’am. Sagot ni Maris. Tipa agad sa laptop. Naka sa oras ng bukas at sara may kailangan tayong ayusin. Sa mall naman sa Fairview, Sabat ni Joy. [musika] Ang lakas ng Sabado at Linggo pero mahina ang weekday mornings.

Iniisip ko kung pwedeng mag-offer ng breakfast promo, mais plus kape. Gusto ko [musika] yan. Sagot ni Alona. Hindi lang pangmeryenda ang mais, pwede ring pang-umaga. I-prototype natin sa isang branch muna. Ingnan ng feib. Tahimik lang si Carlo pero halatang proud habang pinapanood si Alona. Hindi na ito simpleng crew na takot sa counter.

Ngayon, sanay na sa chart, sa schedule, sa pagpapasya. Habang abala sila, biglang nag-notify ang lumang [musika] cellphone ni Alona. Hindi pa rin niya maiwan ang numerong iyon na kasama niya mula probinsya pa. Sunod-sunod ang tunog ng Messenger. [musika] “Uy, Alona, trending ka na naman.” Biro ni Carlo. Baka vlogger na naman yan.

Napakunot ang noon ni Alona. Hindi eh. Group chat ng high school batch natin. Binuksan niya at bumungad ang bagong GC. San Roque High Batch 20x Grand Reunion. Ang nag-create, Harvey Legaspi. Nakapindang mensahe. Guys, time to catch up. 10 years after high school, magkita-kita naman tayo. Lahat invited. Venue Grand El Monte Pavilion.

Attire smart casual. Sunod-sunod ang reply. Chelsea, yes at last. Excited to see everyone. [musika] Lalo na yung mga unique stories natin nung high school. Bianca, game ako diyan. Curious ako sa updates ng lahat. Roxan. Baka naman biglang may magbebenta ng mais sa venue. Char. May kasamang laughing emojis. Pero ramdam ni Alona ang pamilyar na kurot sa dibdib.

Parang bumalik sa kanya ang amoy ng classroom, ang ingay ng tawa nila at ang drawing niya ng simpleng cart. May pumasok na bagong mensahe. Miguel, nice idea, Harves. Kumusta kayo lahat? Long time. Sana kumpleto tayo. Habang binabasa ni Alona ang mga mensahe, pumasok ang private chat notification mula kay Miguel. Miguel Alona. Uy, nakita mo na GC, pupunta ka if hindi ka komportable, no pressure ha.

Napangiti siya ng bahagya. Sa dami ng taong dumaan sa buhay niya, iilan lang talaga ang hindi nagbago ang pakikitungo at kasama doon si Miguel. Busy pa ako sa mga susunod na linggo, reply niya. Pero susubukan ko. Reunion din to ng lahat ‘ ba? Mabilis ang sagot ni Miguel. Good. Gusto kitang makitang nakangiti sa lugar na yon.

Hindi parang gusto ming lumubog sa sahig tulad dati. Napahiling si Alona na pangiti ng totoo. Ilang araw matapos ang imbitasyon, nasa isang meeting naman siya sa isang corporate boardroom. [musika] Kaharap niya ang matikas at may edad ng lalaki na naka-dark suit, kalbo sa tuktok pero may presensya. Si Mr. Renato Ren Salcedo, may-ari ng isang malaking [musika] agribusiness Corporation.

Sa gilid nito, may mga exec at legal council. Kasama naman ni Alona sina Gideon [musika] at Prof. Hernan Miss Del Prus panimula ni Mr. Salcedo habang pinipihit ang hawak na ballpen. Matagal ko ng naririnig sa kumpanya ang brand niyo. At nang makita ko sa report na malaki ang consumption niyo ng mais buwan-buwan, na curious ako.

Hindi kayo ordinaryong customer lang. Sir, malaki po ang pasasalamat namin sa inyo. Magalang na tugon ni Alona. High quality po ang supply niyong mais. Kung hindi rin po stable ang bigay [musika] ninyo, hindi rin namin kakayanin mag-expand. Nagkatinginan sina Gideon at Prof. Hernan, parehong proud sa kung paano magsalita ngayon si Alona.

Ako naman, sagot ni Mr. Salcedo, ay laging naghahanap ng partner na hindi lang tumitingin sa presyo kundi sa kalidad at longterm na relasyon. Kaya nandito tayo. Inilabas nito ang isang folder at ipinasa kay Alona. Proposal ko, [musika] mag-set tayo ng strategic partnership. Kami ang magiging main supplier niyo ng mais for all branches under mas maganda at mas matatag na terms.

Kapalit, magco-collaborate tayo sa ilang pilot farm sa probinsya kung saan pwede nating palabasin ang brand niyo bilang success story ng value adding sa produkto namin. Binuklat ni Alona ang dokumento. Nandoon ang mga terms [musika] projected volume at mga future plan tulad ng mais ni Alona Farm Tours para sa marketing.

Hindi niya inasahan dati na may mag-iimbitang malaking kumpanya para seryosong makipag-partner sa kanya. [musika] Sir, dahan-dahan niyang sabi. Ang laki po nito para sa amin. Bago ko po tuluyang tanggapin, pahihintulutan niyo po sana akong ipasuri muna kay Prof [musika] at kay Gideon. Pero sa puso ko po, excited akong makatrabaho kayo ng mas malalim pa.

Tumawa ng malumanay si Mr. Salsedo. Yan ang gusto ko sayo Miss Dela Cruz. Hindi ka padalos-dalos pero hindi ka rin takot [musika] mag-level up. By the way, may pupuntahan akong bagong pilot farm namin sa probinsya next week. Kung may oras ka, sumama ka. Magandang makita mong literal na pinanggagalingan ng mais na gamit mo. Nagkatinginan sina Alona at Prof.

Hernan. Magandang idea yan. Annie Prof. [musika] Alona, doon mo mauunawaan ang chain mula lupa hangga naalala niya ang date ng reunion na nakapin sa GC. Next week po, sir. Tanong niya, anong araw? Sabado, tugon ni Mr. Sancedo. Aalis tayo ng umaga. Babalik tayo bago maggabi. May helicopter flight ako papunta roon para mas mabilis. Sasabay ka sa akin.

Bahagyang [musika] bumilis ang tibok ng puso ni Alona. Sabado rin ang reunion. Kinapa niya ang phone sa bulsa. Tiningnan [musika] ang kalendar. Kaya naman pala halos nagkasabay. Sir, maingat ‘yang sabi. May lakad po ako sa gabi no’n. Pero kung makakabalik po tayo [musika] ng hindi masyadong late, sasama po ako. Gusto ko pong makita ‘yung farm.

