DAHIL SA HINDI KO NA NAKAYA PA ANG BUNGANGA NG AKING BYENAN AY PALIHIM KO SIYANG NIRECORD

Nagsimula ang problema ko sa byenan ko noong lumipat na kami ng bahay ng anak nya na asawa ko kuys.

Walang araw na hindi sya nagpupunta ng bahay para bungangaan ako at sinasabi palagi na inaagaw ko ang anak nya.

Buti na lamang at wala pa kaming anak kaya walang nakakarinig sa mala bazooka na bunganga ng aking byenang babae.

Inaawat naman sya ng byenan kong lalake subalit pati ito ay hindi umuubra sa asawa nyang dambuhala.

Nagpatuloy ang ganoong sistema hanggang sa naburyong ako kuya Ed. Nag isip ako kung paano makakaganti sa kanya pero in a nice way.

Nakita ko ang cellphone ko at dito ako nakapag isip ng magandang plano. Habang nagtatatalak ang byenan ko ay inirecord ko ang kanyang mga pagmumur4.

Pagsapit ng araw ng pasko, kinuha ko ang malaking speaker at dinala sa harap ng nakasaradong pintuan.

Kinabukasan pagsapit ng madaling araw ay nagising ako sa mga malalakas na katok ng byenan ko. Hindi na ako nakapagpigil pa.

Naka bluetooth na noon ang cp ko at pagdampot ko nito ay plinay ko ang nakarecod nyang boses ng naka full volume.

Kitang kita ko mula sa bintana ang pagkagulat ng aking byenan kuys. Pati ang ibang mga kapitbahay na nakiusyoso ay hindi napigilan ang matawa.

Lumabas din sa kwarto ang asawa ko dahil sa naingayan pero ang akala kong aawayin nya ako ay hindi pala. Natawa na lang din syang napakamot sa batok.

Simula noon ay hindi na sya ganon sa akin kuys kasi hindi na nya ako kinikibo. Nagsorry ako at tumatango lang sya.

Salamat kuys kung isa sa mga kwentong karanasan ko ang mapili mong ilapag. Mabuhay and merry xmas happy new year to all

Dahil sa kahilingan mo, narito ang Part 2 at Part 3 ng iyong kwento, na may pamagat na **”Ang Boses mula sa Speaker”**.

Makalipas ang isang linggo matapos ang eksena sa speaker, akala ko tapos na ang laban. Akala ko, sa kahihiyang naranasan ng byenan ko sa harap ng mga kapitbahay, ay iiwasan na niya ako. Tama naman ako, *iniiwasan* niya nga ako—ngunit sa panibagong paraan.

Lumipas ang Bagong Taon na hindi kami nagkikita. Hindi na siya pumupunta ng bahay para bumunganga. Pero isang araw, may dumating na sulat sa mailbox namin. Walang return address. Binuksan ko, at may lamang isang maikling mensahe: **”Mag-iingat ka sa pagtulog sa gabi.”**

Natigilan ako. Hindi ako natakot, nainis lang ako. *Talaga naman, hindi pa ba siya sawa?* Kaya nagdesisyon akong maghanda. Inayos ko ang aking audio system. Gumawa ako ng isang playlist na pinamagatan kong **”Morning Wake Up Call ng Byenan.”** Inedit ko ang mga recording niya—yung mga sigaw, yung mga mura, yung mga iyak—at ginawa kong isang 10-minute remix na may background music pang disco.

Isang umaga, bandang alas-4 ng madaling araw, nakarinig ako ng kaluskos sa labas ng gate. Binuksan ko ang ilaw ng terrace at nakita ko ang anino niya na may dalawang balde. May dalang dilaw na likido at tila basahan. *Ayy, gusto yata niyang guluhin ang gate natin.*

Hindi na ako nagdalawang-isip. Itinapat ko ang speaker sa bintana, siniguradong naka-full volume, at pinindot ang play.

**”INAAGAW MO ANG ANAK KO! MAGMUMURA AKO ARAW-ARAW! AAAAAHHH!!”**

Sumabay pa sa sigaw ang remix ng kanta ni Lady Gaga na “Bad Romance” na hinaluan ko ng kanyang boses. Ang lakas! Biglang nag-ilaw ang mga bahay. Nagbukas ng mga bintana ang mga kapitbahay. At ang byenan ko? Natigilan siya habang nakataas ang balde, biglang nabuhusan ng sarili niyang dala dahil sa gulat.

**”AY! NABUHOSAN PO AKO NG SARILI KONG GAS!”** sigaw niya habang basa ng gasolina ang damit.

Natawa ako. Halakhak. At sa pagkakataong ito, hindi lang ako ang tumawa. Pati ang asawa ko, na nasa likod ko, ay natawa nang malakas. Pati ang mga kapitbahay, nagtilian sa kakatawa.

Simula non, hindi na siya gumamit ng gasolina. Gumamit siya ng… *digmaang sikolohikal.*

Pumunta siya sa barangay. Oo, isinumbong niya ako sa kapitan. Ang kaso? **”Paninirang-puri sa pamamagitan ng speaker at pananakot sa kanyang katauhan.”**

Pumunta kami sa barangay hall. Magkaharap kaming nakaupo. Ang byenan ko, naka-pose na parang biktima. Ako, naka-smile lang habang may dala-dalang maliit na speaker.

Nagtanong ang kapitan: **”Totoo bang nirecord mo ang boses ni Aling Maria at pina-play mo nang malakas?”**

**”Opo, kapitan. Totoo po,”** sagot ko. **”Pero tanong ko lang po sa inyo: legal po bang mang-gulo ng madaling araw gamit ang gasolina at pananakot?”**

Nagbago ang tingin ng kapitan. Napatingin sa byenan ko. At dahil huli siya sa akto ng pagbabanta, inareglo na lang kami. Pinagsabihan kaming dalawa.

Ngunit ang magandang ending? Hindi natapos doon.

Isang araw, may kumatok sa pinto. Buksan ko, si byenan. Bitbit ang isang malaking bilao ng pansit at may dalang Coke.

**”Anak,”** sabi niya sa akin (unang beses niya akong tinawag na anak). **”Pasensya ka na. Napagod na rin akong magalit. Gusto mo bang manood tayo ng TV mamaya? Wala kasing kwento ang buhay ko kundi ang awayin ka.”**

Napangiti ako. At mula noon, naging magkaibigan kami. Hindi na siya bumunganga, ako naman, hindi na nagre-record. Pero alam mo, minsan kapag may away kaming mag-asawa, binubuksan ko yung remix. Tapos tatawa kaming dalawa ng asawa ko, pati na siya, habang sinasabing **”Ang kulit mo talaga, manugang!”**

**Moral lesson:** *Minsan, ang kailangan lang para magkaayos ay ang tamang volume, tamang timing, at isang mahabang speaker wire.*

**Maraming salamat, kuya Ed! Mabuhay kayo at happy new year!**