NAMATAAN NG ISANG PULIS ANG BATANG NAGLALAKAD MAG-ISA SA GITNA NG DILIM AT ULAN SA HIGHWAY KAYA DALI-DALI NIYA ITONG SINAGIP AT DINALA SA PRESINTO PERO HALOS TUMIGIL ANG KANYANG PUSO NANG MAKITA ANG DATABASE

Madilim, madulas, at halos walang makita dahil sa lakas ng buhos ng ulan. Ito ang sitwasyon sa kahabaan ng Tarlac-Pangasinan-La Union Expressway (TPLEX) noong gabing iyon.

Si Patrolman Dante Morales, isang 45-anyos na beteranong pulis ng Highway Patrol Group, ay kasalukuyang nagpapatrolya sakay ng kanyang mobile. Sanay na siya sa ganitong gabi—tahimik, maliban sa hampas ng wiper sa salamin at paminsan-minsang pagdaan ng mga cargo truck.

Bandang alas-dos ng madaling araw, sa Kilometer 128, may nahagip ang headlights ni Dante sa shoulder lane. Isang maliit na pigura. Akala niya noong una ay aso o ligaw na kambing, pero nang bagalan niya ang takbo, nanlaki ang kanyang mga mata.

Isang bata.

Agad na itinigil ni Dante ang patrol car at binuksan ang blinkers. Lumabas siya kahit basang-basa sa ulan.

“Bata!” sigaw ni Dante.

Ang bata, isang lalaking tinatayang nasa pito o walong taong gulang, ay nakasuot ng sobrang laking t-shirt na punit-punit at walang tsinelas. Nanginginig ito sa lamig, putikan ang binti, at bakas sa mukha ang matinding takot at gutom.

“Huwag kang matakot, pulis ako,” malumanay na sabi ni Dante habang inaalis ang kanyang raincoat para ibalot sa bata. “Saan ang mga magulang mo? Bakit nag-iisa ka dito?”

Hindi sumasagot ang bata. Tulala ito. Mabilis na isinakay ni Dante ang bata sa mobile at dinala sa pinakamalapit na istasyon.

Pagdating sa presinto, agad itong inasikaso ng mga Women and Children Protection Desk (WCPD) officer. Binigyan ng mainit na sopas, tuyong damit, at hot chocolate.

Habang kumakain ang bata, napansin ni Dante ang isang kakaibang marka sa leeg nito—isang malaking birthmark na hugis puso sa likod ng kanang tenga.

“Anong pangalan mo, iho?” tanong ni Dante habang nakaupo sa tapat nito.

Tumingin lang ang bata. Kumuha si Dante ng papel at ballpen. “Marunong ka bang magsulat? Isulat mo dito.”

Nanginginig ang kamay na humawak ng ballpen ang bata. Dahan-dahan niyang isinulat ang tatlong letra: T-I-M.

“Tim?” tanong ni Dante. Tumango ang bata.

Dahil sa instinct ng isang ama at pulis, binuksan ni Dante ang National Database of Missing Persons. Nag-search siya gamit ang mga keywords: “Boy, Missing, Birthmark behind ear, Heart shape.”

Mabagal ang internet dahil sa bagyo, pero nang lumabas ang resulta, parang binuhusan ng malamig na tubig si Dante.

Isang poster mula pa sa taong 2021.

MISSING CHILD: TIMOTHY JAMES CORTEZ
AGE AT DISAPPEARANCE: 3 YEARS OLD
LOCATION: BATANGAS PORT
DISTINGUISHING MARK: HEART-SHAPED BIRTHMARK BEHIND RIGHT EAR

“Diyos ko…” bulong ni Dante. “Limang taon na…”

Ang batang nasa harap niya ngayon, na puro putik at galos, ay ang batang nawala sa Batangas limang taon na ang nakakaraan. Ang layo ng Batangas sa Tarlac. Posibleng dinukot ito ng sindikato at dinala sa Norte para paglimusin, at nagkataong nakatakas o iniwan sa highway.