Walang problema. Sagot ni Mr. Salcedo. [musika] Nakangiti. Ako na ang bahala sa oras. Ihahatid pa kita kung saan mo kailangan. Hindi na masyadong binigyan ng malalim na kahulugan ni Alona ang huling linyang iyon. Ang alam lang niya, kailangan niyang pagsabayin muli ang dalawang mundo. Ang mundo ng lumang buhay niya at ang bagong mundong pinaghirapan niya.

Dumating ang Sabado, maaga pa lang nasa private helipad na siya sa isang compound na pag-aari ni Mr. Salcedo. Nakasimple siyang cream na blouse at dark slacks. May maliit na sling bag. Nandoon si Mr. Salcedo. Naka-plain polo at maong. Mas relaxed kaysa sa corporate [musika] boardroom. “Ready!” tanong nito habang sabay nilang pinagmamasdan ang helicopter na pinapaandar ang blades.

“Myo kinakabahan po, sir.” tapat na sagot ni Alona. “First time ko pong sasakay ng helicopter.” “Sanay ka na sa pagbitbit ng bila at kariton.” biro ni Mr. Salsedo. “Ito na yung level up. Huwag kang mag-alala. Safe to.” Sa loob ng helicopter habang lumilipad sila palayo sa lungsod, nakita ni Alona mula sa taas ang pinaghalong bubong ng mga bahay, busali [musika] at ilog na parang piraso ng puzzle.

Habang palayo ng palayo, unti-unting napalitan ang mga gusali ng [musika] palayan at taniman. “Sir, ang ganda po.” Sabi niya, “Hindi maitago ang paghanga lalo na po siguro sa baba at doon ka papasok.” Sagot ni [musika] Mr. Salcedo. Kung dati ikaw ang nagdadala ng mais sa mga tao, balang araw baka ikaw na rin ang magdidikta kung papaano papalakihin ang industriya niya.

Sa farm, sinalubong sila ng mga magsasaka, mga supervisor at ilang bata na parang napawaw sa helicopter. Pinakilala si Alona bilang [musika] partner sa value adding program. Pinakita sa kanya ang mga punla, [musika] ang proseso ng pag-harvest at ang bodega ng mais. Habang nakatingin siya sa mga sako-sakong mais, naalala niya ang tatay niyang si Lauro at ang maliit nilang taniman sa probinsya.

Kung nandito ito, siguradong mai sa tuwa. Pagbalik nila sa helicopter bandang hapon, pansin ni Mr. Salcededo na tahimik si Alona. “May iniisip ka,” komento nito. “Naalala ko lang po sina Nay at Tay,” sagot niya. Kung paano po kami nagsimula sa kaunting tanim. Ang layo na po ng narating ko pero galing pa rin lahat sa ganito.

Itinuro niya ang mga mais sa baba. Walang matagumpay na negosyo na walang sentimental na ugat. Sabi ni Mr. Salcedo. Huwag mong kalilimutan yan. At isa pa, may isa ka pang lakad na yon ‘ ba yung reunion niyo. Napalingon si Alona na gulat po paano niyo po nabanggit ni Gideon sa akin natatawang sagot ni Mr. Salcedo. May wine sa kanilang mga baso, may inorder na imported na pulutan at syempre may hawak silang mga cellphone.

Guys, listen. Sabi ni Harvey, nakangising aso habang pinapakita ang laptop sa gitna ng mesa. [musika] May hinanda akong special segment ngayong gabi. Throwback fails. Slide show ng mga pinaka-epic na moments natin noong high school. Sumingit agad si Roxan. Tumaas ang kilay. Sana kasama diyan yung time na nadapa si Harvey sa flag ceremony. Tarantado.

Tawa ni Harvey. Kasama ako. Fair tayo. Pero syempre highlight natin yung mga classic. Like binuksan niya ang isang folder. [musika] Lumabas ang luma at medyo malabo pero malinaw pa rin ang subject na litrato. Si Alona na nasa gitna ng classroom. May bila mais, pawis at medyo nahihiya ang ngipi. Sa loob ng hall, abala ang batch niya sa kwentuhan at pag-inom.

Walang kamalay-malay sa [musika] lumalakas na ugong sa langit. At sa pagitan ng ingay ng blades at tibok ng puso niya, [musika] napaisip si Alona. Kung dati pinagtatawanan nila akong maze girl sa classroom, ano kaya ang magiging itsura ng mga mukha nila kapag nakita nilang bumabako mula sa helicopter na to? Sa loob ng Grand El Monte Pavilion, puno ng tawanan at malalakas na uy, ikaw ba yan? Ang hangin, [musika] magarang chandelier sa kisame, white table cloth sa bawat bilog na mesa, at may [musika] photo boots sa gilid na may backdrop. San Roque

National High Batch 20x 10 years after sa isang mesa malapit sa stage magkakatabing nakaupo sina Chelsea Bianca at Roxan kasama sina Harvey at ilang iba pang dati nilang circle girl in the classroom dagdag de Bianca halos mangilit sa tawa legend iyan uy grabe kayo. Kunwaring saway ni Chelsea pero hindi maitago ang ngiting matalas pero actually bagay siya sa team.

Humble beginnings. Humiliation you mean. Singit ni Roxan sabay [musika] higop ng wine. Anyway, darating ba talaga siya? In-add ko siya sa GC pero hindi naman nagre-reply sa chat. Sabi ni Miguel, susubukan daw ni Alona, sagot ni Harvey. Pero kung hindi dumating, sayang. Sayang ang content. Napatawa ulit ang grupo.

Sa kabilang mesa, tahimik na nakikinig si Grace malapitan kasama ang ilang iba pang dati ring tahimik sa klase. Nagkakatinginan sila. Halatang hindi komportable sa plano. Ang babata pa rin ng utak nila. Ano? Akala mo sa spreadsheet ka lang babasahin? Hindi rin. Alam kong may mga taong gusto mong patunayan ang sarili mo. Normal yan.

[musika] Paglapit nila sa lungsod, lumapit ang piloto, “Sir, malapit na po tayo sa city. Saan ko po kayo ibababa?” Tumingin si Mr. Salsedo kay Alona. “Anong pangalan ng venue niyo?” “Grand El Monte Pavilion po.” Sagot ni Alona. Unti-unting bumibilis ulit ang tibok ng puso. “Doon tayo,” sabi ni Mr. Salcedo. May helipad sa katabing building niyan.

