HINILA NG SECURITY GUARD ANG BATA SA ESCALATOR KAYA NAGALIT ANG INA AT AKMANG SASAMPALIN ITO, PERO NAGULANTANG ANG LAHAT NANG BIGLANG BUMIGAY ANG SAHIG AT NILAMON NG MAKINA ANG PWESTONG KINATATAYUAN NG BATA KANINA

Sabado ng hapon. Siksikan ang mga tao sa Grand Plaza Mall. Ang ingay ng mga nagtatawanang magkakaibigan, umiiyak na mga bata, at tugtog mula sa mga tindahan ay nagsasama-sama sa isang nakakabinging symphony ng weekend rush.

Sa gitna ng kaguluhan, nakatayo si Mang Karding, isang 50-anyos na security guard na nakabantay sa Second Floor bridgeway, malapit sa pababang escalator. Dalawampung taon na siya sa serbisyo. Kabisado na niya ang bawat sulok ng mall, at higit sa lahat, kabisado na niya ang tunog ng normal at hindi normal.

Habang nagmamasid, napansin niya ang isang batang lalaki, si Caloy (5 taong gulang), na tumatakbo palapit sa escalator landing. Ang bata ay tuwang-tuwa, tumatalon-talon sa metal plate o yung bakal na apakan bago ang mismong hagdan.

Sa di kalayuan, ang ina ni Caloy na si Mrs. Vina ay abala sa pakikipag-usap sa cellphone habang bitbit ang maraming paper bags.

“Oo, Mars! Nasa mall ako. Wait lang, ang kulit nitong anak ko,” sabi ni Vina sa telepono, hindi nakatingin sa dinadaanan ng anak.

Sa puntong iyon, narinig ni Mang Karding ang isang tunog na nagpatindig ng kanyang balahibo.

KLANNG… KRRR-KRRR…

Isang impit na tunog ng bakal na kumakalas. Hindi ito naririnig ng iba dahil sa ingay ng mall, pero para sa beteranong tenga ni Mang Karding, tunog ito ng panganib. Nakita niya ang landing plate na tinatalunan ni Caloy ay bahagyang umangat at lumubog, senyales na bumigay na ang mga turnilyo sa ilalim.

Wala nang oras para sumigaw o magpaliwanag. Ang anumang segundo ng pag-aalinlangan ay maaaring maging katapusan ng bata.

Iniwan ni Mang Karding ang kanyang pwesto. Kumaripas siya ng takbo na parang hinahabol ng kidlat.

“BATA!” sigaw ni Mang Karding.

Nasa edge na si Caloy. Handa na sana itong humakbang sa gumagalaw na steps nang biglang…

SWOOOSH!

Hinablot ni Mang Karding ang kwelyo ng damit ni Caloy at ang braso nito. Buong lakas niyang hinila ang bata palikod. Dahil sa pwersa ng paghatak, tumilapon si Caloy palayo sa escalator. Sumadsad ang bata sa makintab na sahig ng mall.

“WAAAAAAH!” iyak ni Caloy dahil sa gulat at sakit ng pagbagsak.

Nabitawan ni Vina ang kanyang cellphone at mga pinamili. Nakita niya ang kanyang anak na nakadapa sa sahig at umiiyak, habang nakatayo sa tabi nito ang hingal na hingal na guard.

Agad na nagdilim ang paningin ni Vina. Ang motherly instinct niya ay naging purong galit.

“ANONG GINAWA MO SA ANAK KO?!” tili ni Vina.

Tumakbo siya palapit kay Caloy at niyakap ito. Nang makitang may gasgas ang tuhod ng anak, humarap siya kay Mang Karding na nanginginig pa ang kamay.

“Walanghiya ka!” bulyaw ni Vina. “Bakit mo sinaktan ang anak ko?! Nakita kita! Hinagis mo siya! Baliw ka ba?! Guard ka lang, akala mo kung sino ka na!”

Nagtinginan ang mga shoppers. Pinalibutan sila ng mga usisero. Ang iba ay naglabas ng cellphone at nag-video.

“Ma’am, teka lang po… may narinig po kasi ak—” paliwanag sana ni Mang Karding.

