“Dahil Sa Kanyang Ugali ay Walang Gustong Bumuhat”

Sa isang mataong palengke sa bayan ng San Isidro, kilalang-kilala si Aling Viring. Hindi dahil sa sarap ng tinda niyang kakanin, kundi dahil sa talas ng kanyang dila. Siya ang may-ari ng pinakamalaking pwesto ng bigas at grocery sa palengke. Masagana ang kanyang negosyo, laging bago ang alahas, at laging naka-arko ang kilay.

Sa tapat naman ng kanyang pwesto ay ang terminal ng tricycle kung saan namamasada si Mang Nato. Si Nato ay simple lang, laging nakangiti, at kahit gipit sa buhay ay hindi nakakalimot tumulong. Madalas siyang libreng nagsasakay ng mga matatanda o kaya’y tumutulong magbuhat ng mabibigat na bayong ng mga mamimili kahit walang bayad.
Isang tanghaling tapat, habang tirik na tirik ang araw, may lumapit na isang gusgusing matanda sa pwesto ni Aling Viring.
Có thể là hình ảnh về một hoặc nhiều người và đường phố

Uhaw na uhaw ito at nanginginig ang mga kamay.
“Ale, baka po pwedeng makahingi ng kaunting tubig. Kahit gripo lang po,” pakiusap ng matanda.
Imbes na maawa, pandidiri ang rumehistro sa mukha ni Aling Viring. “Ano ba! Umalis ka nga diyan! Haharang-harang ka sa mga customer ko! Ang baho-baho mo pa!” sigaw niya sabay tabig sa braso ng matanda. Muntik na itong matumba kung hindi lang nasalo ng isang poste.

Nakita ito ni Mang Nato. Agad siyang tumakbo, inalalayan ang matanda, at pinaupo sa kanyang tricycle. Binigay niya ang sarili niyang baong tubig at binilhan pa ito ng tinapay.
“Naku, Nato! Kinukunsinti mo yang mga pulubi kaya dumarami eh! Nagmamagaling ka na naman, wala ka namang pera!” parinig ni Aling Viring habang nagpapaypay, na sinundan ng tawanan ng kanyang mga tindera.

Ngumiti lang si Nato. “Hayaan niyo na, Aling Viring. Tubig lang naman po. Libre naman ang tubig.”
Lumipas ang ilang linggo. Mas lalong uminit ang panahon. Isang araw ng Linggo, dagsa ang tao sa palengke. Abalang-abala si Aling Viring sa panunukli at pagsigaw sa kanyang mga tauhan nang bigla siyang nakaramdam ng paninikip ng dibdib.
Có thể là hình ảnh về một hoặc nhiều người và đường phố
Namutla siya. Napahawak sa leeg. At sa isang iglap, bumagsak siya sa semento.
Nagkagulo ang mga tao. “Hala! Si Aling Viring inatake!”
Pero nakakagulat ang naging reaksyon ng paligid. Ang mga taong madalas niyang sigawan at hiyain ay nag-atubiling lumapit. Natatakot sila, o baka sa loob-loob nila ay may halong galit. Walang gustong bumuhat sa kanya. Ang mga sarili niyang tauhan ay nataranta at hindi alam ang gagawin.

Nasa kabilang kanto si Mang Nato nang marinig ang gulo. Kahit alam niyang madalas siyang hamakin ng ginang, hindi siya nagdalawang-isip. Hinawi niya ang mga tao.
“Tabi! Tabi kayo! Kailangan siyang madala sa ospital!” sigaw ni Nato.
Buong lakas niyang binuhat ang mabigat na katawan ni Aling Viring at isinakay sa loob ng kanyang tricycle. Kahit luma na ang motor niya, pinaharurot niya ito papuntang Emergency Room. Hindi niya inintindi ang trapik, ang mahalaga ay mailigtas ang buhay ng ale.
Có thể là hình ảnh về một hoặc nhiều người và đường phố
Pagkalipas ng dalawang araw, nagising si Aling Viring sa isang pribadong kwarto sa ospital. Maayos na ang lagay niya pero kailangan pa ng pahinga. Pumasok ang nurse para i-check siya.
“Buti na lang po, Ma’am, nadala kayo agad dito. Sabi ng doktor, kung na-late lang ng ilang minuto, baka wala na kayo. Ang bilis daw po ng naghatid sa inyo, yung tricycle driver.”
Natigilan si Aling Viring. Naalala niya ang mukha ng nagbuhat sa kanya. Si Nato. Ang lalakeng lagi niyang nilalait. Ang lalakeng tinawag niyang “walang pera” at “nagmamagaling.”

Nalaman niyang binayaran ni Nato ang paunang deposit sa ospital gamit ang ipon nito para sa pag-aaral ng anak, para lang ma-admit siya agad habang wala pa ang pamilya niya.
Nang makalabas si Aling Viring, ang unang pinuntahan niya ay hindi ang kanyang tindahan, kundi ang terminal ng tricycle.
Nakita niya si Nato na nagpupunas ng tricycle. Tahimik na lumapit si Aling Viring. Ang dating matapang at maingay na ale, ngayon ay nakayuko at nahihiya.
“Nato,” tawag niya sa mahinang boses.

Nagulat si Nato. “Ay, Aling Viring! Okay na po ba kayo? Magpahinga po muna kayo.”
Inabot ni Aling Viring ang isang sobre. “Bayad ko ‘to sa ospital… at sobra pa para sa anak mo. At… sorry.”
Napaluha ang matapobreng ale. “Noong bumagsak ako, walang gustong tumulong sa akin. Mayaman ako, marami akong paninda, pero sa oras na iyon, wala itong halaga. Ikaw na walang-wala, ikaw pa ang nagligtas sa akin.”
Tinanggap ni Nato ang sobre pero binalik ang sobra. “Yung nagastos ko lang po ang kukunin ko, Aling Viring. Ang tulong po, hindi binabayaran. Ang kapalit lang po niyan, sana sa susunod, ‘wag na po tayong maging mahigpit sa kapwa.”

Mula noon, nagbago na ang ihip ng hangin sa palengke. Hindi na nagsusungit si Aling Viring. Naglagay pa siya ng water dispenser sa harap ng tindahan niya na may nakalagay: “Libreng Tubig para sa Lahat.”
Natutunan niya ang pinakamahalagang leksyon: Ang pera ay nauubos at ang lakas ay nawawala, pero ang kabutihang ipinakita mo sa kapwa ay babalik sa’yo sa oras na ikaw naman ang nangangailangan. 

Ẩn bớt