Ako na ang maghahapin sa isang espesyal [musika] na panauhin. Habang unti-unting bumababa ang helicopter, natatanaw na ni Alona ang maliwanag at marangyang pavilyon. Sa veranda, may mga ilaw at dekorasyon. Nakikita niyang may mga taong nasa labas, nagpi-picture, nagtatawanan, naka-best [musika] attire. Bulong ni Grace sa katabi niyang si Lance na ngayon ay isang simpleng IT specialist na nakapolo lang.

Umiling si Lance. Minsan kahit may pera na, hindi pa rin yumayaman ang pag-iisip. Samantala, sa labas ng pavilyon, nagfa-flash ang mga ilaw ng sasakyan sa dropof area. May mga dumadating pang bisita. Naka-dress, naka-long [musika] sleeves, ngunit may isa pang kakaibang tunog na unti-unting naririnig. Hindi makina ng kotse kundi malakas na ugong na nanggagaling sa itaas.

Uy, helicopter. Sigaw ng isang waiter na may dalang train ng juice. Napatingala sa salamin. Sumunod ang mga taong nasa lobi. [musika] Halos sabay-sabay na napatingin sa langit. Sa katabing building sa helipad, kitang-kita ang paparating na helicopter na unti-unting bumababa. Sa loob, naka-seat belt si Alona sa tabi ng bintana.

Nakatingin siya sa pababang view. Ang [musika] pavilon, ang mga sasakyan, ang mga taong maliliit mula sa taas. Ready ka na? Tanong ni Mr. Salcedo. Nakayuko ng bahagya para marinig siya sa ingay ng blades. Huminga ng malalim si Alona. Hindi po siguro ako magiging ready, sir, pero kaya ko na pong harapin kahit ano. Yan ang entrepreneur.

Sagot [musika] ni Mr. Salcedo. Kung paano ka lumabas sa helicopter na to, ganon mo haharapin ang buong mundo. Paglapag ng chopper, agad lumapit ang staff ng building. Binuksan ng pinto. Tumama ang hangin sa mukha ni Alona sabay sa lubong ng ingay at ilaw. Dahan-dahan siyang bumaba. Hawak ang maliit na sling bag.

Naka-cream na dress na simple pero elegante. May maayos na blazer at sapatos na hindi sobrang mahal tingnan pero pulido. [musika] Sa Helipod mismo, may nakaabang ng black SUV na gamit ni Mr. Salsedo. Ihahatid ka na nito diretso sa lobby. Sabi niya, “May meeting pa ako sa isa pang [musika] lugar.

Pero tandaan mo, Miss Dela Cruz, kahit saan ka magpunta, dalhin mo yung sarili mong kwento. Hindi mo kailangan ikahiya.” Nagmano si Alona sa kanya. Paulit-ulit na nagpapasalamat. [musika] Maraming salamat po, sir, sa lahat. Pagdating ng SUV sa harap ng pavilon, [musika] napalingon ang mga waiters at valet. Bumaba ang driver agad binupsan ang pintuan sa likod.

Nang una, kita lang ang laylayan ng cream dress. Sumunod ang sapatos, ang sling bag hanggang sa tuluyang lumabas si Alona. Mataas ang tindig, may pag-aalangan sa loob pero hindi na nakatungo ang ulo. “Gooding, ma’am.” Bati ng vale. “Good evening,” sagot ni [musika] Alona. Mahina malinaw. Saglit siyang tumingin sa signage ng event.

San Roque National High Batch 20x. [musika] Ito na yon, bulong niya sa sarili. Pagpasok niya sa lobby, ilang batchmate na nasa entrance ang napatigil. Uy, tingnan mo bulong nung isa. Galing sigurong corporate napabitin [musika] ang salita ng makilala nila ang mukha. Si Alona halos sabay-sabay na usal ng dalawa. Ngumiti siya sa kanila.

Hi simpleng bati. Tama ba ang venue? BCH reunion natin? Oh my god. Aninang niisa. Si Janel na dati ring kaklase. Grabe ang laki ng pinagbago mo. [musika] Hindi kita nakilala agad. Dito, dito register ka muna. Habang sinusulat niya ang pangalan sa log sheet, naramdaman niyang kumakalma ang kaba. Tiningnan niya ang sarili sa maliit na salamin sa [musika] gilid.

Wala na ang pawis na nakaipit sa buhok. Wala na ang lumang unipore. Pero sa mata niya, naroon pa rin ang batang nagbebenta ng mais. Mas matatag lang. Sa loob ng hall, eksaktong sabay sa pagpasok niya, [musika] nagsisimula ng mag-speech si Harvey sa stage bilam host. Mga ka-batch,” sigaw ni Harvey sa mikropono.

[musika] After 10 years, heto tayo. Some of us are married, some are single, some are successful. Napatawa ang hilan. At some nagpa-practice pa rin ang pagiging successful. Nagpalakpakan ang mga tao. Sa gitna ng tawanan, biglang bumukas ang pinto ng hall. Pumasok si Alona. Dahan-dahang naglakad sa gilid. [musika] Hinahanap kung saan pwedeng umupo.

Unang nakakita sa kanya si Grace. Halos napahinto ito sa paninom. Alona [musika] bulong niya sabay tuktok kay Lance. Tingnan mo, sinundan ng tingin ni Lance at bahagyang napanga. Wow! Sumunod ang mga mata ng iba pang nasa mesa. Si Miguel na nakaupo sa bandang gitna napahinto sa pakikipagkwentuhan sa [musika] isang kaibigang engineer.

Paglingon niya, parang sandaling tumigil ang ingay sa paligid. Nakita niya si Alona na nakasuot ng simpleng eleganteng damit. Maayos ang buhok, may suot na minimalist na hikaw. [musika] Walang alahas na oa pero halatang alagang tao na ang sarili. Napangiti si Miguel. Tumayo agad at kumaway. Alona, dito ka. Milingon [musika] siya ni Alona at agad gumaan ang loob niya.

Lumapit siya sa mesa nila at nang makalapit hindi na nakapagpigil si Miguel. Yumuko ito ng konti. Parang gustong yumakap pero nag-atubili. Wow! Sabi ni Miguel, nakangiti ng buong-buo. Sabi ko sa’yo, gusto kitang makitang nakangiti sa lugar [musika] na ‘to. Mas gumanda ka pa. Lalo kang humarap sa mundo. Napatawa si Alona. Medyo naiilang. He ikaw pa rin yan, Miguel.

Hindi nagbabago ang banat. By the way, singit ni Grace nakatayo rin. [musika] Alona, ang saya na andito ka. Akala namin hindi ka dadating busy sa mundo ng mga mayayaman. Biro ni Lance pero may lambing. Pero buti pinasyalan mo kami. Umupo si Alona sa mesa nila. Kita niyang hindi ito gaya ng mesa nina Chelsea.