“Wala akong pakialam sa paliwanag mo!” putol ni Vina. “Ipapulis kita! Tatanggalan kita ng trabaho! Tignan mo ang ginawa mo sa anak ko, trauma ang aabutin nito sa’yo!”

Dahil sa sobrang galit, itinaas ni Vina ang kanyang kamay. Handa na niyang sampalin si Mang Karding sa harap ng maraming tao. Nakapikit na si Mang Karding, handang tanggapin ang sampal at ang kahihiyan.

Pero bago pa dumapo ang palad ni Vina sa mukha ng guard…

GRRRRAAAA-BOOOOOM!

Isang nakakabinging kalampag ang yumanig sa buong second floor. Napatalon ang lahat sa gulat.

Dahan-dahang lumingon si Vina, si Mang Karding, at ang lahat ng nakasaksi sa pinanggalingan ng tunog.

Nanlaki ang kanilang mga mata sa horror.

Ang metal landing plate kung saan tumatalon si Caloy kanina—ang mismong pwesto kung saan siya nakatayo bago siya “ahas” na hinila ni Mang Karding—ay wala na.

Bumigay ito. Bumagsak ang sahig papunta sa loob ng makina.

Bumungad sa kanila ang umiikot na gears, chains, at matatalim na bakal ng escalator mechanism. Nilamon ng butas ang semento at bakal. Kung nandoon pa si Caloy… kung nahuli lang ng isang segundo ang paghila ni Mang Karding…

Durog.

Siguradong durog ang katawan ng bata sa pagitan ng naglalakihang bakal na ngumunguya ng kahit anong mahulog dito.

Natahimik ang buong mall. Walang nagsalita. Tanging ang tunog lang ng sirang escalator na kumakalam ang naririnig.

Dahan-dahang ibinaba ni Vina ang kanyang kamay na akmang sasampal. Namutla siya. Parang inalisan siya ng dugo sa katawan. Tumingin siya sa butas, tapos kay Caloy na buhay na buhay, at huli… kay Mang Karding.

Si Mang Karding ay nakasandal sa railings, hawak ang dibdib, habol ang hininga sa takot. Hindi para sa sarili niya, kundi sa kung anong pwedeng nangyari sa bata.

“Ma’am…” bulong ni Mang Karding, nangingilid ang luha. “Pasensya na po kung nasaktan ko si Caloy… ayoko lang po siyang… makain ng makina.”

Bumagsak si Vina sa sahig. Niyakap niya nang mahigpit ang kanyang anak. Umiiyak siya, hindi dahil sa galit, kundi sa matinding pasasalamat at takot.

“Sorry…” hagulgol ni Vina habang nakatingin sa guard. “Sorry, Manong… Sorry…”

Tumayo si Vina at sa harap ng lahat, niyakap niya ang security guard na kanina lang ay gusto niyang saktan.

“Salamat! Salamat iniligtas mo ang anak ko!” iyak ni Vina. “Utang ko sa’yo ang buhay niya. Patawarin mo ako sa mga sinabi ko.”

Nagpalakpakan ang mga tao. Ang iba ay naiyak sa eksena. Ang mga nagvi-video kanina para i-bash ang guard ay binaba na ang kanilang mga phone, hiyang-hiya sa inisip nila.

Dumating ang emergency response team at isinara ang area. Napag-alaman na may mechanical failure nga ang escalator dahil sa lumang brackets na hindi na-maintain.

Dahil sa pangyayari, ginawaran si Mang Karding ng “Hero of the Year Award” ng management ng mall. Pero higit sa medalya at cash gift, ang pinakamahalaga kay Mang Karding ay ang liham na natanggap niya mula kay Vina kinabukasan.

Nakadikit sa liham ang drawing ni Caloy. Drawing ng isang stick figure na bata at isang stick figure na guard na may kapa na parang Superman.

Sa ilalim nito, may nakasulat na mensahe mula kay Caloy:
“Salamat po, Super Guard Karding. Kasi buhay pa ako.”

Doon napatunayan ni Mang Karding at ng lahat ng nakasaksi: Hindi lahat ng bayani ay lumilipad. Ang iba, naka-uniporme lang, tahimik na nagmamasid, at handang magmukhang masama at masaktan, mailigtas lang ang buhay ng iba.