Agad na kinuha ni Dante ang numero ng telepono na nasa file. Kinakabahan siya. Paano kung wala na ang numerong ito? Paano kung sumuko na ang mga magulang?

Ring… Ring… Ring…

Sa ikatlong ring, may sumagot. Isang babaeng pagod ang boses.

“H-Hello? Sino ’to? Alas-tres na ng madaling araw.”

“Magandang umaga po, Ma’am. Ito po si Patrolman Morales ng Tarlac Police Provincial Office,” bungad ni Dante. “Kayo po ba si Mrs. Elena Cortez?”

“Ako nga po. Bakit po? May nangyari po ba?” kabadong tanong ng ginang.

“Ma’am, huminahon po kayo,” sabi ni Dante, pinatatag ang boses. “May kasama po kaming bata ngayon dito sa istasyon. Nakuha po namin sa highway. Ang pangalan daw po niya ay ‘Tim’. At may birthmark po siya sa likod ng tenga na hugis puso.”

Nanahimik ang kabilang linya. Ilang segundong walang nagsasalita. Tapos, narinig ni Dante ang hagulgol. Isang iyak ng inang matagal nang nangungulila.

“Ang anak ko… buhay ang anak ko…” sigaw ni Elena sa kabilang linya. “Papunta na kami! Papunta na kami diyan!”

Apat na oras ang lumipas. Madaling araw pa rin pero gising na ang buong istasyon. Dumating ang isang humaharurot na van. Bumaba ang mag-asawang Elena at Robert Cortez. Mugto ang mga mata, gusot ang damit, halatang nagmadali mula Batangas.

Pagpasok nila sa pinto, nakita nila si Tim na natutulog sa sofa ng opisina, balot ng kumot.

Napatigil si Elena. Dahan-dahan siyang lumapit. Naramdaman ng bata ang presensya nila at nagising.

Kusot-mata. Tumingin si Tim kay Elena. Kahit limang taon na ang lumipas at tatlong taong gulang pa lang siya noon, tila may lukso ng dugo na nagaganap.

“Timmy?” bulong ni Elena.

Hawiin ni Elena ang buhok sa likod ng tenga ng bata. Nakita niya ang hugis pusong balat.

Bumigay ang tuhod ni Elena at napaluhod siya. Niyakap niya nang mahigpit ang bata. Sumunod si Robert, yumakap sa mag-ina niya habang humahagulgol nang malakas.

“Anak ko! Salamat sa Diyos! Timmy! Nandito na sina Mama at Papa!” iyak ni Elena.

Si Tim, na kanina ay tahimik at walang kibo, ay biglang umiyak at yumakap pabalik. “Mama… Mama…”

Nag-iyakan ang mga pulis at staff sa loob ng istasyon. Kahit ang matitigas na officers ay hindi napigilang mapaluha. Si Dante, nakasandal sa pinto, ay pinupunasan ang kanyang mata.

Nilapitan ni Robert si Dante at kinamayan nang mahigpit. “Sir… Officer… Hindi ko alam kung paano kayo pasasalamatan. Limang taon kaming naghanap. Akala namin patay na siya. Ibinalik niyo ang buhay namin.”

“Trabaho ko lang po ’yun, Sir,” ngiti ni Dante. “Ang mahalaga, buo na ulit ang pamilya niyo.”

Napag-alaman sa imbestigasyon na si Tim ay dinukot ng isang grupo na nagpapalimos ng mga bata sa iba’t ibang probinsya. Nakatakas si Tim nang huminto ang van ng mga sindikato sa isang gas station at tumakbo siya papunta sa highway kung saan siya nakita ni Dante.

Nang umagang iyon, umuwi ang pamilya Cortez na kumpleto na. At si Patrolman Dante Morales, pag-uwi niya sa kanyang sariling pamilya, ay niyakap nang mahigpit ang kanyang mga anak, nagpapasalamat sa Diyos na ligtas sila, at masaya na naging instrumento siya para dugtungan ang pag-asa ng iba.

Napatunayan niya na sa bawat madilim na highway ng buhay, may mga “ilaw” na handang tumulong para gabayan ka pauwi.