Walang wine, walang imported na pulutan. Pero ramdam niya agad ang init dito. Parang balik [musika] high school pero wala na ang bigat sa dibdib. Sa kabilang dulo ng hall, napansin din nina Chelsea ang pagpasok ni Alona. Napatigil sa pagsasalita si Bianca na patingin sa direksyon niya. Uy, ayan na.

Mahinang sabi ni Bianca. Si Mes Girl. Inangat ni Chelsea ang tingin mula sa wine glass. Saglit niyang minasdan si Alona. Ang ayos nito. Ang tindig, ang pagtawa kasama sina Miguel. May mabilis na kurba ng labi bago muling bumalik sa maamo niyang ngiti. Well, Anya, at least dumating siya. Mas magiging interesting ang gabi.

[musika] Nagkatinginan sina Harvey at Vsan. Game sabi ni Harvey sabay tapik sa laptop sa harap niya. Mamaya sa throwback fails. Siguradong highlight to. Maya-maya matapos ang ilang games at kantahan kinuha ulit ni Harvey ang mikropono. Okay. Okay! sigaw niya. Panandalian nating ihinto ang inuman at chismisan. O na ang pinakainaabangan niyong segment [musika] through back fields and wins ng Batch 20 XX. Nagpataysindi ang ilaw.

Sabay bukas ng projector. Una, mga larawan ng field trip, prom at teacher na natutulog sa faculty. Tawanan ang lahat. May shot ni Harvey na nadapa sa flag ceremony. Hagalpakan ang lahat pati si Alona. At syempre sabi ni Harvey, may malisyosong ngiti. Hindi magiging kumpleto ang gabi kung wala ang isa sa pinaka-iconic na [musika] eksena sa klase natin.

Lumabas sa screen ang litrato, si Alona nakalumang uniform, hawak ang bilao, pawis, nakatayo sa gitna ng classroom habang may ilan sa background na nakangiwi. Nakatawa. Ang orihinal na sigaw ni Harvey. May girl ng four Maharlika. May ilang oo at tawa sa loob ng hall. May sumipol pa si Bianca biglang nag-live sa Instagram.

Naka-focus sa screen. Caption: Throwback sa mga negosyante ng kabataan. Sa mesa nina Miguel. Napakunit [musika] ang noon ni Lance. Si Grace halatang naasiwa. Si Miguel tahimik lang. Pinagmamasdan si Alona. Si Alona mismo ilang segundo lang na natigilan. Ramdam niya ang mabilis na pagbalik ng amoy ng chlok, init ng classroom, hiya at mga bulong.

Pero iba na ang dibdib niya ngayon. Hindi na ito batang nagpa-panic sa gitna ng klase. CEO na siya ng kumpanyang ipinundar [musika] mula sa mismong larawang iyon. Dahan-dahan siyang tumayo mula sa mesa. Alona! Tawag ni Grace alalang-alala. Mumiti siya banayad. Okay lang. Sandali lang. Naglakad siya palapit sa gitna papunta sa harap kung saan nakatayo [musika] si Harvey. Napansin niyo ng mga tao.

Unti uning humina ang tawanan. [musika] Napalitan ng bulungan. Pagdating niya sa tapat ni Harvey, kinuha niya ang mikropono [musika] mula sa kamay nito. Sandaling nabigla si Harvey pero wala na siyang nagawa. Tiningnan ni Alona ang malaking screen kung saan naka-project pa rin ang litrato niya. Dalagang pawisan. [musika] May bilw ng mais.

Magandang gabi, panimula niya. Kalmado ang boses. Ako po yung nasa picture. Tahimik ang haul. May ilang mahihinang tawa pero wala ng kagaya kanina. Alam ko pagpapatuloy niya na noong high school nakakahiya sa iba ang maglako ng mais sa loob ng classroom. May mga tumawa, may mga nagbansag na mais girl.

At totoo nasaktan ako non. Nilingon niya sandali ang mesa nina Chelsea. Nakakunot ang noon ni Bianca. Si Roxan medyo hindi makatingin. Si Chelsea naman ay nakikinig. Nakapako ang tingin sa kanya. Pero gusto ko lang sanang magpasalamat. Dagdag ni Alona. At medyo napaubo ang ilan sa gulat sa salitang iyon. Dahil kung hindi nangyari to, itinuro niya ang litrato.

Baka hindi ko natuklasan na dito [musika] pala ako pinakamagaling. Sa mais. May ilang pumalakpak ng mahina galing sa mesa nina Grace. Sinundan ng iba pang tunog. >> [musika] >> Kung sakaling hindi niyo pa alam, dahan-dahan niyang sabi. Ako po si Alona May Dela Cruz, founder at CEO ng Mais ni Alona Foods Inc. Baka po mayroon sa inyo na nakatikim na sa mall, sa terminal o sa building kung saan kayo nagtatrabaho.

May isa sa likod ang napasigaw. Ay teka. Yun yung nasa vlog ni Anton ‘ ba. Sumunod ang iba parang Domino. Oo nga. Hoy kami suhi sa branch sa Fairview ah. Grabe yun pala ‘yon. Ngumiti si Alona. Hindi mayabang. Hindi rin nagmamakaawa. Simple lang. Kaya kung okay lang sa inyo, wika niya, medyo nababasa na ang mata.

Huwag na natin tawagin na fail ang picture na yan. Ito po ang unang araw na sinimulan kong ipaglaban ang buhay namin gamit ang mais. Ito yung unang puhunan ko. [musika] Sa sarili kong pangarap, humaba ang katahimikan. Mula sa gilid, unti-unting [musika] tumayo si Miguel at malakas na pumalakpak. Sinundan siya ni Grace, ni Lance at isa-isa na ring tumayo ang ilan pang batchmates.

Hindi nagtagal, buong hall na ang pumapalakpak. Sa gitna ng palakpakan, hindi mapigilan ni Harvey ang mapangiting napakamot [musika] sa bato. Tila napahiya sa sariling plano. Si Bianca ibinaba ang phone at pinatay ang live. [musika] Hindi na alam ang sasabihin. Si Ran napayuko na lang sa mesa nina Chelsea.

Tahimik siya habang pinagmamasdan si Alona sa stage. Hindi na ang mais girl kundi isang babaeng kayang tumindig sa harap ng buong batch. Dala-dala ang sarili niyang pangalan. [musika] At sa ilalim ng maliwanag na chandelier sa gitna ng dating mga mata na sanay manlait. Naroon ngayon si Alona, ang dalagang naglalako ng mais noon sa klase na ngayon ay bumaba sakay ng helicopter at tumayo sa [musika] entablado hindi para magpatunay na mas magaling siya kundi para sabihing hindi siya kailan man ikinahiya ang pinag-ugatan [musika] niya. Habang

umaalingawngaw pa ang palakpakan sa loob ng Grand El Monte Pavilon, marahang ibinaba ni Alona ang mikropono. Hindi na siya nanginginig. Pagbaba [musika] niya sa stage, sinalubong siya ni Miguel na parang matagal na matagal na niyang hindi nakita. “Grabe ka!” sabi ni Miguel. Nakangiti pero nangingilid ang luha.

Kung dati ka nga makatingin ng diretso sa kanila, ngayon para kang sanay sa board meeting. Napatawa si Alona. Pinunasan ng sulok ng mata. Board meeting pa rin to. Iba nga lang ang mga shareholder. Lumapit si Grace at niyakap siya ng mahigpit. Ang tapang moal Alona. Sobra! Gusto na kitang hilahin palabas nong lumabas ‘yung picture.

Pero buti nga lang hindi ko ginawa ang ganda ng pinili mong gawin.” Sumunod si Lance sabay abot ng baso ng tubig. “Para sa boses mo, CEO.” biro nito. “Pero seryoso, saludo ako. Hindi ko nagawa yan nung high school.” “Salamat!” sagot ni Alona sabay tingin sa paligid. Napansin niya ang ilang dating kaklase na nakatingin sa kanya na para ngayon lang siya nakikita ng totoo.

Hindi bilang Maze Girl kundi bilang taong piniling lumaban ng maayos. Mula sa gilid ng hall, nakatayo si Harvey. Nanlalamig ang kamay habang hawak pa rin ang laptop. Nilapitan siya ni Bianca at Trokan. Tanga ka rin minsan Harves. Bulong ni Bianca. Akala mo joke lang pero hindi mo inisip kung anong meron na pala siya ngayon.

Wala naman akong masamang hindi natapos ni Harvey ang sasabihin. Napabuntong hininga na lang siya. Kailangan ko sigurong kausapin siya mamaya. Sa mesa nila, tahimik pa rin si Chelsea. Napa-crossed arms, umiikot-ikot ang wine sa baso. Pinagmamasdan niya si Alona na nakangiti habang kinakausap ng iba. May kimong kumirot sa dibdib niya na hindi inggit lang.

Halong hiya, pagkabigla at may kasamang pag-amang hindi niya kayang pangalanan. Maya-maya, lumapit ang organizer sa stage at muling nagsalita. Okay. Okay. Balik tayo sa program. This time, open mic na para sa kahit sinong gustong mag-share ng life updates. Pero syempre, priority natin ang mga may malulupit na glowup [musika] stories. Muling nag-ingay ang haul.

May nagbiro, may sumigaw ng pas, may ilang umakyat at nagkwento. Yung isa naging nurse abroad, yung isa naging guru sa baryo. Yung isa naman single pa rin pero may tatlong aso na raw ang anak. Pagkatapos ng ilan pang [musika] kwento, bumalik ang mga tao sa kanya-kanyang mesa. Lumapit sa kanila si Harvey. Hawak ang mikropono.

Medyo namumula ang tenga. Ah Alona tawag niya medyo mahina. Pwede ba kitang makausap sandali? Nagkatinginan sina Miguel at Grace kay [musika] Alona. Bahagyang tumango si Alona. Sige, diyan lang kayo ha. Lumipat sila ni Harvey sa bahagyang tahimik na bahagi ng hall malapit sa veranda na may nakabukas na glass door.

[musika] Kita mula roon ang maliliwanag na ilaw sa labas at ang mga kotse sa parking. Una sa lahat, bunad ni Harvey. Hindi makatingin ng diretso. Sorry sa ginawa ko [musika] sa slidh akala ko classic nostalgia lang. Hindi ko inisip kung gaano pa [musika] rin pala kasakip para sao yun. Tahimik lang si Alona.

Nakatingin sa kanya pero hindi galit ang mata. Alam mo Harves, kalmado niyang sagot. Hindi natulad dati ang pakiramdam ko sa picture na yon. Pero kung ginawa mo to 10 years ago, malamang tumakbo na ako palabas. Ang pinagkaiba lang ngayon, may pinanghahawakan na akong mas malaki [musika] kaysa sa hiya ko.

Napayo ko si Harvey. Tanga kasi ako. Sanay ako na ako yung clown sa grupo, yung host, yung nagpapatawa. Pero minsan nakakalimutan ko na tao rin [musika] yung ginagawang punch line. Hindi ka tanga. Sagot ni Alona. May bahagyang ngiti. Bata tayo noon. Tawa lang ng tawa. Hindi iniisip ang bigat sa iba.

Ang importante ngayon alam mo na kung saan ka nagkulang. [musika] Tumingin si Harvey sa kanya. Halatang nabawasan ang bigat. Pwede pa bang humingi ng isa pang chance para maging matinong kaibigan? Kung papayag ka. Tumango si Alona. Hindi ako marunong magtanim ng galit ng pangmatagalan. Busy ang buhay ko. Umangat ang gilid ng labi niya.

Pero next time [musika] kung may throwback fails ka, isama mo na yung picture mo na nadapa sa flag ceremony sa cover. Natawa si Harvey. Napailing. Deal. Salamat Alona. Kasunod ni Harvey, isang pamilyar na amoy ng mamahaling pabango ang lumapit. [musika] Paglingon ni Alona, si Chelsea na ang nasa likuran nila. Nakahawak sa bag. Tila nag-iipon ng lakas ng loob.

“Pwede bang ako naman?” tanong ni Chelsea. May kakaibang lambot sa boses. Nagpaalam na si Harvey at lumayo. Naiwan sina Alona at Chelsea sa may veranda. Tanaw ang mga ilaw sa labas. [musika] Sandaling walang nagsalita. Dalawang babaeng galing sa magkaibang mundo noon. Ngayon, pareho ng may edad pero may dalang kasaysayan.

Kanina [musika] panimula ni Chelsea nung nag-speech ka sa harap. Ang unang naisip ko, grabe ang tapang na niya. Nilingon ni Alona ang dating campus queen. [musika] Hindi na itutulad ng dati na laging perfect ang pustura. Ngayon, may halong pagod sa mapa marahil sa trabaho, sa buhay, sa paghahabol sa imahe.

Alam ko, tuloy ni Chelsea. Huminga ng malalim. Marami akong nasabi at nagawa noon na kung ngayon ko gagawin malamang nakakarma agad ako. Hindi ko na mabilang kung ilang beses kitang tinawag na girl na may halong pangmamaliit. At sa totoo lang naiinis din ako sa sarili ko. Bakit? Tanong ni Alona. Hindi mapigilang magtanong dahil sagot ni Chelsea bahagyang natawa sa sarili.

Habang tumatanda, nare-realize kong takot akong mawalan ng pwesto. [musika] Dati ako ‘yung palaging pinapalakpakan, ‘yung laging bida. Ikaw tahimik pero may totoong laban sa buhay na yon. Ikaw yung [musika] may sarili ng kumpanya, may pangalan, may direksyon. Ako oo maayos ang trabaho ko. May kliyente, may pera. Pero minsan pag nananahimik ako sa gabi, naiisip ko, ano ba talagang naitayo ko na akin? Sa unang pagkakataon, nakitang hindi mataas si Chelsea kundi ao rin na may kanyang takot.

Event organizer ako ngayon. Pagpapatulo ni Chelsea. Okay naman. Pero iba pa rin yung bumuo ka ng isang bagay mula sa wala. Ginagawa ko lang mag-ayos ng magagarang okasyon para sa iba. Tinitigan siya ni Alona saka dahan-dahang mumiti. Chelsea, hindi mo kailangan i-downplay ang sarili [musika] mo para lang iangat ako.

Lahat tayo may sariling laban. Siguro sagot ni Chelsea. Pero gusto ko pa ring sabihin to ng malinaw. Tumuwid siya ng tindig parang bumalik sa [musika] dating kumpyansa pero iba na ang laman. Alona, I’m sorry. Sa high school version ko na ginawang biro ang kabuhayan niyo. Sa lahat ng pagkakataong ginawa kitang punchline, hindi ako magpapaarte dito ha.

Alam kong baka hindi sapat ang sorry pero gusto kong simulan sa doon. Tahimik si Alona ng ilang saglit. Naririnig nila ang mahinang tugtog mula sa loob ng hall. Halo ng tawa at kantahan. Hinding-hindi ko makakalimutan ang sakit non. Tapat na sagot ni [musika] Alona. Pero kung tatanungin mo ako ngayon, hindi ko na rin gustong bitbitin yun habang buhay.

Pinatawad na kita, Chelsea. Matagal na siguro. Hindi ko lang nasabi. Mas inuna ko na lang gumawa ng paraan para maging maganda yung mais girl na [musika] yon. Napasinghap si Chelsea. Halatang nabunutan ang tinik. Salamat. Mahina niyang sagot. At kung sakaling kailangan mo ng events organizer para sa company anniversary mo or branch opening, pwede mo naman akong tawagan.

Promise hindi na kita gagawing conic relief. Napangiti si Alona. Sige balang araw baka kailangan ko ng grand launch para sa bagong project. Ikaw [musika] unang nasa listahan. Nagkamayan sila. Hindi sila biglang naging best friends pero may nabuo sa pagitan nila na mas mahalaga respeto. Pagbalik ni Alona sa mesa, sinalubong siya ng titik ni Miguel.

[musika] Kumusta? tanong nito. Magahan. Sagot ni Alona. Umupo. Parang naontangle yung mga buhol sa likod ng puso ko. Tamang-tama sabi ni Miguel. Kasi may isa pa akong buhol na gustong subukang ayusin. Huminga siya ng malalim. Alam kong busy ka. May kumpanya ka, my farmers, my board meetings, my helicopter rights. Napatawa si Alona.

Pero matagal ko n gustong itanong to. Anong to? Kunot noong tanong ni Alona. Pwede ba? Seryoso ng tono ni Miguel na sa dami ng taong humaha sa mais ni Alona, may isang taong pwedeng humanga lang kay Alona? Hindi sa brand, hindi sa kumpanya kundi sayo. Bilang ikaw lang. natigilan siya. Hindi ito bigla ang confession.

Parang matagal n naiipon. Ngayon lang nagkaroon ng tamang oras. Matagal na kitang hinahangaan, tuloy ni Miguel. Noong high school pa, yung araw na nakita kitang naglalako ng mais, hindi ka hihiya ng nakita ko kundi tapang. Oo, nagkulang ako. Hindi kita naipagtanggol [musika] tulad ng dapat. Pero kung papayag ka, gusto kong bumawi hindi bilang savior kundi bilang [musika] kasama.

Hindi agad nakasagot si Alona. Ramdam niyang mainit ang pisngi niya. Sa gitna ng lahat ng pagbabago sa buhay niya, hindi niya gaanong nabigyan ng espasyo [musika] ang ganitong usapan. Pero totoo rin na sa mga panahong pinakamaraming bumigay, pangalan ni Miguel ang isa sa mga naaalala niya.

Miguel, dahan-dahan niyang sabi. Hindi ko alam kung kaya kong agad sumagot ngayon. Ang alam ko lang, [musika] kailangan ko pa ring asikasuhin ang pamilya, ang mga empleyado, ang mga magsasaka. Pero ngumiti siya. Dapat gusto kong malaman mo na hindi ko rin kayang isipin ang high [musika] school memories ko nang wala ka.

Kung handa kang maghintay habang hinahanap ko ang balanse, baka doon magsisimula yung sagot ko.” [musika] Napangiti si Miguel. Maluwag, walang pilit. “Walang problema. Sanay na naman akong maghintay sa pila ng mais.” Nagkatawanan silang lahat sa mesa. Makalipas ang ilang buwan, nakabalik si Alona sa probinsya. Sa tapat ng lumang palengke kung saan dati [musika] siya nagbebenta kasama si Nay Nimfa, nakatayo na ang isang bagong branch.

Mais ni Alona San Roque. May maliit na tarpolin sa gilid. Salamat nay atay. Sa loob may mga local staff na tinuruan niya [musika] mismo. Sa tabi ng branch may maliit na training area kung saan tinuturuan ang mga kabataang walang kayang mag-aral sa kolehiyo [musika] tungkol sa basic food business, bookkeeping at customer service.

Parang [musika] kinopya niya ang ginawa ni Prof. Hernan noon. Pero ngayon siya na ang guro. Alam mo ba anak? Sabi ni Tay Lauro habang nakaupo sa bangko sa tapat ng bagong branch. Hawak ang maliit na paper cup ng garlic butter mais. Nung una ka naming pinayagang magbenta sa classroom, [musika] natatakot ako na pagtatawanan ka nila.

Pero ngayon, buti na lang hinayaan ka naming lumaban. “Hindi lang po kayo pumayag,” sagot ni Alona. Nakatingin sa signage. Kayo po ang pinakaunang naniwala. Tsaka huwag mong kalimutan yung mga naging bahagi ng kwento mo. Dagdag ni Nimfa. Yung guro mo, yung mga kaibigan mo, pati yung mga nangapi sayo noon. Kasi kung wala sila, hindi magiging buo yung pag-ahon mo.

Naalala ni Alona sina Prop Hernan, Joy, Carlo, Gideon, Mr. Salcedo, sina Grace at Lance. Pati sina Harvey at Chelsea. Hindi perpekto ang lahat pero bawat isa may kontribusyon sa pag-akyat niya. Sa huling sandali ng araw, tumayo siya sa harap ng branch kasama ang mga magulang habang unti-unting pinapatay ang ilaw sa loob. Sa kamay niya, hawak ang lumang litrato niya sa classroom. May bila o ng mais.

Hindi na ito nakakatakot tingnan. Ito na ang pinakaunang logo ng buhay [musika] niya. Siguro bulong niya sa hangin. Kung may isa mang batang pinagtatawanan ngayon dahil nagbebenta. [musika] Gusto kong malaman niya hindi doon nagtatapos ang kwento niya. At sa malayong lungsod sa bawat mall, terminal at opisina na may nakapa-skill na mais ni Alona, may paalala sa lahat.

Minsan ‘yung masarap na kinukuts nilang street food gawa pala ng dating batang walang gustong kumausap sa klase dahil mukha lang siyang mahirap. Pero dumating ang araw na sa tuwing tinatawag ang pangalan niya, lahat sila ay namumutla hindi sa hiya kundi sa paghanga. Lumipas pa ang ilang taon mula ng itayo ang unang mais ni Alona, San Roque, ranch sa probinsya.

Sa bawat pag-ikot ng kalendaryo, parang may isa na namang bagong pinto [musika] ang bumubukas para kay Alona. Hindi na lang para sa sarili niyang pangarap kundi para sa mga batang dati-rati parang siya. Tahimik, nahihiya at madalas maliitin. Isang hapon, [musika] nasa maliit na function hall siya sa tabi ng Provincial branch.

Simple lang ang lugar. May puting kurtina, ilang plastic na upuan [musika] at isang projector na pinautang pa ni Lance. Pero sa harap niya ngayon, nakaupo [musika] ang lingang kabaan, iba’t ibang edad na pawang may iisang bagay sa mata. Halong kaba at pag-asa. Magandang hapon, panimula ni Alona nakasuot ng simpleng blouse at slacks. Nakatayo sa harap.

Welcome sa unang batch ng scholars ng mais ni Alona Youth Enterprise program. Sabay palakpak ng mga staff kabilang na sina [musika] Joy at Carlo na galing pa ng Maynila para umattend. Sa likod, nakaupo sina Nay Nimfa at Tay Lauro. Tahimik na nakangiti, [musika] parang nanonood lang ng bagong yugto ng teleserye ng anak nila.

Hindi po ito ordinaryong scholarship. Pagpapatuloy ni Alona, “Oo, tutulungan namin kayong [musika] makapag-aral.” Pero higit do, tuturuan namin kayo kung paano magtayo ng maliit na negosyo, mag-budget at magreseto sa kahit gaano kaliit na pagkakakitaan. Kasi alam ko yan ang pinakaunang hakbang palabas sa pakiramdam na wala kang halaga.

Nagtaas ng kamay ang isang payat na dalagita sa harap. Si Mariel na halumang uniporme halatang galing direkta sa klase. Ate Alona, mahina nitong tanong. Totoo po ba na dati binubully din po kayo dahil nagbebenta kayo ng mais? Ngumiti si Alona, tumango. Totoo. At alam mo [musika] Mariel, hindi ko sasabihin sa inyong lahat na hindi masakit yun. Masakit.

Pero ngayon pinipili ko na lang isipin na regalo yun sa akin. Kasi kung hindi dahil sa sakit na yon, baka hindi ako natutong tumayo ng mataas habang hawak ang bilao. Tumawa ng bahagya ang ilan sa mga bata. Pero ibang tawa na may halong paghanga. Mula sa inyo, dagdag niya, gusto kong may susunod pa na lalabas at magsasabing, “Oo, ako yung binansagang tindera basurero, tagahugas.

Pero tingnan niyo ako ngayon sa gilid sumingit si Joy nakangiti at kung may magbansag sa inyo ng kung ano-ano, pwede niyong isagot na ay salamat. At least may ginagawa ako sa buhay. Kumikita [musika] ako. Hindi ako basta nakaupo lang. Napatawa ang mga bata. Si Carlo naman kumaway mula sa likod.

At kung kailangan niyo ng libreng tagatikim ng produkto, ako na yon. Pagkatapos ng orientation, [musika] naupo si Alona sa labas ng training hall sa may mahabang bangkong kahoy. Tanaw niya ang bagong pinturang signage ng branch, ang pila ng Mamasuki at ang mga batang scholars [musika] na nag-uunahan lumabas para mag-picture kasama ang tarpolin na may mukha niya.

Umupo si Miguel sa tabi niya. May dalang dalawang cup ng mais. Garlic butter para sa kanya. Spicy barbecue para kay Alona. Pagod, tanong ni Miguel. Inabot [musika] ang cup. Masaya na pagod. Sagot ni Alona. Kinanggap ang mais. Iba pala yung pakiramdam kapag hindi na lang benta ang iniisip mo.

Ngayon plano na ng buhay ng iba. [musika] Yan naman talaga gusto mo. ‘Di ba? Sabi ni Miguel. Hindi lang mais ni Alona kundi mga tao ni Alona. Uy, corne non reklamo ni Alona pero nakangiti na patingin si Miguel sa kanya saka bumuntong [musika] hininga. Alam mo minsan iniisip ko kung nagkataon kaya na hindi tayo nagkita ulit pagkatapos ng high school.

[musika] Ano kayang naging buhay mo? Hm. Sagot ni Alona. Napatingin sa langit na unti-unti ng nagiging kahel. Siguro naglalako pa rin ako ng mais sa classroom pero baka mas malakas na loob ko ngayon. Siguro wala akong branch, wala akong kumpanya, wala akong foundation. Pero may bila pa rin ako at gagawin ko pa ring desente ang buhay ni nanay at tay.

Lumapit ng kaunti si [musika] Miguel, seryosong tumingin. At kung hindi mo rin ako pinayagang manatili sa paligid mo ngayon, baka wala akong nakitang babaeng pwedeng mahalin ng buo kasama ang mga sugat at tagumpay. Napatingin si Alona sa kanya. Natatawa pero namumula. Layo ng segway mo, Miguel. Hindi to segway. Sagot ni Miguel.

Naglabas ng maliit na kahon mula sa bulsa. Transition to. Natigilan si Alona. Dahan-dahang binuksan ni Miguel ang kahon. Nandoon ang isang simple eleganteng singsing. Hindi sobrang bongga, walang sobrang laki na bato. Pero halatang pinag-isipan at pinaghirapan. Alona May Dela Cruz. Dahan-dahan niyang wika. Kaya na kitang tulungan sa mga bilao, sa mga branch, sa mga spreadsheet, sa mga training, sa mga luha at tawa.

Hindi ako perpekto. Hindi ako bilyonaryo. Pero kaya kitang sabayan sa paghahanap ng mas maraming batang M [musika] girl na tulad mo noon. Papayag ka bang sabay na nating harapin to habang buhay? Nanginginig ang dibdib ni Alona. Mabilis na dumaan sa isip niya ang buong buhay niya. mula classroom, palengke, Maynila, bazar, mall, helicopter, reunion hanggang sa harap nitong simpleng kahon.

Alam mo mahinang sabi niya, ang dami ko ng sinakripisyong [musika] oras para sa pangarap ko. Iniisip ko, baka oras na rin para bigyan ko ng espasyo ang puso ko. Tinignan niya si Miguel ng diretso sabay unti-unting ngumiti. [musika] Oo, Miguel. O ang sagot ko. Sumabay sa palakpak ng dahon at ihip ng hangin ang malakas [musika] na hiyawan ng mga batang scholars na nakasilip pala sa bintana.

Nakatakip lang ng konti ang bibig. “Ate Alona, Sir Miguel, we love you.” sigaw ni Mariel. Napahalakhak si Alona namumula sa hiya pero puno ng saya ang mata. Makalipas ang ilang buwan sa Maynila naman ginanap ang isang malaking entrepreneurship summit kung saan inimbitahang speaker si Alona. Sa likod ng stage, [musika] inaayos ni Chelsea at ng event teamya ang ilaw, tunog at sitting arrangement.

Alona, sabi ni Chelsea habang pinapakinggan ng mic. Full house ang audience niyo. Mga young entrepreneurs, investors, students. Ready ka na bang maging bida ulit? Mumiti si Alona, hawak ang cards. Hindi na ako sanay maging bida sa ganitong usapan. Mas sanay ako sa counter. Hindi totoo yan. tango ni Chelsea. Sanay ka ng tumayo para sa mga taong tahimik, ‘di ba? Ganoon mo na lang isipin.

At salamat nga pala ha, sa pagkuha sa amin bilang official events partner ng foundation mo. [musika] Malaking bagay ‘to sa career ko. Mutual. Sagot ni Alona. Kung walang magaling na organizer, magkakagulo lahat to. Team effort tayo. Tumango si Chelsea. May halong lungkot at galak sa mata. Kung pwede lang sana sabihin sa high school version natin na hoy huwag kang masyadong plastic balang araw literal na teamwork niyo ang magdudulot ng totoong pagbabago.

[musika] Sabay silang tumawa sa stage sa harap ng napakaraming tao. Muling nagsalita si Alona. Nandoon sa audience sina Joy, [musika] Carlo, Gideon, Mr. Salcedo, Prof. Hernan na medyo hirap ng maglakad pero buo pa rin ang tingin. Pati sina at tay na pinilit sumama kahit hindi sanay sa malaking hotel.

Hindi ko sasabihin sa inyo sabi ni Alona sa kanyang speech [musika] na lahat ng negosyante ay magsisimula sa pagiging pulubi o mahirap. Iba-iba tayo ng simula. Pero kung kagaya niyo ako na minsan pinagtawanan dahil nagtrabaho kayo habang nag-aaral, gusto kong malaman niyo may lugar kayo dito. Pinakita sa screen ang lumang litrato [musika] niya sa classroom.

Pero ngayon, katabi nito ang logo ng kumpanya, mga larawan ng branches, scholars at farmers na pa-partner nila. Ang mais ni Alona, patuloy niya, hindi lang negosyo. Paalala ito na kahit simpleng produkto kapag pinagsama sa sipag, diskarte at kabutihang loob, pwede maging daan para ang isang pangalan na dati pang-asar lang ay maging simbolo ng pag-asa.

Sa audience, may isang batang lalaki na nakaupo sa tabi ng nanay niya. Parehong nakaordinaryong damit. Nakikita nila si Alona at parang may bagong binhi na itinanim sa puso ng bata. Baka bal araw siya naman ang tatayo sa entabladong iyon. Kinagabihan, pag-uwi ni Alona sa maliit pero maaliwalas na [musika] condo na tinitirhan nila ni Miguel sa Maynila, inayos niya sa mesa ang tatlong bagay.

ang luma niyang [musika] litrato na may bila frame ng unang branch ng mais ni Alona at isa pang picture nilang magkasama ni Miguel at ng mga scholar sa San Roque. “Kumpleto na vision board mo!” biro ni Miguel habang nilalagay [musika] ang lutong adobo sa mesa. Past, present, future. Hindi pa.” sagot ni Alona sabay hawak sa maliit na notebook na lagi niyang dala.

Marami pa tayong isusulat dito. Mga bata pang tutulungan. Mga magsasakang bibigyan ng mas magandang kita. Mga lugar na hindi pa naaabot ng mais natin. Lumapit si [musika] Miguel at niyakap siya mula sa likod. Basta kasama mo ako. Kahit ilang bilao pa, kahit ilang branch, kahit ilang helipad at classroom pa ang kailangan puntahan. Game ako.

Napangiti si Alona. Ipinikit ang mga mata. pinakiramdaman ang tibok ng puso niya. Hindi na ito takot. Hindi na ito hiya kundi isang tahimik, matibay na kompirmasyon na ang dating dalagang walang gustong kumausap sa klase dahil mukha siyang mahirap. Ngayon ay may tinig, may pangalan at may kakayahang magbukas ng pinto para sa iba at sa bawat kagat ng tao.

Sa isang mainit na mais ni Alona sa iba’t ibang sulok ng bansa, may kasamang piraso ng kwento niya tungkol sa batang hindi ikinahiya [musika] ang bila sa dalagang bumaba mula sa helicopter hindi para magyabang kundi para ipakitang walang maliit na trabaho sa taong may malaking pangarap. At sa babaeng natutong mahalin ang sarili [musika] pati na ang mundong minsan naging malupit sa kanya